Des Hommes et des Dieux (2010)

Moeilijk!

Allereerst had ik iets anders verwacht. Meer... drama laat ik maar zeggen. Maar dat komt misschien omdat ik persoonlijk erg veel van extreme emoties hou. Ik denk dat ze deze film eerder sereen wilden houden en puur.

Maar dat zorgde er wel voor dat ik me met momenten een beetje verveelden. Ik mag geen dingen verklappen, maar er zijn gewoon te veel herhalingen over eenzelfde onderwerp.

Enfin, het einde vond ik wel erg mooi gedaan. Mooie opbouw voor een einde en het einde toch zo abrupt maken is iets wat me wel deed nadenken.

En daar komt nog eens bij dat je enorm veel gaat nadenken als je weet dat dit een waargebeurd verhaal is.

3,5*

Om even aan te geven wat voor deze indruk gemaakt heeft: een paar nachten heb ik gedroomd van haatbaarden die me komen halen vanwege afwijkende denkbeelden!

Dat zegt iets over deze film.

[sub] of iets over mij. [/sub]

Deze film heeft nogal weinig te vertellen. De vele gebeden en de paters met hun dilemma's maakten dit tot een lange vermoeiende zit . Niet dat ik actie verwachtte, maar het was allemaal veel te weinig en veel te magertjes. Deze film k on zeker verteld worden met een half uur minder. Ik voeg me bij Wibro's commentaar en inderdaad : het zwanenmeer was veruit de beste scène en dat soort dingen had ik meer willen zien. Ik weet het : ben in de minderheid maar zo heb ik het aangevoeld. Nog maar eens een illustratie dat Cannes een boontje heeft voor het pseudo-artistieke

Er zijn tal van trage films waarbij ik - ondanks het (ogenschijnlijke) gebrek aan "actie" op het witte doek - op het puntje van mijn stoel zit. Deze film hoort daar absoluut niet bij. De dorre opsomming van de werkzaamheden in het klooster, de gezangen, het theologisch geneuzel - ik werd er niet warm of koud van. Het verbaast me niets dat in de bovenstaande meningen de scene met de muziek van het Zwanenmeer doorgaans als de "beste" wordt beschouwd. Dat is inderdaad de enige scene met eindelijk wat (cinematografisch) "drama". Maar zelfs op dat moment heb ik het gevoel dat dat veeleer de verdienste van Tsjaikovski dan van de filmmaker is.

Een film die zowat overal tot (al dan niet bescheiden) meesterwerk wordt uitgeroepen... Het schept verwachtingen. Maar jammer genoeg ging deze Des Hommes et des Dieux bij mij niet echt aan de ribben kleven. Het dééd me gewoon allemaal niet zoveel. Een prima prent hoor, maar wat mij betreft niet de parel die hij voor velen wel is. Wel geweldige koppen, die broeders!

Pfoeh ik vond het echt een hele saaie film. Jammer hoor. Ik had er veel meer van verwacht.

Mooie thematiek, maar hier was volgens mij véél meer mee te doen...

Dat was ook mijn gedachte. De rustige vertelstijl heeft ook wel z'n charme maar staat een wat intensere en belangrijker film in de weg.

De genialiteit van de film zit hem in de echtheid.

Zelden een film gezien waarbij de de karakters zo werkelijk worden neergezet.

Het is bijna alsof je naar een live setting zit te kijken terwijl een tijdens de opnames een vreselijk drama gaande is. Het is dat de manier van filmen te steady of te professioneel is ( kan de woorden er niet goed voor vinden ) anders had nog veel meer indruk op me gemaakt.

Zoals al eerder werd genoemd, had het mooier geweest als de film idd na het laatste avondmaal was geëindigd.

Jammer dat de achterliggende religieuze boodschap van deze film hier op moviemeter totaal niet er sprake komt.

Of misschien ook wel totaal gemist wordt.

Volgens mij is dat toch echt het hoofd doel van de film. Een waargebeurd verhaal neerzetten wat aanzet tot denken i.p.v. een avondje vermaak.

Dat gebeurde bij mij gelukkig wel heel sterk. Daarom voor mij echt wel een top film.

Misschien wat laat maar toch even een antwoord op jouw vraag;

1.) Het klooster stond in het Islamitische Algerije waar de fransen lang de scepter zwaaiden.

