The Wicker Man (1973)

Temidden van de vele horror- en rampenthrillers die in de eerste helft van de jaren zeventig uitkwam was er onverdiend weinig aandacht voor Thomas Hardy's 'The Wicker Man'. Zoals dat vaak gaat met de betere thrillers profiteert de film van een beperkt budget en daardoor weinig special effects. Die zijn ook niet nodig in dit psychedelische verhaal over godsdienstwaanzin, dat elke vorm van geloof van de juiste vraagtekens voorziet.

“Do sit down, Sergeant. Shocks are so much better absorbed with the knees bent.”

Aparte horrorfilm. Duidelijk voor weinig geld gemaakt, maar de sfeer, de setting en het verhaal zorgen ervoor dat The Wicker Man boeiend blijft om naar te kijken. Niet echt spannend, en er zitten wat momenten in de film dat het wat langdradig wordt. Soms had ik het gevoel naar een komedie te kijken, maar de film schakelt net zo gemakkelijk weer over naar lugubere en spannende momenten. Het acteerwerk van Woodward en Lee is sterk, en Britt Ekland is echt een schoonheid. Het macabere en gruwelijke einde is ook erg sterk gedaan, en het mooie Schotse landschap gaat nooit vervelen.

Vreselijk.

De eerste reacties op Midsommar verwijzen veelal naar deze film - waarbij deze vaak eerder-dus-beter betiteld wordt - en ik weet nu al dat ik Midsommar er alleen maar meer om ga waarderen. Niet dat deze compléét mislukt is, maar de vooruitgeschoven componenten die het moeten maken slaan de plank wel veelal mis.

Gedrenkt in jaren-70-stijl en beeldtaal blijft het een beetje hangen tussen een voortvloeisel van de seksuele revolutie en een kritische benadering ervan. Een naakt dansje hier, een groepje muzikanten daar. Een werkelijk onbegrijpelijke vermenging van beeld en muziek haalt ieder greintje sfeer uit de film. De betreffende fragmenten worden door liefhebbers betiteld als musical, door sommige als satire maar zonder duidelijke keuze gaat het alleen maar ten koste van de bevreemdende spanning die het primair teweeg zou moeten brengen. De montage-afdeling zat ook een beetje te gissen naar de bedoeling, want een vloeiend geheel wil het op die momenten maar niet worden.

Het kan zijn dat bepaalde elementen van de reputatie (deels via enkele fameuze scenes van de remake) de film vooruitgesneld zijn, maar al heel snel laat de film in zijn kaarten kijken. De ontbrekende foto bevestigt alle vermoedens en het kleine twistje zie je ook veel te vroeg aankomen. Fu-nest voor een film waarvan de spannende elementen door stijlvoering al wankel onderhouden zijn; als het verhaal dan ook nog eens niet goed verteld wordt...

Credits voor enkele elementen die authentiek ogen of veel navolging gekweekt hebben (de maskers, het wicker-man-bouwwerk) maar ik prijs Ari Aster op voorhand dat hij dit stukje cult eens goed onder handen neemt, want Robin Hardy levert slechts de puzzelstukjes als onbenut potentieel op. Van sfeer en spanning geen kaas gegeten, en gezien zijn beperkte (laag gewaardeerde) oeuvre heeft ie mazzel gehad met deze alom geprezen toevalstreffer. 1,5*

Oei.

Ik dacht dat het origineel in ieder geval beter zou zijn dan de remake, maar dat is ie dus tot mijn verbazing totaal niet. Vond het van hetzelfde. Een saaie, lege en vermoeiende boel. Kent zowat 0 degelijke momenten door de film heen.

De film heeft wel de inleiding geskipped. Dat was niet erg, want zo kan je gelijk in het verhaal zelf komen. Echter hadden ze net zo goed gewoon een inleiding kunnen doen want de tour die Woodward maakt door het eiland had me niet eerder genoeg kunnen eindigen.

Ook Lee komt opdraven in een wat aparte rol, en bovendien ziet hij er behoorlijk cheap uit. Die pruik is bijvoorbeeld best idioot. Maar wat verwacht je dan eigenlijk van een eiland met alleen maar idiote bewoners?

Het is vooral dat de film veels te leeg en langdradig is. Zeker 70 minuten krijg je eigenlijk mystery dat totaal niet weet te boeien, wat liedjes met aparte lyrics en uiteindelijk een impactloze slotfase. Het is echt een behoorlijke misser.

