Il Était une Fois le Diable - Devil Story (1985)

Als je denkt dat je al veel films gezien hebt uit de diepste riolen van de cinema kom je er toch weer één tegen die nog dieper ligt.

Deze film moet in zijn geheel één van de grootste wtf momenten zijn die ik ooit gezien heb op film.

Het slaagt allemaal nergens op, maar toch heb ik me geen moment verveeld.

Verschillende scènes passeren de revue waarvan je mond openslaat en bij jezelf denkt hoe ze er toch zijn bijgekomen of waarom ze überhaupt gefilmd zijn.

Je zou denken dat het een beginnende regisseur is die "iets" uitprobeert, maar hij was toch al boven de vijftig als hij deze film gemaakt heeft.

De korte tijdsduur speelt gelukkig wel in het voordeel.

Het liep helemaal niet zo lekker met de horror in Frankrijk in de jaren 80. Toch meende een verder volslagen onbekende regisseur in 1985 met deze Devil Story te moeten aankomen. Iets met een gargoyle in SS-uniform, een piratenlegende, een duivels paard en een mummie .... of zoiets .... of eigenlijk wist de regisseur het ook niet .... en helemaal niemand waarschijnlijk.

Inspiratie zou Jean Rollin kunnen zijn of Bad Taste of gewoon goedkoop incashen op de horror-video-rage. Bij vlagen intrigeert het nog wel eens, hele dialoog is nog geen 10 zinnen, we zien minutenlange durende sterfscenes, minutenlang schieten in een wei, 20 mensen met autopech en dat is het dan ook wel zo'n beetje. De bloederige FX zijn wel grappig en de soundtrack van ene J.S. Bach kan er mee door.

Komt eind oktober uit op blu ray bij Vinegar Syndrome

Ik heb vroeger (toen ik 18 was) ook zo’n soort film gemaakt. Veel leuke elementen, weinig cohesie en een geleende soundtrack. Geschoten op 8 mm.

Onnavolgbaar amateurisme!

Kennelijk is daar toch een markt voor. Maar goed, ik had geen bevallige blondine in negligee rondrennen.

2* voor de paar gekke momenten en beperkte speelduur. En de blondine natuurlijk.