#1 Cheerleader Camp (2010)

Denk ook wel dat jij hier van kan genieten

Heerlijk foute, seksueel getinte versie van Bring It On.

Wel even voorspelbaar als een Bring It On filmpje, maar dat maakt dan ook vrij weinig uit met dit soort films, de uitwerking is goed. Focust zich dan ook voornamelijk op de cheerleaders en heel wat vrouwelijk schoon en naakt passeert de revue. Teert verder op wat fijne grappen en geniale dubbelzinnigheden. Zo is het sub-plotje met onze leading character die voor een gay wordt aangezien wel alom bekend en kan je ook de momentjes waarop de misvattingen voorkomen al voorspellen, maar door dat het niet zo braaf wordt gebracht allemaal werkt het aardig op de lachspieren.

Ook dat de squad wordt gevormd uit strippers levert bij de eerste training wat leuke momenten op.

Zoals je al een beetje af kon leiden hieruit, vervalt het richting het einde wel in standaard werk en is het feel-good einde dan ook onontkoombaar, maar blijft toch voldoende vermaken en heeft sowieso al z'n slag geslagen. Leeft ook nog even goed op tegen het einde met die actie van die pervert uit de jury. Eind competition moet je ook geen acrobatische choreografie verwachten, enkel (een beetje, mocht wel wat meer) seksueel getint, maar zou ik dan ook niet anders willen zien en is geheel toepasselijk in de lijn van de film. (note: ook een leuke dieet-competition daarvoor van de seksueel doelgerichte Andy).

Het foute acteerwerk heeft verder zeker een toegevoegde waarde.

4*

DonOswaldo heeft het mis.

Dit slap aftreksel van films als American Pie en Bring It On mag dan wel één van de betere Asylum producties zijn, toch schort er nog steeds een heleboel aan.

Aftrappen doen we met een hele resem Cheerleaders die in slow motion op een trampoline staan te springen. Om de een of andere duistere reden besloten de makers al meteen om er wat bloot in te gooien, hetgeen als resultaat een flinke dosis bengelende voorgevels oplevert. Hun intentie was waarschijnlijk om de aandacht van de kijkers vanaf de eerste seconde vast te grijpen, om ze daarna geleidelijk aan weer te kunnen laten zakken, evenredig met het niveau van de film. Helaas klopt zelfs dit niet helemaal, want #1 Cheerleader Camp blijft over de hele lijn hetzelfde stramien volgen. Één dat allesbehalve positief kan genoemd worden.

Even later maken we kennis met de twee kerels waar alles rond lijkt te draaien. Seth Cassell, God vervloeke hem, speelt een immer geil manusje-van-alles en kijkt enkel door de rits van zijn broek. Zijn rol is niet origineel en het valt me zowaar zwaar om hem met Steve Stifler te vergelijken, daar die laatste destijds een veel betere prestatie leverde. De andere manspersoon is een ietwat gematigder type, die het liefst trouw blijft aan het eerste meisje dat hij op zijn pad tegenkomt. Michael, zoals hij heet, wordt vertolkt door een acteur die erin slaagt pas laat door de mand te vallen. Hij houdt zich staande door een soort Michael Cera houding aan te nemen, wat hem min of meer lukt.

Over het verhaal valt verder slechts weinig te vermelden. Ik vond het persoonlijk erg slecht uitgewerkt, met nauwelijks gevoel voor ritme en verhaalverloop. Sommige scènes zijn te lang uitgerekt en niet herleid naar hun schamele essentie. Het is tevens volkomen voorspelbaar wat elk personage staat te wachten, op een paar uitzonderingen na. Het script staat bol van de typische, gênante misverstanden en kan zodoende beter dienen voor een aflevering van F.C. De Kampioenen. Het is van het grootste belang deze zwaktes op te vangen door zaken die wel kunnen aanslaan. Jammer genoeg wordt wederom juist niets gecompenseerd en blijven we de hele rit aangewezen op flauwe, doorzichtige humor, eentonige en zoutloze dialogen en beelden van schaars geklede danseressen.