Acteerwerk is ook niet erg bijzonder, en zelfs Lee weet eigenlijk niet eens te overtuigen. Het moet dan vooral van de sfeer zelf komen, maar deze valt ook nog wel mee. Op een aantal creepy scenes na en wat geinige liedjes door de film heen is de film nergens erg beklemmend of spannend.

De film was overigens wel snel voorbij, gelukkig. Op 1 of andere wijze weet de speurtocht op het eiland nog wel te boeien, en dat is toch wel weer fijn. Zo gingen de 90 minuten tenminste nog wel vlot om, maar de leegte erin kon niet bepaald gevuld worden.

Richting het einde wel iets beklemmender, maar een beetje knullig uiteindelijk. Het is vooral een beetje gedurfder.

The Wicker man wordt door veel filmliefhebbers als de beste Britse horrorfilm beschouwd. Ik zet altijd vraagtekens bij de kwalificatie ‘de beste’. Zo’n kwalificatie hangt natuurlijk van het subjectieve oog van de beschouwer af. Na mijn beschouwing kan ik mij in die kwalificatie in ieder geval niet vinden.

De plaatsing binnen het horrorgenre valt te betwisten. Misschien is het genre musical wel een veel betere classificatie voor de film. De film buikt uit van de scènes waarin personages in gezang uitbarsten. Als kijker moet je je door uitvoerige muzikale choreografieën worstelen, die dermate irriteren dat ze een indringende beleving van het eigenlijke verhaal in de weg zitten.

Want dat verhaal is best intrigerend. Politieagent Howie verschijnt op een geïsoleerd eiland om daar de vermissing van een kind te onderzoeken. Hij ondervindt veel tegenwerking van de plaatselijke bevolking. Niemand kent het kind. Toch zijn er veelzeggende aanwijzingen die anders doen vermoeden.

Het gedrag van de ongeremde eilandbewoners die een eigenaardige vruchtbaarheidscultus aanhangen, is in de ogen van de conservatieve Howie erg verdacht. Howie en de kijker krijgen sterk de indruk dat de bevolking een spelletje met hem speelt. Dat verontrustende vermoeden speelt onderhuids in de film een grote rol en zorgt in beginsel voor een ongemakkelijk sfeertje. Wat ik zeg. Een intrigerende verhaal.

En steeds als de ongemakkelijke sfeer je dreigt te omarmen, steeds als het mysterie van de vertelling je dreigt mee te voeren, steeds als de onderdompeling in heerlijke surrealiteit op het punt staat te gebeuren, staat er wel weer een recalcitrante dorpsbewoner op die in meedogenloos gezang uitbarst. Gezang dat alle voorzichtig toegelaten verwondering in één klap wegvaagt en je achterlaat in afgrijzen. En weg is de fijne filmbeleving.

Mij zul je dus niet horen zeggen dat the Wicker Man ‘de beste horrorfilm van Britse makelij’ is.

Bij lange na niet.

Gezien de bekendheid en toch een klassieker in zijn genre weet de film mij alvast niet te imponeren. Vroeger wel de remake met Nicolas Cage gezien die ik zeker minder vind. Deze film uit 1973 heeft meer sfeer, leuke setting en een paar scènes die de aandacht weten te trekken. Bijvoorbeeld de stoet naar het opofferingsfeest en de bizarre hitsige dans van Britt Ekland. Vergeleken met de remake heeft deze film op gebied van casting ook een streepje voor : Christopher Lee, Ingrid Pitt, Diane Cilento en Edward Woodward als sergeant Howie. Best wel aardige cast, al neigt het personage Howie naar iets te ludiek. Raar dat hij blijft rondlopen met zijn uniform op dat eiland en sommige handelingen lijken vergezocht. Je kunt je ook vragen stellen bij de scène dat de agent zich gaat vermommen in het pak van Punch, iets te veel op toeval berust gezien de uiteindelijke gehele opzet van het plan. Toch zijn er ook weer andere pluspunten zoals de authentieke maskers, de kleding en het wickerman-bouwwerk. De aanwezige muziek hoort er nu eenmaal bij voor de sfeer, maar kwam soms wel storend over. Geef mij maar Midsommar van Ari Aster. 6/10

Alle lof voor deze film ten spijt, heeft The Wicker Man (1973) me nooit kunnen bekoren. Daarvoor vind ik de film te Brits, te quirky. Nu is er niets mis met off-beat horrorfilms (ze hebben zelfs mijn voorkeur), maar op de een of andere manier is The Wicker Man gewoon niet 'my cup of tea'. Ondanks dat deze film bijna eigenhandig het voorchristelijke/heidense horror-genre heeft ingeleid, en het prima acteren van Christopher Lee (die zelfs een vurig pleitbezorger van de film was), slaan met name het potsierlijke gehalte van het personage van sergeant Howie (Edward Woodward) en de naakte dansscène van Britt Ekland voor mij de plank volledig mis.

