The Art of Getting By (2011)

Ik ben benieuwd of deze ook in Nederland verschijnt. En daar bedoel ik niet per se de bios mee.

Ben benieuwd, dit is wel mijn type film.

Trailer (YouTube)

De film is van titel veranderd; voorheen Homework, nieuwe titel: The Art of Getting By.

Deze lijkt me wel wat, en wat is die Freddie Highmore groot geworden, haha.

Niet echt mijn film. De hele film heb ik niks met de hoofdpersoon gehad en aan het het einde was ik blij dat het over was. Weet niet of the aan de film ligt of aan de acteur zelf. Emma vond ik het enigste plus puntje van de film.

Een invoelend, voorspelbaar verhaal wordt verteld aan de hand van een uiterst zwak draaiboek, dat diepte mist. Naast de story over een depressief nadenkende, filosofisch ingestelde jongeman en het teergevoelige romantische element, krijg je tenminste nog mooie beelden van New York voorgeschoteld, ondersteund door een stemmige sountrack. De cast is zonder meer goed te noemen.

Fris filmpje!

Ja zeg, het wordt al steeds kouder, een fris filmpje is wel het laatste waar ik nu zin in heb!

Nou, Emma Roberts. Je mag zo weer gaan shinen!

Een liefelijk filmpje met leuke hoofdrolspelers, maar een uitwerking dat iets te oppervlakkig en gehaast is uitgewerkt. Hoe verrassend was het nou dat zij in de armen van die schilder viel? Ook leef je niet heel erg mee met Highmore, die wat domme keuzes maakt en wel erg makkelijk tot inkeer komt.

Verder tamelijk voorspelbaar, maar daar kijk je dit soort films niet voor. Wel heb ik het vaker beter gezien. Het grootste probleem is de te korte speelduur.

2,5*

Mooi verhaal met 2 sterke acteuren. Emma Roberts doet het uitmuntend, maar Freddie Highmore mag er ook zijn. Een beetje zoetsappig maar dat heeft de pret niet bedorven. 3.0

Heel sympathiek filmpje dat erg authentiek overkomt - haast alsof je naar iemand's jeugdherinneringen zit te kijken. En net als dat in het echt gaat zijn hier de scherpe randjes ook wat verdwenen, uit de herinnering of uit de vertelling. Toch vind ik het daar niet te zoet van worden, en te voorspelbaar vind ik het ook niet.

Leuk en fris gespeeld door Freddie Highmore en Emma Roberts.

Nogal voorspelbare film; gevalletje 13 in dozijn. En Freddie Highmore vind ik nogal onecht overkomen. Heb constant het idee gehad dat hij zelf niet gelooft in wat hij zei en ongeloofwaardig is als depressief puberende scholier.

Ben fan van dit soort relatie/common life 'drama's' maar deze slaat helaas de plank mis.

Dit had je wel eens als spoiler mogen posten...

Belachelijk onderschatte film trouwens: mooi in beeld gebracht, schitterende soundtrack en een verhaal met meer wijsheid dan op het eerste zicht zou blijken. Alleen zal die Higmore wel nooit echt m'n favoriet zijn.

mooie film, ik hou hier wel van...

Beetje voorspelbaar en mierzoet.

Er wordt wel naar behoren geacteerd maar echt boeien doet de film niet.

Standaard filmpje. Kort is dit romantisch drama wel. 75 minuutjes .

Snelle wegkijker dus.

2.5*/3*

De makers van Juno en (500) Days of Summer staan wat mij betreft garant voor originaliteit. Het was dus geen grote gok deze film blind aan te schaffen. En ik heb geen spijt gehad.

Ondanks de matige kritieken hier heeft het script best een originele invalshoek, de misantroop en het mooie meisje. New York is prachtig gefotografeerd. Misschien een einde waar iets meer in had gezeten, maar we willen natuurlijk wel een goed gevoel overhouden aan zo´n sombermans met zijn blonde soulmate. En dat doen we ook.

Standaard filmpje? Echt niet !

Naar mijn weten, heeft het met beide films weinig te maken, waar ik zelfs het verband tussen Juno en 500 days of summer niet zie.

Kom zeg, dat alternatievere sfeertje voel je toch vanaf seconde één aan? Waarmee ik niet zeg dat deze film op hetzelfde niveau als die twee staat (want ik vind die ook duidelijk beter), maar het is duidelijk dat ze allen in dezelfde "omgeving" vertoeven...

Precies, zo voelde ik het ook. Er hangt gewoon een apart sfeertje dat vergelijkbaar is met Juno en (500) Days of Summer. De studio die deze films produceert heeft gewoon een visie die afwijkt van het doorsnee Hollywood programma. Alle 3 de films zijn ook makkelijk te herzien zonder het gevoel kwijt te raken dat je kreeg na de eerste vertoning.

aah zo. Wist niet dat ze alle 3 bij dezelfde studio gemaakt waren, qua schrijfwerk toch allen nogal anders, waar Juno veruit de scherpste van de 3 is. Days of Summer zelfs zo zoet, geforceerd quirky en irritant dat ik hem maar uit heb gezet, maar dat kan aan mijn bui gelegen hebben en het feit dat ik Deschanel echt niet kan zien.

