Des Hommes et des Dieux (2010)

prachtige, stille film. Geeft een indrukwekkend kijkje in het kloosterleven. Ik was onder de indruk van deze film, en eerlijk gezegd had ik best een pakje zakdoekjes kunnen gebruiken. Erg lang geleden dat een film me zo geraakt heeft.

Fijn dat de tijd wordt genomen om de levensfilosofie van de kloosterlingen uit te beelden, maar soms begonnen de traagheid van het verhaal en de herhalende kloosterrituelen voor mij ietwat slaapverwekkend te worden.

Over blijft wel een mooi relaas over religie, tolerantie en menselijke waarden. Met af en toe prachtige plaatjes en dito camerawerk.

Beethoven is in de film overigens ingeruild voor een andere bekende componist.

Prachtig.

Op een mooie manier invoelbaar gemaakt dat het niet alleen gaat om het geloof, maar met name de strijd voor de dingen waar je in gelooft, wat dat ook moge zijn.

De scène op muziek van het zwanenmeer is een instant classic.

Enige smet op de film is het einde; ietwat vreemd verteld, waardoor het geheel minder heftig aankomt dan zou moeten én kunnen.

4*

Boeiende film om te kijken die door de lange opbouw de karakters leuk weet uit te werken.

Des Hommes et des Dieux is zeker geen film voor iedereen en het gaat ook meer om menselijke emoties dan echt om de spanning.
Het einde was misschien voorspelbaar, toch vond ik de aanleiding er naar toe, de scene van het laatste maal erg mooi en ontroerend door de combinatie met de muziek

En toch vond ik de film niet heel erg speciaal, de lange opbouw en de manier hoe de film eindigde waren typisch Frans maar had vooral in het begin moeite in de film te komen.

Kortom: zeker een film om eens mee te pakken, vol emotie en mooie beelden van het klooster en omgeving.
Hier en daar misschien net iets te lang, en het daadwerkelijke einde was een beetje simpel.
Aan de andere kant bevat deze film wel 1 van de mooie scenes die ik de laatste tijd zag, het laatste maal dus

Twijfel tussen 3,5 en 4, en ga voorlopig voor de 3,5.

Deze film heeft nogal weinig te vertellen. De vele gebeden en de paters met hun dilemma's maakten dit tot een lange vermoeiende zit . Niet dat ik actie verwachtte, maar het was allemaal veel te weinig en veel te magertjes. Deze film k on zeker verteld worden met een half uur minder. Ik voeg me bij Wibro's commentaar en inderdaad : het zwanenmeer was veruit de beste scène en dat soort dingen had ik meer willen zien. Ik weet het : ben in de minderheid maar zo heb ik het aangevoeld. Nog maar eens een illustratie dat Cannes een boontje heeft voor het pseudo-artistieke

Een film die zowat overal tot (al dan niet bescheiden) meesterwerk wordt uitgeroepen... Het schept verwachtingen. Maar jammer genoeg ging deze Des Hommes et des Dieux bij mij niet echt aan de ribben kleven. Het dééd me gewoon allemaal niet zoveel. Een prima prent hoor, maar wat mij betreft niet de parel die hij voor velen wel is. Wel geweldige koppen, die broeders!

Een goede Franse dramafilm...

Het gaat over verhaal klooster en kerk...

Dat weet je hoe verhaal speelt, ook dat weet je niet hoe over

kerk opgevoed...

Wat een waargebeurd verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Het is wel moeite waard...

Niet de topper die ik had verwacht, maar toch een ontroerend mooie weergave van monniken die door de druk van oorlog worstelen met hun geloof. Met de vraag of ook in deze momenten God hen zal steunen. Nu komt het er meer dan eens op aan om niet alleen te geloven, maar ook te vertrouwen in dat geloof. De voorstelling is vrij droog en iets te veel van hetzelfde soms om een echte topfilm te worden. Maar het acteerwerk is heel mooi gedaan en Xavier Beauvois kan er toch deels de nodige symboliek in leggen. Het had beter gekund, maar toch heb ik er van genoten.