Waarmee ik niet wil zeggen dat Britten geen horrorfilms zouden kunnen maken; verre van. Maar ik heb nu eenmaal meer affiniteit met films als The Innocents (1961) of Night of the Demon (1957) dan met heidense stromannen. Kwestie van smaak.

The Wicker Man is tof om eens gezien te hebben, en bevat vele goede elementjes, maar is soms toch ook wel in grote mate een product van zijn tijd. De countercultuur, het vrije hippiegedrag, seksuele vrijheid en revolutie, etc. zijn frissere thema's met de jaren 60 net achter de rug, en katholicisme vs heidendom is een vrij specifieke tegenstelling die me weinig boeit. Ik stoorde me op momenten minstens evenveel aan de stijf gelovige politie-inspecteur, wiens hersenen bijna ontploffen wanneer hij naakte mensen ziet, dan aan de heidense cult zelf. Weinig sympathieke figuren dus, al is een jonge, of eh middelbare, Christopher Lee charismatisch als altijd. Veruit het meest kleurrijke personage.

Deze minpunten ten spijt, is er gelukkig wel een heel toffe sfeer aanwezig. Visueel of technisch wellicht niet de mooist gefilmde prent allertijden, maar de beelden evoceren toch een bepaald mysterie en een onderhuids creepy sfeertje. Normaal ben ik niet zo voor overdadig aanwezige muziek en zang in film, maar dat werkte hier tot mijn verrassing wel geweldig. Allemaal geweldige folkloristische liedjes die bijdragen aan de sfeer. Dat Schotse taaltje ook, heerlijk. Ook wel duidelijk waar recente films als Midsommar hun boter hebben gehaald, dus het is toch wel een redelijk invloedrijk horrorfilmpje, dat de tijd bovendien vrij goed heeft doorstaan (op vlak van sfeer dan toch). 3.5*.

Omdat de naam van deze film nogal rondzingt bij andere films -die ik vanwege de spoilergevoeligheid maar niet zal noemen- wist ik al wel een beetje wat ik kon verwachten. Maar het is ook weer niet zo dat, was ik er blanco ingegaan, ik van verbijstering de straat op was gerend. Je ziet toch wel enigszins aankomen dat de sekte snode plannen heeft met de van verontwaardiging nog net niet ontploffende diender. Wat me wel verraste was de hoeveelheid muziek, je zou dit best een musical mogen noemen. En die liedjes zijn nog leuk ook, en als de wellustige dochter van de herberg bezongen wordt door die likkebaardende oude mannetjes is dat het eerste wtf-moment. Speciale vermelding ook voor het vrolijke meezinglied onder de boom. Het einde met de wicker man was ook behoorlijk tof, en vooral ook bizar door die sekteleden die er omheen staan te zwaaien en zingen. Ik dacht het Burning Man festival even te herkennen maar die hebben (volgens Wikipedia) toch elders de mosterd gehaald.

Blij dat ik deze klassieker eindelijk gezien heb. Helemaal mijn ding. Prachtige locaties op het Schotse Summerisle en de inbreng van een folky soundtrack zorgen sowieso voor tonnen sfeer. Het scenario zit goed in mekaar. Het thema paganisme vs. christendom dat zich afspeelt op het randje tussen christelijk Pasen (de intro) en de paganistische Meiviering vind ik goed uitgewerkt. De weerkerende hazen (doodskist en andere scènes) en (de vrouw met) het ei op het kerkhof zijn dan toch typische vruchtbaarheidssymbolen die we hier in onze regio ook nog steeds waarderen met Pasen. We doen er zelf lustig aan mee in een ontkerkelijkte samenleving. Het is op vlak van symboliek dus wel wat opzichtig misschien, maar daarrond draait het hier nu eenmaal. Edward Woodward voert een eenzame strijd als vertegenwoordiger van de autoriteit en bij uitbreiding het christendom en moet dat uiteindelijk bekopen met de dood. In feite sluit hij daarmee aan bij een traditie van de marteldood van zovele christelijke heiligen op missie in Europa in de tijd van de vroege middeleeuwen. Hij gedraagt zich ook zo. Zijn executie is een gruwel maar de nog grotere gruwel zit hem voor mij in de samenhorigheid van de (sektarische) dorpsgemeenschap. In de laatste scènes zijn jong en oud verenigd rond de wicker man en ze zien er … heel gewoontjes uit. De horror van groepsdynamiek.
Visueel toont deze film zich als een koortsachtige droom. De genoemde sfeerschepping doorheen de film, de wat creepy dorpsbewoners, de bevreemdende verkleedpartijen naar het einde toe. Met prima camerawerk dat daadwerkelijk de verhaallijn ondersteunt (bvb. de éénmalig gebruikte slow motion bij de scène met de vrijende koppels). Naar het einde toe ook een prachtige visualisering van Christopher Lee als afgezant van de zonnegod, met zijn wapperende manen als zonnestralen. En het moet ook gezegd dat naakt nog nooit zo functioneel was als in deze film.

