Pál Adrienn (2010)

Redelijke film waarin een dikke verpleegster van een afdeling terminale patienten op zoek gaat naar haar vroegere schoolvriendin. Ondanks dat de film traag en lang is, blijft het vanwege de zoektocht onderhoudend. Treurige personages in een troosteloze omgeving met weinig kleur.

Een redelijk dramafilm...

Prima verhaal, maar toch een langdradig verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Ze blijft maar eten, dat is niets...

Goed kwaliteit breedbeeld (geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond muziek/geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Films uit de voormalige oostbloklanden kenmerken zich heel dikwijls door scènes waarin in feite niets gebeurt (door een gang lopen bvb) lang aan te houden waardoor een zekere sfeer wordt geschapen en de kijker ruimschoots de tijd krijgt toestanden, personen en omgeving in te schatten en er bedenkingen over te maken.

Ook in deze "Pál Adrienn", meerdere van die scènes (De schermen met toestand patiënt zijn het meest intrigerend) die het trieste van de werkomgeving en de gemoedsgesteltenis van het hoofdpersonage sterk onderstrepen.

Een knap vertolkt hoofdpersonage trouwens, medelijden opwekkend in haar zoektocht om toch wat kleur in haar leven te krijgen.

Een bijzondere en sterke film.

Hoewel Kocsis hier dramatisch geïnteresseerd is in de dynamiek tussen monotonie/eenzaamheid en zelfbeeld, had ik veel sterker dan bij haar debuut het gevoel dat ze welbewust naar de erfenis van de Hongaarse twintigste eeuw verwijst. Zeker in een zekere scène in haar oude school, die zich ontwikkelt rond het archief aldaar. Herinnering is in Adrienn Pál zowel een kwetsbaar, pijnlijk subjectief goed als een reddingsmiddel dat Piroska aangrijpt om zichzelf terug (of opnieuw) te vinden.
Film als mentaal en fysiek archief dus, met het lijkenhuis als een perfect middelpunt.