Aanvankelijk lijkt het een soort Black Narcissus met monniken in plaats van nonnen te worden, met de geestelijken op een locatie waar ze niets te zoeken lijken te hebben. Een film over westerse arrogantie en kolonialisme wordt het echter nauwelijks. Integendeel, de monniken worden toch vooral integer in beeld gebracht. Ze hebben zo hun fouten, maar zijn grotendeels vriendelijk en behulpzaam. Ze leven vredig samen met de moslims en proberen hen niet te bekeren. Dat maakt het ook wat makkelijk om in de film en zijn kalme sfeer te komen. Het heeft iets sympathieks allemaal. Totdat de terroristen bruut hun entree maken. Dan wordt het een vreemde mix tussen spanning en sereniteit. De grootste prestatie hier is dat die mix compleet werkt, zowel de suspense als de spiritualiteit komt tot zijn recht. Het is een interessant dilemma, moeten de monniken blijven bij hun missie of wegrennen voor de terroristen? Alle argumenten worden goed belicht, waardoor je de keuze om te blijven uiteindelijk kunt begrijpen, terwijl tegelijk de vraag blijft hangen wat je zelf zou doen. Regisseur Beauvois richt zich op het alledaagse en slaat alles rustig gade. De acteurs zijn ook allemaal naturel en ingetogen.

Het is daarom ook jammer dat er op het laatste moment nog naar gemakkelijk sentiment gegrepen wordt. Dat laatste avondmaal, met die ontegenzeggelijk prachtige muziek uit het Zwanenmeer, past totaal niet. Te dik aangezet voor deze film. Daarnaast komt het te zelfbewust over, alsof de monniken wisten dat ze in de volgende scène gegrepen zouden worden, iets wat alleen de regisseur weet. Ik weet niet waarom Beauvois ineens de indruk kreeg dat hij toch nog even moest gaan tranentrekken. Het wekte tevens alsnog de indruk dat de film makkelijker is dan hij lijkt. Hoe goed de uitvoering ook is, echt spiritueel wordt hij niet. Als stukje geschiedenis mist het detail en hetzelfde geld ook voor de film als maatschappelijk drama. De film had ook wat meer kunnen snijden. Nu blijft het een mooi portret van een stel monniken, maar zat er niet meer in?
3,5*

Beetje een duffe religieuze bedoeling. Nu relateer ik duf totaal niet met religie, maar in deze film komt dat wel aardig naar voren. Hoewel ik best open sta voor bepaalde culturele aspecten, vond ik dit te afstandelijk gefilmd en gecombineerd met een vage stijl die veel stilte behoud maar ook een bombastische soundtrack durft te gebruiken, wist ik niet precies wat ik ervan moet vinden. Technisch prima filmpje en maar voor mij echt niet interessant genoeg. Vrij lange zit. 2 sterren

Goeie film waarin het rustige leven van een achttal monniken in Algerije wordt verstoord door het toenemende geweld in de omgeving. Net als het leven van de monniken zelf, kent deze film een rustig tempo en blijven de emoties ingetogen. De overwegingen om te blijven of te vertrekken vormt het middelpunt van de film. Mooi gefilmd en uitstekende acteurs.

Ontzettend knap hoe het een waargebeurde tragedie respectvol weet te vertellen, maar het verhaal ook weet te plaatsen in een breder debat over interreligieuze relaties. Alle cliches en stereotypen van beide kanten worden dan ook krachtig omzeild. De monniken zijn twijfelende mensen die beslist niet willen sterven als martelaren en hun beulen zijn de rotte appels binnen de Algerijnse gemeenschap van dat moment. Daarnaast is het ook een verhaal over het materiele tegenover het immateriele. Geven de monniken toe aan de werkelijkheid van alledag die een inbreuk op hun religieuze roeping gaat vormen? Of besluiten zij om voor die ''hogere waarheid'' te gaan? De kijker wordt net als de monniken uit het verhaal gedwongen tot een zinnelijke contemplatie over deze complexe vraagstukken.

Op zich een interessant dilemma dat hier aan de orde komt. Ook prachtige beelden. Toch vond ik de film onvoldoende om er echt van te genieten. Het begon allemaal heel evenwichtig: het (samen)leven van de monniken en de dorpsbewoners werd mooi in beeld gebracht.Ook het dilemma waarmee de monniken geconfronteerd werden was boeiend om te volgen Maar de filmmaker blééf daar maar op doorgaan en van de dorpsbewoners vernamen we niets meer. Het werd slechts gebeden, gepreekt en nog meer gepreekt. . Jammer hoor, het had een mooie film kunnen worden.

Na wat positieve reacties deze ook eens geprobeerd, maar 'k had er toch wel wat meer van verwacht. Een redelijk traag tempo en er gebeurt dan eigenlijk ook niet zo veel in. Jammer dat de film dat redelijk lang duurt.

De cast kwam wel overtuigend over en verder zag de film er wel goed uit.

'k vond hem goed voor een keertje, maar 'k had er toch iets meer van verwacht.