Staat gewoon in het Canvas filmaanbod hoor...

Beter dan de remake met Cage. Een politieman, Howie, doet onderzoek naar een verdwijning op een afgelegen Schots eilandje. De naargeestige sfeer wordt tot het einde volgehouden. Uitstekend gespeeld door Woodward wiens toenemende zenuwachtigheid en verontwaardiging over de heidense geloofsovertuigingen van de eilandbewonders naar behoren werkt. Wat karig naar regie toe en een simpel verhaal maar dit origineel zal me, in tegenstelling tot de remake, wel bijblijven... Ook de hippie-cultuur prikt hier opvallend door (in je blootje rondlopen e.d.). Midsommar lijkt me daar heel zeker inspiratie uit te halen.

(Uit)eindelijk de film dan toch gezien. De vergelijking zal toch vervelends toe al gemeld zijn, maar de link met Midsommar is inderdaad groot. Eén van de sterkste punten van de film is de opbouw van de zeer bevreemde sfeer die er heerst op het afgelegen eiland. Daar waar het christendom (of het katholicisme) geen voet aan de grond kreeg en waar heidense rituelen en gebruiken nog steeds zijn ingeburgerd. Fascinerend en intrigerend is het om vast te stellen dat een hele gemeenschap, van jong naar oud, opgaat in het oeroude natuurlijke geloof van een zonnegod of andere natuurgoden.

Beangstigend die vele opbouwende scènes van bizarre bewoners en fascinerende verkleedpartijen zoals er in de Vlaamse dorpen nog vele zijn. Maar dan in een folklorecontext van jaarlijkse terugkerende processies en rondgangen. Ze halen vaak nog het nieuws. Alleen is dit op dit Schotse eilandje een alledaagse way of life, zit het ingebakken in het dagdagelijkse leven.

Het is aan de christelijke politie-inspecteur Howie - niet voor niets wordt die godsdienstige polariteit benadrukt - om onderzoek te doen naar een verdwenen meisje. Je weet vooraf dat het fout gaat aflopen. Maar dat weerhoudt de spanning van de film niet. Het einde is fabuleus. De angst, de twijfel of doortastendheid van het geloof, van zowel het offer als de eilandgemeenschap, de daarbij gepaarde gezangen en gedans. Sterk!

Een fan van "The Wicker Man" films zal ik nooit worden. De remake uit 2006 met Nicolas Cage in de hoofdrol vond ik waardeloos en dit origineel heeft meer weg van een Mystery / Muziek film dan een Mystery / Thriller film en dat vanwege het vele gezang en muziek, waar ik nooit een liefhebber van ben. Het is tevens een film met weinig schokkende momenten (alleen de laatste paar minuten) maar met wel redelijk veel erotiek en naaktheid (borsten en billen) en dat maakte het voor mij prettiger om deze film uit te kunnen kijken. Ik heb overigens gisteravond de 88 minuten versie gezien en niet de gerestaureerde 100 minuten durende versie.

In dit verhaal onderzoekt de Britse, preutse en godsdienstige politie-sergeant Neil Howie (Edward Woodward) de verdwijning van het twaalfjarig meisje May Morrison (Irene Sunters) op het Schotse eiland Summerisle, waar Lord Summerisle (Christopher Lee) de baas is en de bewoners allerlei middeleeuwse optochten organiseren ter wille van een goede appeloogst. Gaandeweg ontdekt hij dat de zonderlinge eilandbewoners er heidense rituelen op nahouden.

