Décalage Horaire (2002)

Slappe hap.

Jean Reno was wel leuk en Binoche speelt eens wat anders. Het type rol dat een actrice als Catherine Frot op het lijf geschreven is, maar Binoche mist daarvoor wat charme.

Het script mist raffinement. Ja zelfs luchtige filmpjes als deze moeten iets om het lijf hebben. Het is allemaal te tuttig en te flauw.

De hele premisse van deze romantische komedie schreeuwt Hollywood. Twee tegenpolen die volgens de screwball-traditie wegens een samenloop van omstandigheden in elkaars armen terecht zullen komen. Een brokkenparcours dat ertoe leidt dat de tortelduifjes in isolement gedwongen worden, hun eigen tuin van Eden. Het vertrouwen in een haast bovennatuurlijke vorm van romantiek. Zelfs de poster heeft een soort 'glossiness' die we meer met de cinema van outre-atlantique associëren. Dat fel fuschia, ontzettend vulgair toch? Men waant zich in een Popeye-vestiging. Voorgaand is helemaal geen betoog anti-Hollywood, wel integendeel. Ik vind het net een gemiste kans dat Décalage Horaire niet jusqu'au bout gegaan is. Aan de vormgeving en het ritme van de plot is iets lijzig Europees blijven kleven. Het geheel is vormloos en franchouillard, niet sprankelend en PT Barnum-achtig zoals de betere Hollywood rom com pleegt te zijn. Décalage Horaire mist het geloof in de metafysica van het hors-champ, waar hun Amerikaanse tegenhangers pattent op hebben.

Nochtans is het een heel goed uitgangspunt, twee personen die elkaar schijnbaar niet luchten, gestrand op een luchthaven, gedwongen om een hotelkamer te delen. Het is echter een gemakzuchtige kunstgreep dat Reno Binoche simpelweg uitnodigt om hem op zijn hotelkamer te vervoegen. Dat is toch wel heel direct, een tikje ordinair zelfs. Daar miste hij de preutse galanterie van een Cary Crant. Het had toch veel romantischer geweest als - ik zeg maar wat - Reno en Binoche beiden recht hadden op een hotelkamer, maar dat ze door een administratieve fout of bezetting noodgedwongen een kamer moeten delen? Het liefdesspel verloopt toch veel natuurlijker wanneer er een zekere dwang mee gemoeid is?

Reno is heel goed in zijn element, als gejaagde topchef-sellout (die diepvriesmaaltijden!). Zijn personage beschikt precies de dynamische viriliteit vereist voor een intense romance die het denkvermogen uitschakelt. Hoe hij de room service afsnauwt omdat de hesp niet goed is, geweldig toch? En met een elegante geste zit zijn Visakaart al tussen het bonnenhoudertje, voor Binoche boe of ba kan zeggen. Die Binoche is zelf wel een tikje miscast, daar zij duidelijk neerkijkt op middenklassers en haar misprijzen nooit kan verhullen wanneer ze zo'n paupervrouwtje moet spelen. Haar bescheiden, kneuterige 'bonne femme' allure is weinig overtuigend en je vraagt je af waarom ze gewoon niet iemand anders gecast hebben. Iemand als Émilie Dequenne, bijvoorbeeld. Goed, die was in 2002 misschien nog een beetje jong, maar zo moeten er toch wel van alle leeftijden rondlopen in Frankrijk.

Ja, 2002, alweer twintig jaar geleden en als tijdscapsule is deze Décalage Horaire best de moeite waard. We voelen de existeniële verwarring van de globish-sprekende personages en de ongemakkelijkheid van het nieuwe millenium. Een soundtrack van Macy Gray om een Franse romantische komedie te begeleiden? Waarom niet! We zijn per slot van rekening toch allemaal wereldburgers? Dat nagenoeg de hele film zich afspeelt in dit geografisch vacuüm, draagt enkel bij aan de vervreemding. Sindsdien is de hele wereld enkel nog wat meer op een airport terminal gaan lijken. Zoveel zelfs dat de hedendaagse mens al bijna snakt om te maatschappij te verlaten en naar een echte luchthaven te verkrassen. Het pervers genoegen van een modern bedevaartsoord. Ook ik voel het verlangen om plots de werkelijkheid te ontvluchten en mij op te sluiten in de Roissy Hilton om daar een geïmproviseerde romance te beleven en plots te beseffen dat het een holst in de nacht is. Normaal ga ik stipt om 22u slapen, maar tijd en ruimte zijn van geen tel meer in dit niemandsland. Net als Binoche, neem ik de telefoon op, met de allure van een nachtradio presentator: "Kamer 287. Bel mij terug. Het is 5u 's nachts en ik ben nog steeds wakker."