Een goede rustig zich ontwikkelende film; die een goed beeld geeft van het leven in een traqppistenklooster. Deze spiritualiteit waarmee ik me al meer dan tien jaar verbonden heb; komt heel aardig tot uitdrukking in de film. Al is de sfeer rond de zware keuze van de monniken wel erg harmonieus; het zal wel iets heftiger zijn geweest. Het hagiografische laatste avondmaal vond ik persoonlijk niet zo geslaagd, zeker door de bombastische muzikale omlijsting. Maar alles bij elkaar een zeer aardige film.

ik vond dit zo'n verschrikkelijk saaie film... er gebeurde niks. En natuurlijk is het thema en plot er niet echt naar, maar zelfs dan vond ik het niet te verteren.

Heb de film verplicht op school gekeken en dat had ik liever anders gezien.

Film over de gewetensnood van Franse kloosterlingen, die hun co-existentie met hun islamitische dorpsgenoten bedreigt zien worden door het naderende extremisme en terrorisme. Hoewel het verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten en de vertolkingen uitstekend te noemen zijn, kon de film mij niet helemaal pakken. Niettemin zeker de moeite waard, al is het maar dat het onderwerp nog steeds actueel is.

Op papier heeft deze Des Hommes et des Dieux een interessant verhaal, die qua uitwerking ook zeker niet slecht is, maar op de één of andere manier werd ik er ook nooit helemaal ingezogen. De monniken zelf worden overigens wel goed neergezet. Daar ergens in het verre Algerije proberen ze vredig hun geloof uit te oefenen en in vrede te leven met de plaatselijke (Moslim)bevolking. De acteurs spelen hun rol naar behoren, op een ingetogen manier.

Dat hun leven op een gegeven moment wreed verstoord wordt, zorgt gelijk ook voor een ander sfeertje. Het rustige kalme is verdwenen en centraal staat vanaf dat moment de keuze die monniken moeten maken. Blijven ze of vertrekken ze? Hun keuze heeft uiteindelijk grote gevolgen, maar wordt in ieder geval op een geloofwaardige manier geschetst.

Maar echt pakken deed het me niet. Ik voelde me meer de toeschouwer, die alles van een afstand gade slaat. Cinema, die soms best mooi gefilmd is, soms traag, met vrij sympathieke hoofdrolspelers. Ik vond het alleen wel jammer, dat we nooit wat te weten zijn gekomen over de oorsprong van het klooster aldaar. Dat regisseur Beauvoisde schuldvraag over de dood van de monniken aan het einde openlaat, vond ik dan weer wel een goede keuze. Zo kan de kijker naar eigen inzicht invullen wat hij of zij er van vond.

3,0*

Traag en ook wel fascinerend- een trappistenklooster in het Atlas-gebergte klinkt haast middeleeuws maar het gaat hier dus om een redelijk recente geschiedenis. Bewonderenswaardig maar tegelijk tamelijk naïef, het leidt tot een modern martelaardom dat wellicht nog tot een zaligverklaring zal leiden.

De film is verder weinig verrassend, het harmonieuze bestaan van de monniken en de dorpelingen wordt zonder veel poespas in beeld gebracht. Ik was het voornamelijk eens met de relatief jonge monnik, die allemaal valide argumenten had om te vertrekken, tot die ook in een religieuze vervoering raakte.

De scène met de wijn en de muziek is van het mooiste en meest ingeleefde dat ik ooit in een film heb gezien. Trouwens de film staat bol van sterke scènes. Elk samenzijn van de paters is prachtig in beeld gebracht en alle acteurs zijn werkelijk verbluffend.

Een zeer sterke film, te mooi voor de mainstream.

De film eindigt met een idealistisch boodschap die hoop op een betere samenleving inhoudt en tevens zich vergevensgezind opstelt tegenover diegenen die anderen het leven ontnamen.

Sobere, ingetogen film over acht franse monniken die in de jaren '90 in een klooster leven, hoog in de Maghrebijnse bergen. Wanneer terreur en geweld toenemen in de regio komen ook zij in gevaar. Mooi gespeeld en sfeervol in beeld gebracht, al is de film aan de trage kant en valt er qua plot niet heel veel te beleven.

Ik heb deze film nu pas gezien en traag of niet ik vind het een pareltje, ook al heb ik totaal niets met welk geloof dan ook. Hier word soms de vraag gesteld wat de Christenen in Algerije deden. Wel Algerije was helemaal Christelijk in de vijfde eeuw! Dit door de gekende kerstening, het bekeren van mensen door geweld en zware straffen.( wist het zelf niet, opgezocht) Het acteren is ook geweldig......