Met een muzikale (inclusief gezang) opening (en fraaie landschapsbeelden) van een paar minuten arriveert de Britse politieman Howie per watervliegtuig op het eiland, waar in mei een oogstfeest plaatsvindt, om de verdwijning van een jong meisje te onderzoeken. Daarbij stuit hij op een gemeenschap die zich tot zijn grote irritatie unaniem van den domme houdt. Bovendien neemt de streng-katholieke Howie met groeiende weerzin kennis van de heidense rituelen (beter gezegd absurde taferelen) waaraan het blijde volkje zich onder leiding van ene Lord Summerisle overgeeft. Howie’s weigering zich open te stellen voor de betekenis achter de rituelen m.b.t. de oogst (die dit jaar mislukt is en waarvoor ze iemand willen opofferen) zal uiteindelijk tot zijn ondergang leiden.

Spannend, boeiend of akelig vond ik het nergens en de vele muziek en gezang vond ik vooral irritant (hoewel het soms wel leuk uitgevoerd werd), maar toch wist dit origineel me nog enigszins te vermaken en dat vooral vanwege de vele aparte scènes die betrekking hebben op erotiek. En een eerste glimp daarvan zien we als Howie aankomt in de "Green Man" herberg, gerund door de aparte en excentrieke herbergier Alder MacGreagor (Lindsay Kemp) en zijn fraaie dochter Willow (Britt Ekland), waar hij verblijft en waar er gezongen wordt over de "Landlord's daughter" (oftewel Willow). Als hij na aankomst en na wat eten (uit blik) een ommetje gaat maken in het donker, zien we na circa 16 minuten stelletjes neuken in de natuur (daarbij zien we wat naaktheid), i.v.m. het feest der vruchtbaarheid, en zien we een zittende volledig naakte vrouw (Lorraine Peters) huilen op een vers graf.

Als hij daarna teruggaat naar de bar, kwaad naar binnen loopt, bidt (dan zien we ook wat flashback beelden) aan bed en wilt gaan slapen, wordt hij in een andere kamer tot verleiding gebracht door een volledige naakte Willow (die in eerste instantie naakt op bed ligt en met haar hand op het ritme van de muziek klopt op de muur tussen de kamer van Howie), die zingt en die hem via een naaktdans (een verleidingsritueel) probeert te verleiden. Die scène duurt circa 4 minuten en is vanwege de volledig naakte Britt Ekland tevens het hoogtepunt van de film. Als ze de ochtend erna hem ontwaakt met een ontbijt op bed, zegt ze ook:

"I thought you were going to come and see me last night. I invited you"

Maar dat heeft Howie dus niet gedaan (de stommerik ). Als jij daarna op onderzoek gaat (waarbij er ook weer wordt gezongen, dubbelzinnige liedjes, en gedanst en dit keer rond een meiboom die symbool staat voor het mannelijk lid, oftewel de penis) en uitkomt bij een soort van ruïne, zien we daar na circa na circa 33 minuten een vrouw (Barbara Rafferty) een baby borstvoeding geven met een ei in haar hand?

En als hij naderhand naar Lord Summerisle (Christopher Lee zien we dan na circa 41 minuten voor het eerst in beeld), als de soort van hogepriester van de sektarische eilandbevolking die absoluut wat lijkt te verbergen, gaat per paard en wagen, ziet hij onderweg (na circa 39 minuten) twaalf dansende en zingende naakte jonge vrouwen in een soort van Stonehenge omgeving springen over vuur onder toezicht van lerares Miss Rose (Diane Cilento). Die Miss Rose heeft Howie overigens al eerder ontmoet op de school van het eiland, waar ze dan schoolmeisjes les geeft over "the phallic symbol" (oftewel de meiboom). En als hij daarna na circa 60 minuten op huisonderzoek gaat, treft hij de naakte bibliothecaris, gespeeld door Ingrid Pitt, aan in een badkuip, die Howie ook al eerder heeft ontmoet in een gebouw m.b.t. de registratie van de doden op het eiland. Dat was tevens ook de laatste naaktheid die we te zien krijgen.

Behalve naaktheid zien we ook wat bizarre scènes zoals een moeder die een kikker in de mond van haar jonge dochter stopt, een dood konijn in een doodskist die wordt opgegraven (Howie denkt namelijk daarin het lichaam te vinden van May Morrison) een sterke man (Ian Campbell) in een drakenkostuum die de bijpassende naam Oak (oftewel eik) heeft, een hand als kaars, een paradeoptocht (waarbij o.a. vrouwen op de billen geslagen worden) en een ritueel met zwaarden waarbij zogenaamd iemand onthoofd wordt.

