Décalage Horaire (2002)

Vederlichte komedie waarin ik moeite had met het ontdekken van de grappen. Na een vrij desastreus begin wordt de film gelukkig iets draaglijker. Misschien was het omdat ik nogal vermoeid was, maar het einde kon me nog wel bekoren. Juliette Binoche verdient natuurlijk wel beter

gezien in de sneak.

objectief bekeken was het een goeie film, verhaal, screanplay etc.

netals bij vele andere fransen films

maarja, ik heb me vermaakt niet meer niet minder

3 sterren

Voor mijn gevoel leek de film wel 2 uur te duren.

1 ster voor Jean Reno en Juliette Binoche.

Vooral leuk om Binoche en Reno eens op een andere manier aan het werk te zien.

Wat een super slechte film!

Zo ontzettend niet grappig en wat speelt Binoch hier een irritante vrouw.

Ik begreep ook niet wat we nou moesten denken van haar.

Aan het begin is ze een zo'n manische chaoot die belt, vliegt, zeurt enz.

Halverwege is ze ineens de vrouw die meneertje weleens de les zal lezen.

BAH!, zonde van mijn 1 euro en het was nog wel een ' ex-rental' !

Ik heb 'em uit de drie-voor-een-tientje-ex-rental-bak gevist, dus ik ben nog 2,333333 etc. meer kwijt..! En dat is hij zeker niet waard. Een opvallend onleuke komedie waarin Binoche erg irritant is en Reno niet lijkt te kunnen acteren.

Slappe hap.

Jean Reno was wel leuk en Binoche speelt eens wat anders. Het type rol dat een actrice als Catherine Frot op het lijf geschreven is, maar Binoche mist daarvoor wat charme.

Het script mist raffinement. Ja zelfs luchtige filmpjes als deze moeten iets om het lijf hebben. Het is allemaal te tuttig en te flauw.

inderdaad, een ontzettende tegenvaller.

maar het nummer 'Vas Adelante' is fantastisch

Beetje slap begin en eind is ook wat slapjes maar verder toch een leuke film, typisch romantische komedie. Als je voor het verhaal gaat, kan je hem na 10 minuten al afzetten. De manier waarop Binoche en Reno, twee heel verschillende mensen, elkaar beter leren kennen vind ik toch zeer vermakelijk. Soms wat te hoog kletsgehalte wat verder visueel niets afdoet aan deze toch heel aardige film.

Wat de tijdsduur betreft overal (MovieMeter, IMDb, dvd cover) staat te lezen 90 minuten. Maar dat klopt niet, eigenlijk is het een film van 80 minuten, na zo'n uur en een kwartier begint de aftiteling al van 5 minuten. Niet zo'n ramp, het is meer voor de volgende keer dat ik hem bekijk. Prima tijdsduur voor een luchtig fimpje tussendoor. 4.0.

De hele premisse van deze romantische komedie schreeuwt Hollywood. Twee tegenpolen die volgens de screwball-traditie wegens een samenloop van omstandigheden in elkaars armen terecht zullen komen. Een brokkenparcours dat ertoe leidt dat de tortelduifjes in isolement gedwongen worden, hun eigen tuin van Eden. Het vertrouwen in een haast bovennatuurlijke vorm van romantiek. Zelfs de poster heeft een soort 'glossiness' die we meer met de cinema van outre-atlantique associëren. Dat fel fuschia, ontzettend vulgair toch? Men waant zich in een Popeye-vestiging. Voorgaand is helemaal geen betoog anti-Hollywood, wel integendeel. Ik vind het net een gemiste kans dat Décalage Horaire niet jusqu'au bout gegaan is. Aan de vormgeving en het ritme van de plot is iets lijzig Europees blijven kleven. Het geheel is vormloos en franchouillard, niet sprankelend en PT Barnum-achtig zoals de betere Hollywood rom com pleegt te zijn. Décalage Horaire mist het geloof in de metafysica van het hors-champ, waar hun Amerikaanse tegenhangers pattent op hebben.

Nochtans is het een heel goed uitgangspunt, twee personen die elkaar schijnbaar niet luchten, gestrand op een luchthaven, gedwongen om een hotelkamer te delen. Het is echter een gemakzuchtige kunstgreep dat Reno Binoche simpelweg uitnodigt om hem op zijn hotelkamer te vervoegen. Dat is toch wel heel direct, een tikje ordinair zelfs. Daar miste hij de preutse galanterie van een Cary Crant. Het had toch veel romantischer geweest als - ik zeg maar wat - Reno en Binoche beiden recht hadden op een hotelkamer, maar dat ze door een administratieve fout of bezetting noodgedwongen een kamer moeten delen? Het liefdesspel verloopt toch veel natuurlijker wanneer er een zekere dwang mee gemoeid is?

Reno is heel goed in zijn element, als gejaagde topchef-sellout (die diepvriesmaaltijden!). Zijn personage beschikt precies de dynamische viriliteit vereist voor een intense romance die het denkvermogen uitschakelt. Hoe hij de room service afsnauwt omdat de hesp niet goed is, geweldig toch? En met een elegante geste zit zijn Visakaart al tussen het bonnenhoudertje, voor Binoche boe of ba kan zeggen. Die Binoche is zelf wel een tikje miscast, daar zij duidelijk neerkijkt op middenklassers en haar misprijzen nooit kan verhullen wanneer ze zo'n paupervrouwtje moet spelen. Haar bescheiden, kneuterige 'bonne femme' allure is weinig overtuigend en je vraagt je af waarom ze gewoon niet iemand anders gecast hebben. Iemand als Émilie Dequenne, bijvoorbeeld. Goed, die was in 2002 misschien nog een beetje jong, maar zo moeten er toch wel van alle leeftijden rondlopen in Frankrijk.

Ja, 2002, alweer twintig jaar geleden en als tijdscapsule is deze Décalage Horaire best de moeite waard. We voelen de existeniële verwarring van de globish-sprekende personages en de ongemakkelijkheid van het nieuwe millenium. Een soundtrack van Macy Gray om een Franse romantische komedie te begeleiden? Waarom niet! We zijn per slot van rekening toch allemaal wereldburgers? Dat nagenoeg de hele film zich afspeelt in dit geografisch vacuüm, draagt enkel bij aan de vervreemding. Sindsdien is de hele wereld enkel nog wat meer op een airport terminal gaan lijken. Zoveel zelfs dat de hedendaagse mens al bijna snakt om te maatschappij te verlaten en naar een echte luchthaven te verkrassen. Het pervers genoegen van een modern bedevaartsoord. Ook ik voel het verlangen om plots de werkelijkheid te ontvluchten en mij op te sluiten in de Roissy Hilton om daar een geïmproviseerde romance te beleven en plots te beseffen dat het een holst in de nacht is. Normaal ga ik stipt om 22u slapen, maar tijd en ruimte zijn van geen tel meer in dit niemandsland. Net als Binoche, neem ik de telefoon op, met de allure van een nachtradio presentator: "Kamer 287. Bel mij terug. Het is 5u 's nachts en ik ben nog steeds wakker."