Body Parts (1991)

De plotlijn over het ongewenste bijeffect dat een getransplanteerde arm kan veroorzaken op het leven en de goede zin van een personage, is op zich een aardig gegeven. Niet nieuw natuurlijk. Men denke daarvoor aan films als Mad Love (1935) en The Hand (1981) waarin ledematen eveneens een eigen wil ontwikkelen. Beide best aardige films trouwens.

De avonturen van een afvallige arm en zijn drager klinken daarom in eerste instantie helemaal niet belachelijk. Een intrigerende machtstrijd tussen de arm en de drager van de arm is misschien aanstaande. Boeiend wel. Kijkend met een welwillende blik en met grote kans op plastisch horrorvermaak kan de film best eens leuk worden, toch?

Het blijkt wishful thinking. De film valt erg tegen. Uiteraard is het fenomeen ‘arm met eigen wil’ vergezocht. Welwillendheid heeft in zo’n geval een steuntje in de rug nodig. Een bevredigende duiding in het verhaal lijkt dan logisch. Dat gebeurt niet. De film probeert niet eens om deze verregaande fantasie enigszins plausibel te maken. De verklarende proporties blijven miniem en de inleving in zoiets belachelijks gaat dan moeizaam. Als vervolgens zaken als sfeer, acteerwerk en verhaal niet aangrijpen en emotioneren, dan houdt het met de goodwill ook snel op.

Het horrorniveau van de film is tvfilm achtig. Behoolijk braaf en aan de veilige kant. Slechts weinig plastische horror te zien. Wel is er een serieuze poging om psychologische horror te bewerkstelligen. De psychologische strijd tussen de arm en de ontvanger biedt hoop op spanning, maar de strijd wordt helaas niet heel ingrijpend en aandachtig verteld. Met een paar scènes waarin de hand een eigen wil toont en de drager daarna teneergeslagen en heel bezorgd in bed ligt, moeten we het doen. Het zijn holle scènes. Het personage lijdt ongetwijfeld, maar zijn strijd bereikt nooit enige voelbare psychologische diepte. Ik denk dat de acteur die het hoofdpersonage vertolkt (een verschrikkelijke Jeff Fahey) gewoon niet het talent heeft om wat voor diepte dan ook in zijn spel te leggen. Zijn strijd is daarom weinig boeiend.

Afleiding is dus gewenst. Het verhaal breidt zich daarom uit naar andere ledematen die getransplanteerd zijn bij andere personen. Geen goede zet. Deze extensie benadrukt juist de ongeloofwaardigheid en belachelijkheid van het verhaal. Te veel onbenul in een verder kaal filmlandschap is niet goed voor een serieus bedoelde horrorfilm.

En zo vliegt de film op een bepaald moment totaal uit de bocht en is alle vaste grond verdwenen. Die bouwvallige hoedanigheid behoudt de film vervolgens tot het einde.