Na circa 72 minuten vindt dan de ontknoping plaats op het strand en zien we May Morrison levend (die gewoon in het complot zit van de eilandbewoners, maar dat is totaal niet verrassend gezien de omstandigheden en eerdere gebeurtenissen), waarmee Howie probeert te vluchten (o.a. via een grot). Dit lukt natuurlijk niet en dan krijgen we ook te horen dat May in het compleet zit en wordt Howie bij een ondergaande zon opgeofferd (waarom krijgen we ook te horen van Lord Summerisle, namelijk vanwege de mislukte oogst) in een grote houten "Wicker Man" (oftewel de gevlochten god) samen met een aantal dieren (zoals varkens, ganzen, eenden en schapen) en wordt er door twee vrouwen, te weten Willow en de bibliothecaris, nog tegen hem gezegd:

Willow: A man who would come here on his free will.
bibliothecaris: A man who has come here with the power of a king by representing the law.
Willow: A man who would come here as a virgin.
bibliothecaris: A man who has come here as a fool.

Als een "fool" is hij overigens ook verkleed, namelijk vanwege het stelen van het nar kostuum van Alder MacGreagor, die hij ook bewusteloos sloeg in de herberg. De laatste circa vijf minuten, waarbij de "Wicker Man" wordt aangestoken, waren best heftig (mede door het geschreeuw van de dieren), ondanks dat er weer werd bij gezongen en gedanst. De laatste woorden van Howie zijn overigens:

Jesus! Jesus! Jesus!

De cast is niet bepaald hoogstaand, maar hoofdrolspeler Edward Woodward en mister Dracula Christopher Lee deden het verdienstelijk en de mooie Britt Ekland (een jaren 70 sekssymbool) mocht er natuurlijk vooral wezen vanwege haar schoonheid en naaktheid. Ook de rolletjes van Diane Cilento en Ingrid Pitt (die we ook naakt zien) zijn nog het vernoemen waard.

Hoewel velen dit origineel van "The Wicker Man" schijnbaar erg goed en verbazingwekkend vinden, staat ook op de 541e plaats in de "Top 1000 Project uitslag - Editie 2023", krijgt de film van mij een nipte voldoende (was eerst een nipte onvoldoende, maar dat heb ik aangepast na het zien van de 100 minuten versie, zie bericht hieronder). Wel is de film veel beter dan de remake en ook valt er gelukkig redelijk veel naaktheid in te zien en duurt de film ook maar 88 minuten.

Het genre van de film is mysterie/horror maar bevat ook bevreemdende elementen zoals met name zang – de film lijkt in het begin zich te ontwikkelen tot een musical – en erotiek, al is dat laatste al sterk verweven met horror in het in die tijd florerende giallo-genre. In feite is deze film ook een giallo want gaat over een politieman die een moordmysterie op een eiland moet oplossen en tot zijn gruwel ontdekt dat de eilandbewoners het christelijk geloof hebben ingeruild voor het oorspronkelijke heidense geloof (dat element is overigens bepaald niet nieuw: gothic horror berust in hoge mate op die voor- of antichristelijke oerelementen of ‘bijgeloof’ zoals Brontë’s Wuthering Heights (1847) of zelfs Shakespeare’s heksen in Macbeth (1606) waar we nog altijd een diepe, al dan niet onderbewuste binding mee hebben). Bijzonder aan de film is wel dat ze dat element serieus hebben genomen: de film beoogt de oorspronkelijke heidense cultuur authentiek weer te geven. Een derde aspect dat de film intelligent maakt en ver boven de standaardhorrorfilm tilt – naast de bevreemdende elementen waardoor ook de kijker een gevoel van mysterie en verrassing ervaart alsmede de authenticiteit van het paganisme – is de dubbelzinnigheid van het verhaal: is de politieman een rituele moord op het spoor of is dat een valstrik om hem uit de weg te ruimen omdat hij de buitenwereld dreigt te betrekken waarmee de cultuur op het spel staat? En in het verlengde hiervan: gelooft de eigenaar van het eiland, Summerisle, zelf wel in het heidense geloof of gebruikt hij die slechts om de bevolking in zijn macht te hebben? De film laat in dat verband de kijker ook nadenken over of het christendom niet even dwaas en machtsbelust is waarbij het heidendom in ieder geval natuurlijker of in de woorden van Summerisle “makkelijker te geloven” is.

De film is verontrustend in zowel thematiek als verhaal zonder naar het bovennatuurlijke te grijpen; de film is vreemd en realistisch tegelijk en als klassieke, intelligente ‘folk horror’-film mijns inziens beter dan Midsommar waarmee hij op deze website wel wordt vergeleken.

Redelijk.