2.) Net zoals de fundamentalistische moslims altijd de neiging hebben gehad de Islam te zien als het ware geloof hebben de fundamentalistische christenen altijd de neiging gehad het christendom te zien als het ware geloof. En waar die twee religieuze stromingen elkaar tegenkomen is het strijd. Dat is altijd al geweest en zo zal het ook altijd blijven. Voorbeelden van nu zijn Egypte, Nigeria, Indonesië etc.

btw Om nog verder op je vraag in te gaan; Als volgens jou een klooster niks te zoeken heeft in Algerije heeft een moskee ook niks te zoeken bv hier in Nederland. Dus, wees voorzichtig met dit soort vragen. Dit leidt al gauw tot discussies over politiek en religie en die zijn op MM niet toegestaan.

Mij maakt het niks uit overigens. Ik houd wel van dit soort discussies. btw Ik ben geen fundamentalist.

Aan het antwoord van Wibro wil ik nog toevoegen dat één van de centrale thema's van de film volgens mij juist bestaat in het schrille contrast tussen de zin- en waardevolheid van een menselijke samen-leving over de grenzen van godsdienst-etiketten heen, en de daarvan totaal losstaande "politieke" polarisering...

In al zijn eenvoud een film die heel veel te vertellen heeft. De film dwingt je om na te denken over de kerk, de islam en hoe mensen met hun geloof en met elkaar om gaan. Het brengt je terug naar de essentie.

Daarnaast groot respect voor het acteerwerk. Zo natuurlijk en vanzelfsprekend zie je het zelden.

Unieke film, prachtige vertolkingen van o.a. Michael Lonsdale. Heerlijk acteur. Net nu de katholieke Kerk af te rekenen heeft met tal van schandalen, toont deze prent ons hoe volhardend het geloof kan zijn. In onzekere omstandigheden weten deze kranige kloosterlingen zich te handhaven tot het noodlot toeslaat. Een produktie die in alle opzichten meer dan geslaagd is. Mensen ga deze film zien. 4,5*.

Ik sluit me volledig aan bij Tomsheep wat betreft de de personnages. Die worden zo levensecht neergezet dat ik me op 'n gegeven moment afvroeg of het wel acteurs waren. Wat het einde van de film betreft: in zekere zin eindigt die wel degelijk na het laatste avondmaal.

Ik vond net dat de film in 10 minuten kon verteld zijn. Meer dan "should i stay or should i go?" vond ik het niet. Die langdradige besluiteloosheid tussen de paters en de eerder opportunistische ontmoeting tussen moslims en paters deden me weinig. Want de moslim wil die paters gewoon weg uit zijn land, wat hij er ook voor moet zeggen of doen.

Een goede Franse dramafilm...

Het gaat over verhaal klooster en kerk...

Dat weet je hoe verhaal speelt, ook dat weet je niet hoe over

kerk opgevoed...

Wat een waargebeurd verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Het is wel moeite waard...

Het is jammer dat de film zo traag is, want dat brak me op. Qua verhaal is het best in orde, maar ik miste wat tempo en een leuke wending.

Niet de topper die ik had verwacht, maar toch een ontroerend mooie weergave van monniken die door de druk van oorlog worstelen met hun geloof. Met de vraag of ook in deze momenten God hen zal steunen. Nu komt het er meer dan eens op aan om niet alleen te geloven, maar ook te vertrouwen in dat geloof. De voorstelling is vrij droog en iets te veel van hetzelfde soms om een echte topfilm te worden. Maar het acteerwerk is heel mooi gedaan en Xavier Beauvois kan er toch deels de nodige symboliek in leggen. Het had beter gekund, maar toch heb ik er van genoten.

Aanvankelijk lijkt het een soort Black Narcissus met monniken in plaats van nonnen te worden, met de geestelijken op een locatie waar ze niets te zoeken lijken te hebben. Een film over westerse arrogantie en kolonialisme wordt het echter nauwelijks. Integendeel, de monniken worden toch vooral integer in beeld gebracht. Ze hebben zo hun fouten, maar zijn grotendeels vriendelijk en behulpzaam. Ze leven vredig samen met de moslims en proberen hen niet te bekeren. Dat maakt het ook wat makkelijk om in de film en zijn kalme sfeer te komen. Het heeft iets sympathieks allemaal. Totdat de terroristen bruut hun entree maken. Dan wordt het een vreemde mix tussen spanning en sereniteit. De grootste prestatie hier is dat die mix compleet werkt, zowel de suspense als de spiritualiteit komt tot zijn recht. Het is een interessant dilemma, moeten de monniken blijven bij hun missie of wegrennen voor de terroristen? Alle argumenten worden goed belicht, waardoor je de keuze om te blijven uiteindelijk kunt begrijpen, terwijl tegelijk de vraag blijft hangen wat je zelf zou doen. Regisseur Beauvois richt zich op het alledaagse en slaat alles rustig gade. De acteurs zijn ook allemaal naturel en ingetogen.