Qua regie van hetzelfde laken een pak. Quod schudt geen trucjes uit zijn mouw en blijft zich vastklampen aan visuele eenvoud. Uiteraard zijn er af en toe wel beelden van danspasjes bij zonsondergang, maar dat gaat in dit geval niets rechttrekken.

Het acteerwerk varieert van beschamend slecht tot middelmatig. Zoals eerder al vermeld valt Gillespie (Michael) wel mee, maar lijkt zowat elke andere acteur in het ijle te zweven. Tilton, de grote naam hier (Problem Child 2) heeft de pedalen integraal verloren en vormt samen met een of andere Franse Cheerleader het dieptepunt van de cast. Daarnaast is het wel leuk om de oude Asylum-Terminator en Mega Piranha bestrijder terug te zien. Deze keer speelt hij buitenwipper in een stripclub. Piranha's dus niet toegelaten.

Al bij al dus een zeer pover prentje. Misschien mag dit dan wel het meesterwerk van The Asylum zijn, maar in de grote mensenwereld stelt dit niets voor.

Slecht.

1,00

dave heeft het mis, alwéér

Maar goed, even over de film. Erg genietbaar filmpje, die inderdaad vergelijkbaar is met Bring It On en American Pie, en daar een perfecte mix van is. Alleen met veel meer ballen en tieten natuurlijk. Waar American Pie films redelijk te braaf waren, de Bring It On films nog veel braver en kinderlijker, daar trekt Cheerleader Camp alles uit de kast. De toon is eigenlijk gelijk gezet door die briljante opening credits .

Dan worden de twee protagonisten geïntroduceerd. grotere tegenpolen kunnen er niet zijn en dat geeft een frisse wisselwerking. Die Andy is ook zo'n geweldig figuur, zijn seksisme is lekker overdreven en dik aan gezet en dat levert veel 'pijnlijke' momenten op. Erg fijne cast ook aan vrouwelijk schoon op met Erica Duke, Deanna Meske, Diane Jay Gonzalez en Maura Murphy. Tuurlijk heb je constant het gevoel dit allemaal eerder gezien te hebben maar de uitwerking is hier zoveel beter. Acteerwerk is niet hoogstaand, en een dame als Gonzalez en nog vele anderen zijn nog behoorlijk groen in de business maar dat niet al te beste acteerwerk geeft de film wel enorm veel campy value. Bovendien moeten de vrouwen gewoon mooi of lekker zijn, en dat doen ze naar behoren. Dit vrouwelijk schoon wil ook best wel wat vuil werk doen (dat pakje van Meske ) maar helaas wordt er te weinig afgewend naar Gonzalez en Murphy (puur op Cheerleader Camp dan, in die strip joint sequence volop natuurlijk ).

Erg oversekst is het allemaal, ook vooral door het personage Andy. Tuurlijk zit de film vol cliché's, is de film op veel momenten erg voorspelbaar maar het werkt gewoon goed. Vooral omdat dit soort films al te vaak zijn gemaakt, en allemaal zo ontzettend preuts is uitgewerkt. Daarom is #1 Cheerleader Camp een verademing. Ik ga niet beginnen over montage, het visuele aspect of de editting, als je met dat soort zaken op de proppen komt, dan heb je echt geen flauw benul van wat je aan het kijken bent. Anyway gewoon erg genoten, en zonder twijfel één van de beste in zijn soort. Een absolute aanrader voor fans van dit genre, die zich niet te verfijnd voelen voor oversekste humor, veel tieten en konten, veel skin en lekker veel onzin.

Naomi Watts heeft het mis, Dave heeft gelijk

In vergelijking met andere Asylum werkjes is dit een meesterwerk, vergeleken met normale films blijft dit toch bovenal troep.

Dacht in de eerste plaats ook dat ik een leuke parodie op cheerleaden te pakken had, tot dat ik in de opening credits het woord Asylum zag vallen. Toen wist ik helaas al wat het ging worden, de film bevat teveel standaard personages die rechtstreeks uit andere films lijken te wandelen. Het meest trieste is nog wel de Steve Stiffler imitatie

Het schijnt blijkbaar grappig te zijn om de hele film je hand aan je lul vast te houden en overal te wanken. Bomen, muren...niets is onze kansloze vriend te veel.