Best tof filmpje. Redelijk klein van opzet, maar dat zorgt er volgens mij net voor dat het gesloten karakter van een zotte commune beter naar voren komt. Hier en daar is de film subtiel, op andere momenten dan weer totaal niet. Ik vind die mix geslaagd.

Qua acteerwerk is het allemaal wat gedateerd. Horroricoon Christopher Lee valt voornamelijk op door z'n coltrui en toupet, maar zo'n raar uiterlijk past wel bij de film. Echte horror is The Wicker Man m.i. niet, maar het is logisch dat er later nog remakes of soort-van-remakes (met meer echte horrorelementen) gekomen zijn.

3

Heb de waanzinnig mooie nieuwe boxset van Studiocanal binnen gekregen met een gloednieuwe 4k master van deze cultklassieker.

Zelfs na de volledige oppoetsbeurt merk je nog steeds wel dat je hier met een lowbudget film te maken. Ondanks dat de kleurweergave echt prachtig is mis je de scherpte en details wel weer. Toch vreemd, aangezien dit wel op 35mm is geschoten.Kan me haast niet aan de indruk onttrekken dat dit een bewuste stijlkeus is geweest.

Ik merk wel dat ik blij ben dat ik deze nieuwe 4k zie, want gezien de oudere commentaren hier zal het met de eerdere uitgaves vast een stuk minder zijn geweest.

De film is gewaagd in haar knulligheid. Het zit soms (bewust) tegen het melige aan en aan de andere kanr introduceert het horrorelementen. Vooral die liedjes zijn echt bizar als je er naar luistert. Echt super vulgair en best bizar als je bedenkt wie het zingen.

Je kan hier ook meerdere lagen inzien betreft het geloof, maar ik laat me liever leiden door het mysterie. Doordat ik weet hoe het in de remake eindigt is dat verrassingseffect helaas weg. Maar ik geef de film kudos hiervoor omdat het toch niet vaak voorkwam in de jaren 70. Het enige dat me dwars zit is dat die score soms hinderlijk vrolijk is. Potentieel spannende scenes komen daar te jolig over en helaas ontbreekt het hierdoor in de film aan enige vorm van spanning. Dit had anders aangepakt kunnen worden.

De kracht van de mengelmoes van stijlen is tegelijkertijd ook de zwakte van de film.

Prachtige restauratie deze re-release. Raad zeker aan om The Wicker Man op het grote scherm te gaan kijken. Bijzondere film. Geen meesterwerk maar absoluut het kijken waard. Prachtig geschoten en het eilandsfeertje wordt erg fijn neergezet. Je wilt eigenlijk nog meer van het eiland zien en er meer tijd spenderen. Kan me enigszins vinden in de kritiek dat de police officer lichtelijk storend kan zijn en je daardoor een beetje uit de fantasierijke gekkigheid wordt gehaald. Voor het einde was het denk ik wel nodig om het personage zo neer te zetten. Aan het acteerwerk ligt het zeker niet.

Ook mooie reclame voor Schotland deze film, zou het nu zeker een keer willen bezoeken!

Past op zich mooi in de traditie waarin de horror niet (alleen) vanuit vampieren, aliens of bovennatuurlijke monsters komt, maar (ook) ofwel uit de krochten van de mens (Psycho, The Texas chainsaw massacre) ofwel uit een bezadigde of landelijke omgeving (Village of the damned, Tremors) ofwel uit beide, zoals hier. Bizar, maar nèt binnen de grenzen van de geloofwaardigheid, en daardoor misschien ook net niet bizar genoeg, en dat is wellicht (een variant op) wat rep_robert op 3 oktober schreef: "De kracht van de mengelmoes van stijlen is tegelijkertijd ook de zwakte van de film."

        Deze titel heeft inmiddels een enorme cult-reputatie, en ik wist ook zeker dat ik hem vroeger al eens gezien had, maar dat bleek dus niet zo te zijn. (Wel de remake, waarvan ik me alleen maar herinner dat ik dat een enorme afknapper vond.) Dat tekent ook een beetje hoezeer deze film historie heeft gemaakt, want ik heb er zó veel over gelezen en zó veel foto's van gezien dat ik kennelijk tot de overtuiging kwam dat ik hem al gezien had. Misschien zijn de hoge verwachtingen er de oorzaak van dat hij bij de eigenlijke kijkbeurt toch een beetje tegenviel; concept, lokaties en spel zijn allemaal dik in orde, maar op de een of andere manier wilde er bij mij van echte spanning geen sprake zijn. Misschien vanwege de vrij dwaze hoofdpersoon die werkelijk weinig subtiliteit aan de dag legt, misschien vanwege het overdadige bloot dat op een gegeven moment eerder lachwekkend dan provocerend gaat werken (hetgeen aan de andere kant misschien juist ook wel weer de bedoeling was), misschien vanwege Christopher Lee's al eerder genoemde pruik... ik weet het niet precies, maar ik kon hier niet zo in meegaan als ik vooraf gehoopt en ook wel verwacht had. (Zes keer het woordje "misschien" in twee alinea's, dat geeft al aan hoezeer ik eigenlijk niet goed weet wat ik nou van deze film vind.)

