Vanishing on 7th Street (2010)

De aarde verduisterd, iedere dag iets eerder en iedere dag wat langer...

Waarom?

Wat zijn de schaduwen en waar komen ze vandaan?

Waar gaan de mensen heen?

Dat zijn de vragen die je jezelf zult stellen. Helaas weet ik het antwoord niet.

Het idee is inderdaad best goed, alleen de uitwerking mist zijn doel.

Neemt niet weg dat de film goed in elkaar steekt en iets misterieus heeft. De spanning wordt netjes opgebouwd en de schaduwen hebben toch een zeker beangstigend iets.

De regisseur van The Machinist en Transsiberian gaat nu eens de horrorkant op.

Detroit is de plaats van lome Bluesmuziek en donkere Deephousemuziek, dus wat dat betreft kwa sfeer die zo'n stadje gecreëerd krijgt ook een prima achtergrond voor een horrorfilm... en waarover dit keer: Gewoonweg over de duisternis. Een stroomuitval heeft Detroit in zijn greep en het lijkt erop alsof de duisternis een eigen leven is gaan lijden en de mensen spoorloos doet verdwijnen en alleen het licht is een veilige plek. Best wel een geinig onderwerpje. Het begin van deze film wanneer we kennismaken met Luke (Hayden Christenen, lijkt wel precies op dat van 28 days later. De straten zijn helemaal verlaten, verderop stort een vliegtuig neer en de pleuris breekt helemaal uit wanneer de nacht valt en hij zich voor de duisternis moet verschuilen in een groezelige bluescafe, samen met een jongen, een moeder en een therapeut.

En ja, zo krijgen we een best wel gelikte psychologische thriller voorgeschoteld vermomt als een apocalyptische horrorfilm, waarin de crew probeert te overleven tegen de duisternis, wat voor een paar erg spannende momenten gerant staat. Wat acteerwerk betreft: ik vond dat Christenen nog wel bijzonder weinig emotie uitstraalde in vergelijking met de rest. Hij acteert erbij alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. De rest (en dan met name dat jongetje en die wanhopige moeder die haar zoon kwijt is) vond ik daarentegen wel weer behoorlijk overtreffend.

Niet echt in het rijtje van The Machinist en Transsiberian, maar wel een prima film van Anderson.

3,5*

Tegenvallende film waarin een groepje overlevenden zich zich schuilhoudt in een bar terwijl de rest van de wereld in duisternis is gehuld. Een mysterieus verhaal dat ook te mysterieus blijft. Geen enkele verklaring of iets dergelijks. Matig uitgewerkte personages en ook langdradig. Wel is het één en ander nog redelijk sfeervol in beeld gebracht, en daar is dan ook alles wel mee gezegd.

Post-apocalyptische pudding. Een goeddeels verlaten stad gehuld in duisternis, fluisterende schaduwen en enkele overlevenden die elkaar vinden in een barretje. Allemaal goed. De man op de operatietafel, de crash en een eerste plaagstootje zijn hoopvol, maar zodra de cast zich begint te roeren, dooft de film nog sneller dan menig licht op 7th Street. Abominabel gejammer, geneuzel en gedrag waarmee de meeste grond onder de voeten van de film wordt weggevaagd. Het mysterie borrelt nog wel een beetje, maar het is niet meer in staat om daar enig effect uit te peuren.

Van de regisseur van het behoorlijk geweldige "The Machinist" hadden we iets hogere verwachtingen gehad qua opvolgers, deze ademt met name de sfeer van een M. Night Shyamalan, kunnen we trouwens best mee uit de voeten verder.

Twee bezwaren: de eerste 20 minuten zijn echt veel te donker (althans voor de thuisbios) en wat meer actie buiten de bar had ook gemogen.

In ieder geval redelijk geslaagd qua basis-idee en bij sommige scenes heb je het idee dat er een nog wel wat briljantere film in had gezeten.

Is het allemaal net-niet. Ik zou eigenlijk niet een hoogtepunt uit de film op kunnen noemen, maar de film zakt ook weer nergens door de ondergrens. Het gegeven is interessant en dat maakte me erg benieuwd naar de film, maar er wordt weinig mee gedaan. Dat er geen duidelijke verklaring voor de gebeurtenissen komt, vind ik geen probleem. Jammer is wel dat er te weinig spanning in het verhaal zit en de mysterieuze sfeer daardoor niet goed tot uiting komt.

* *

Niet slecht. Dat is wat ik kan concluderen na het zien van deze film. Ik deel de mening dat deze film te hard gestraft wordt voor het niet benutten van het potentieel. Ja, als je het mij vraagt heeft deze film meer potentieel dan dat er gebruik van is gemaakt. Op alle fronten ontbreken er dingen die van Vanishing on 7th Street een goede film hadden kunnen maken. Het resultaat is in ieder geval redelijk. Zonder twijfel het minste werk van Brad Anderson, maar alsnog een film die er bij mij doorheen komt.