De hoofdrolspeler kan je zo met Jason Biggs vergelijken met sulligheid, een paar keer is het wel leuk hoe hij de hele tijd de sjaak is. Maar meer ook niet, het blijft voorspelbaar.

Eigenlijk is het enige wat deze film de moeite waard maakt de blote tieten. Helaas zijn de vrouwen zelf allemaal ook niet even knap(lees: lelijk) en hebben zij ook niet voor het hoogtepunt van de film gezorgd. Dansen kunnen ze trouwens ook evenmin, dat zag er al helemaal om te janken uit.

Vergeleken met een 2012 Doomsday of Mega Shark feat. Giant Octopus is dit een meesterwerk en nog enigzins vermakelijk door het foute tietengenre. Alleen in vergelijking met film als American Pie(1 tm 6), Road trip en zelfs een Bring it On is dit duidelijk een aantal niveaus lager.

1,5*

"Naakt scoort altijd", zal The Asylum wel hebben gedacht. Hier moet deze film het dan ook grotendeels van hebben. Het script is slecht, en sommige "grappen" zijn te voorspelbaar. Een pluspuntje is dat de acteerprestaties nog niet eens zo heel slecht waren.

In mijn ogen een afrader.

2,0 *

Halfnaakte tienermeisjes springen in slow-motion op een trampoline. Twee tieners, de enige hitsig en op een 'masturbatiedieet', de andere verlegen, vermaken zich met het begluren van de schaars geklede cheerleaders op het kamp waar ze werken. En dan voorziet het scenario ook nog eens in een excuus om een stel strippers/prostituees in te huren om een team van cheerleaders te helpen. Stuitende sekskomedie presenteert alle vrouwen zijn lustobjecten, behalve de sullige 'beaver' dan. Vooral veel (vrouwelijke) konten en tieten, en zo niet dan duurt het niet lang voor er een grap over masturbatie of homo's voorbij komt. Het acteerwerk is bijna net zo slecht als het scenario.

Compleet waardeloos.

Ik vraag me toch wel af waarom sommige zeer obscure films compleet in de duisternis blijven staan, maar dit soort onzinnige projecten dan wel wat daglicht mogen zien. Ik heb mijn wenkbrauwen tijdens het kijken naar deze vreemde boel meerdere keren gefronst. Ik was na afloop ook erg teleurgesteld in mezelf dat ik dit klaarblijkelijk goed genoeg vond om op mijn kijklijst te zetten.

Ik heb wat gecheckt over de regisseur en blijkbaar zit deze Quod wel in een filmwereld waar vreemde focus op vrouwelijk schoon een norm is. Ik zie allerlei verschillende settings waar dit steeds terugkomt. Nu kan je ook wel verwachten dat films over cheerleaders in dit geval dit soort elementen includeren, maar het probleem ontstaat dan ook pas wanneer je met de camera ongemakkelijk lang en gefocust inzoomt op bijvoorbeeld douchende vrouwen. Ik voelde me gewoon een soort engerd, en ik neem aan dat dit niet de bedoeling is van de film.

Acteerwerk is verder barslecht en de zogenaamd komische situaties eerder flauw en van de pot gerukt. Het is allemaal maar een ongemakkelijke, zeer lang uitgerekte boel die geen moment normaal kan aanslaan. Wie denkt dat de Amerikaanse taartfilms flauw zijn heeft dan ook duidelijk nog niet gezien waar deze film tot toe in staat is. Niet dat het grensoverschrijdend is qua gebeurtenissen, maar wel gewoon bijzonder awkward.

Tja, wat moet ik er verder van denken? Het ziet er goedkoop uit, de regie is compleet kaal en geen enkele grap slaat echt aan. De film mag het dan wel een anderhalfuur proberen om lollig te zijn, maar de waarheid is dat het gewoon crap is. Je ziet het niet al te vaak, films waarin letterlijk alles faalt, maar toch zijn ze er. Quod krijgt het in dit geval weer mooi voor elkaar. Snel vergeten deze onzin.