Lang geleden de remake uit 2006 bekeken en die viel mij zeer goed mee. Ik begreep geen snars van de negatieve recensies, maar moet zeggen dat dit origineel, met overigens een geweldige poster, inderdaad stukken beter is. The Wicker Man heeft een wat aparte verteltrant. Als kijker glijd je min of meer het verhaal binnen. Samen met de politiesergeant neem je akte van de vreemde gebeurtenissen op het eiland van de krankzinnige heidenen. Er zitten heerlijke scènes bij, prachtig geënsceneerd. Leuke shots ook van de natuur. De productiewaarde is hoog genoeg om visueel vijftig jaar later nog altijd te verbluffen.

Er wordt wel héél wat gezongen door de acteurs. Bij momenten heeft de Wicker Man veel weg van een musical. Dat had voor mij niet gehoeven, al zat er één fantastisch en semi-hypnotiserend liedje bij. Ook dat verleidingslied met bijbehorende balts was goed te pruimen. Het gruwelijke einde was mij helaas al bekend door de remake, maar voor het overige was dit toch een heel andere film. De film komt geregeld verrassend uit de hoek met creepy en bevreemdende scènes, zoals dat kevertje aan een touwtje wanneer hij in de klas die lessenaar opent. Echt niet te voorspellen zoiets.

De sergeant ten slotte, die hier de protagonist is, komt als personage goed uit de verf. Hij is een devote en vastberaden baas waar ik meteen veel sympathie voor had. Hij heeft vrijwel onmiddellijk door welk vlees hij in de kuip heeft op het eiland en begint een persoonlijke kruistocht. Groot was dan ook mijn verbazing dat hij zich uiteindelijk zo makkelijk laat verschalken. Zonder slag of stoot laat hij zich naar de slachtbank leiden. Deed wat denken aan Speak No Evil. Dat hij tot op het bittere einde kon bogen op zijn onwrikbare geloof in de God van Abraham om de dood in de ogen te kijken, is dan weer inspirerend en een mooie boodschap op zichzelf.

Toch wel een hele bijzondere film die soms inderdaad een beetje lijkt op een musical vooral in het begin, maar dat is ie zeker niet anders had de serieuze en gelovige sergeant meegezongen. Wat opvalt is dat het plot al vanaf 1 seconde duidelijk wordt. De filmposter verraad eigenlijk al de hele film. We zien trouwens ook mooi naakt in beeld. Jaren zeventig toch echt geen hippie tijd meer maar op dit eiland is er toch iets blijven hangen. Mijn eerste kijkbeurt viel me zwaar, maar het is toch een hele bijzondere film geworden met een fantastisch einde.

Het beeld is op een mooie 4k gezet. De korte versie heeft de volledige restauratie ondergaan. De andere langere versies niet omdat het niet mogelijk was lezen we in de proclaimer.

Film 3,5

Beeld (4K) 4,0

Geluid 4,0

Ik ben aangenaam verrast door deze The Wicker Man, want hij is beter dan verwacht. Ik wist wel ongeveer waaraan ik me kon verwachten, maar de uitwerking is dan ook dik in orde. Dat mysterieuze, naargeestig sfeertje zit er al vanaf de eerste minuut in en gelukkig wordt er nergens tijd verspild aan onnodige zijsprongetjes en blijft de film lekker compact.

De typisch Britse plattelandsetting is ook iets wat bij mij meestal in de smaak valt en hier heeft het ook extra karakter aan de film. Het einde mag er ook zeker wezen met de agent die ten offer wordt gebracht om een goede oogst te verzekeren. Wanneer één van de bewoners werd onthoofd wanneer de muziek was gestopt, dacht ik dat ze het meisje echt hadden vermoord, maar dat bleek niet waar te zijn. het was wel erg goed gedaan, evenals het meisje dat uit de kast viel en deed alsof ze een lijk was.

Aangenaam verrast dus en leuk om te zien waar de mosterd werd gehaald voor Midsommar die ik minder hoog inschat als The Wicker Man.

3.5*