De film heeft een sfeer die het van begin tot eind weet vast te houden. Tevens zitten er enkele effectieve schrikeffecten in. De special effects zijn prima maar voelen soms aan als iets te veel van het goede. Het horrorelement van de film komt zo in het geding, een element dat al vrij magertjes is om eerlijk te zijn. De film moet het voornamelijk van het mysterie element hebben. Een mysterie waarvan weinig onthuld zal worden.

Hayden Christensen speelt prima. Een constante factor in deze film. Een acteur die ik graag in meer films zie spelen. De man heeft potentieel die nog niet waar is gemaakt. Althans, hij speelt een steengoede rol in de film Shattered Glass. Thandie Newton speelt niet zo goed. In deze film speelt ze wederom een erg kwetsbaar personage, daar word ik een beetje moe van.

Ik heb me redelijk kunnen vermaken met deze film. Het idee van de film is interessant en naar mijn idee nog niet eerder uitgewerkt. Een gemiste kans van Brad Anderson om er veel meer mee te doen. De constante dreiging in de film was in ieder geval van begin tot eind aanwezig. De film wordt opgeleukt door wat fijne muziek. Het einde is gelukkig prima en daardoor hoeft de film geen punten in te leveren. Ondanks de voornamelijk negatieve recensies raad ik je toch aan deze film te zien, misschien zie je dan wat ik bedoel met gemist potentieel.

3*

What the fuck... lijkt wel een debuutfilm. Hoewel ik geen fan ben, is Anderson natuurlijk niet de eerste de beste rommelaar. Dit concept verdiende een langere, zorgvuldigere aanloop. Het onvermijdelijke moment dat alles naar de klote gaat; daar mag je best even naar uit kijken als kijker. Zo'n moment met het vliegtuig wordt ook weggewuifd alsof het niks is. Episch juist! Toch? Neuh, Anderson heeft meer oog voor de (toegegeven) sterke setting in de bar, maar leidt de kijker teveel af met randzaken die niets bijdragen aan de problematiek die hier zou moeten ontstaan. Met groots ongeduld gemaakt..

Hm, beetje een randgeval. 'k vond het wel een intrigerende film, maar een beetje jammer van het einde. De cast deed het niet slecht en de film zag er ook prima uit.
'k vond dat de film toch iets mistte, om dat ietsje meer te zijn, misschien gewoon een beter uitgewerkt einde.
Al bij al wel eens het bekijken waard, maar bleef toch een beetje op m'n honger zitten.

Zeer slechte en vooral heel erg saaie film dat nergens meer over gaat. de regisseur zou levenslang verboden moeten worden voor deze shit nog films te mogen maken.

Mwa.

Vond het soms best sfeervol, dat wel. Maar echter is er met dit hele idee nooit genoeg uitgepakt. Het verhaal heeft alle potentie ergens origineel te zijn en de regisseur weet wel wat hij doet als het om spanning gaat. Echter verslikt Anderson zichzelf daar plots een aantal keer in.

Het grootste probleem ook is dat er buiten een perfecte, griezelige soundtrack soms en enkele sfeervolle sets, totaal niet spannend is. Het heeft alle potentie om doodeng te zijn. Donkere sets, donkere hoekjes, vreemde beestjes en weinig drama.

Echter is het nooit eng. Een aantal kleine schrikmomentjes en soms wat spannendere momenten. Echter valt het allemaal simpelweg reuze mee. Ondanks dat de finale wat intenser is, blijft het allemaal qua spanning gewoon een beetje tam.

Daarbij karakters die plots van gedaante lijken te veranderen. Het ene moment zijn ze gek, dan weer normaal en medelevend. De switch gaat gewoon steeds te plots. Hierdoor lijkt het soms alsof er een soort voodoo gaande is tussen de mensen.

Maar zo slecht als het gemiddelde hier vond ik het ook weer niet. De muziek en sets zijn behoorlijk sfeervol en het verhaal is pakkend. Ondanks dat het wat spanning mist weet de film qua sfeer soms wel een punt te maken. De film maakt net iets te veel lawaai soms in de soundtrack en had het vooral bij die kleine geluidjes moeten laten. Een wat stillere film was veel intenser geweest.

Duurt ook niet al te lang en er gebeurd net genoeg om niet compleet saai te worden. Echter moest hier veel meer uitkomen dan uiteindelijk gekomen is. Helaas.

"I'm here because I will myself to exist.”

Dit vond ik oprecht een hele irritante film zeg. Laat dat horror trouwens maar zitten, dit was gewoon echt saai. Bijna een uur lang gebeurt er helemaal niks, waarna Anderson bij het laatste stukje van de film nog enigszins met wat boeiends aan komt zetten, was het overigens al wel te laat. Best jammer want ik ben wel beter van Anderson gewend als ik heel eerlijk ben, niet dit soort slordigheidjes die we hier voorgeschoteld kregen hoor, dit was gewoon bagger. De film kende de nodige potentie wel, dit soort concepten vind ik altijd heel tof. Alleen wordt er hier gewoon maar weinig tot niks mee gedaan, saaie zit die ik liever niet nog eens over doe.