Vond deze trouwens ook niet bepaald origineel meer, juist als je kijkt naar een Juno inderdaad (in zekere zin ook Nick and Norah's Infinite P...). Ook als je kijkt naar It's Kind Of A Funny Story, een beetje zo'n zelfde soort film, waar Emma Roberts al eerder in speelde, dan komt die toch een stuk eerlijker over.

Heel voorspelbaar, je wist zelfs allang wat George zou gaan schilderen. Gelukkig duurt de film niet lang, waardoor het niet een vervelende zit is. Een leuk tussendoortje, maar éen keer kijken is meer dan genoeg

Jammer dat de misantroop geen misantroop bleef. Trouwens wel een verwend misantroopje, net als de prachtige beelden van New York de hele dure kant liet zien. De invalshoek was zeker niet slecht, maar de film verzandde in een gewoon standaard puberaal romantisch filmpje, met veel te veel suiker. Veel te zoetig voor mijn smaak.

''De film vertelt het verhaal van George Zinavoy (Freddie Highmore), een middelbare scholier die een broertje dood heeft aan huiswerk maken.''

Volgens mij klopt deze zin niet echt in het plot.

Laten we zeggen dat het een zwakke omschrijving is van de kern van het verhaal.

Redelijke film over een jongen die de zin van het leven niet kan ontdekken, maar ondertussen wel verliefd wordt. Een romantische coming-of-age film die nergens echt de diepte in gaat, maar ook nergens echt verveeld. De film ziet er goed uit en het acteerwerk is ook prima, echter is Freddie Highmore wat verkeerd gecast (hij ziet er te onschuldig uit voor de rol).

The Art of Getting By heeft genoeg problemen. Het is te duidelijk een verzonnen verhaal om te overtuigen als slice-of-life. Waarom anders een situatie creëren waarin de hoofdpersoon pas op de diploma-uitreiking zelf te horen krijgt of hij geslaagd is of niet? Alsof het zoveel moeite kost om iemand van het schoolpersoneel hem even te laten bellen. Sommige dingen zijn te slecht uitgewerkt om te overtuigen, waaronder alle scènes waarin de ouders van de jonge hoofdfiguren een rol spelen. Je voelt ook hier dat ze slechts als een spanningsmiddel erin geschreven zijn om de personages zich wat slechter te laten voelen. Het komt nooit echt over. Daarnaast heeft deze film een afgrijselijk misplaatst happy end. Niet alleen is de beslissing van Roberts om niet het vliegtuig te nemen een clichè die me de intussen de keel uithangt, maar het past ook niet bij dit verhaal. Ik had het gevoel dat het werkelijk het beste was voor de twee hoofdpersonen om aan het einde gescheiden te worden, dat ze er allebei van zouden groeien. Dat was juist een punt die overtuigend gemaakt werd. Zo zaten er wel mee onhebbelijkheden in. Daar komt nog eens bij dat tieners of twintigers die met zichzelf in de knoop zitten zonder dat ze echt zware problemen hebben de laatste jaren vaker in films zijn opgedoken. En er is altijd wel een meisje om ze te redden.

En toch kon ik de film goed hebben, vond ik hem zelfs pakkender dan hij misschien verdient. Waarin Gavin Wiesen goed slaagt is het neerzetten van twee geloofwaardige personages. Rep_Robert zegt hier dat Highmore domme keuzes maakt en gebruikt dat als verwijt voor de film. Ik vond dat misschien wel het sterkste punt. Die domme keuzes vond ik op een bepaalde manier zeer geloofwaardig voor dat personage. Hetzelfde geldt voor Roberts, die volgens mij wel voor Highmore valt, maar niet weet hoe ze met hem moet omgaan en uiteindelijk de verkeerde aanpak kiest. Dat maakt haar anders dan de perfecte meisjes die doorgaans dit soort films bevolken. Dit zijn twee personages die zichzelf en hun relatie tot anderen pas echt leren kennen en dat kwam grotendeels goed uit de verf en gaf op een bepaalde manier iets vertederends aan de film. Tot aan het misplaatste einde dan, waarbij ik overigens het ook jammer vond dat Highmore Roberts schilderde voor zijn eindwerk. Gavin Wiese lijkt me nu vooral een regisseur die net als zijn hoofdpersonen nog wat moet groeien en misschien had hij dat beter kunnen doen voordat hij deze film maakte. Niettemin had ik best sympathie voor het eindresultaat.
3*

Feel good toch wat kinderlijke film.

Die Freddie speelt en ziet er uit ofdat hij elk moment kan beginnen te janken om een lollie en nooit meer te stoppen. Maar op zich aardige film.

Een rustig drama waarin een depressieve jongen in contact komt met een meisje. We zien geen directe omslag in zijn karakter; hij blijft tekenen en afwezig in de les. Ook is de relatie met zijn vader niet zo goed. Doordat hij tijdens het schilderen er achter moest komen wat hij over wilde brengen vervulde Sally een steeds sirieuzere rol in zijn bestaan. Best aardig gedaan door Freddie Highmore maar romantisch of aandoenlijk werd het nergens. Daarvoor bleef het iets teveel zweven in het ontdekkerige tiener-sfeertje en ik ben geen fan van popbandjes die als soundtrack fungeren.