Het is daarom ook jammer dat er op het laatste moment nog naar gemakkelijk sentiment gegrepen wordt. Dat laatste avondmaal, met die ontegenzeggelijk prachtige muziek uit het Zwanenmeer, past totaal niet. Te dik aangezet voor deze film. Daarnaast komt het te zelfbewust over, alsof de monniken wisten dat ze in de volgende scène gegrepen zouden worden, iets wat alleen de regisseur weet. Ik weet niet waarom Beauvois ineens de indruk kreeg dat hij toch nog even moest gaan tranentrekken. Het wekte tevens alsnog de indruk dat de film makkelijker is dan hij lijkt. Hoe goed de uitvoering ook is, echt spiritueel wordt hij niet. Als stukje geschiedenis mist het detail en hetzelfde geld ook voor de film als maatschappelijk drama. De film had ook wat meer kunnen snijden. Nu blijft het een mooi portret van een stel monniken, maar zat er niet meer in?
3,5*

Ik ga er gemakshalve vanuit dat dit je eerste Beauvois was, maar dit is precies wat er telkens aan schort, zeer uitgebalanceerde cinema over een precair gegeven, maar dan uit de bocht vliegen. N'Oublie Pas Que... is een nog grotere misser (over de oorlog op de Balkan en een goedbedoelende jongeman, ook nog eens met AIDS).Nord (ruig Frans vissersdrama met moeilijke gezinssituatie) heeft er al wat minder last van en eenmaal schoot Beauvois in de roos met Le Petit Lieutenant: zo'n bekende setting van Parijse politie met corruptie en racisme. Ook een plek om gierend uit de bocht te vliegen, maar daar ging het wonder boven wonder goed en leverde het meteen een (bijna) meesterwerk op. Hij kan het wel, maar gooit meestal zijn eigen glazen in. Gemiste kansen, volop! - maar wel essential viewing wat mij betreft.

Beetje een duffe religieuze bedoeling. Nu relateer ik duf totaal niet met religie, maar in deze film komt dat wel aardig naar voren. Hoewel ik best open sta voor bepaalde culturele aspecten, vond ik dit te afstandelijk gefilmd en gecombineerd met een vage stijl die veel stilte behoud maar ook een bombastische soundtrack durft te gebruiken, wist ik niet precies wat ik ervan moet vinden. Technisch prima filmpje en maar voor mij echt niet interessant genoeg. Vrij lange zit. 2 sterren

Prachtige film. Eenvoud van verhaal mooi in beeld.

Goeie film waarin het rustige leven van een achttal monniken in Algerije wordt verstoord door het toenemende geweld in de omgeving. Net als het leven van de monniken zelf, kent deze film een rustig tempo en blijven de emoties ingetogen. De overwegingen om te blijven of te vertrekken vormt het middelpunt van de film. Mooi gefilmd en uitstekende acteurs.

Word wakker, de film speelde zich niet in Tunesië maar in Algerije af. Bovendien was Noord-Afrika oorspronkelijk christelijk. Dus je zou beter kunnen opmerken dat de moslims er niets te zoeken hebben. Een 1 voor je oplettendheid.

Ontzettend knap hoe het een waargebeurde tragedie respectvol weet te vertellen, maar het verhaal ook weet te plaatsen in een breder debat over interreligieuze relaties. Alle cliches en stereotypen van beide kanten worden dan ook krachtig omzeild. De monniken zijn twijfelende mensen die beslist niet willen sterven als martelaren en hun beulen zijn de rotte appels binnen de Algerijnse gemeenschap van dat moment. Daarnaast is het ook een verhaal over het materiele tegenover het immateriele. Geven de monniken toe aan de werkelijkheid van alledag die een inbreuk op hun religieuze roeping gaat vormen? Of besluiten zij om voor die ''hogere waarheid'' te gaan? De kijker wordt net als de monniken uit het verhaal gedwongen tot een zinnelijke contemplatie over deze complexe vraagstukken.

Vreselijke slaapverwekkende film. Hopelijk heb ik de slechtse film voor dit jaar nu achter de rug....

Op zich een interessant dilemma dat hier aan de orde komt. Ook prachtige beelden. Toch vond ik de film onvoldoende om er echt van te genieten. Het begon allemaal heel evenwichtig: het (samen)leven van de monniken en de dorpsbewoners werd mooi in beeld gebracht.Ook het dilemma waarmee de monniken geconfronteerd werden was boeiend om te volgen Maar de filmmaker blééf daar maar op doorgaan en van de dorpsbewoners vernamen we niets meer. Het werd slechts gebeden, gepreekt en nog meer gepreekt. . Jammer hoor, het had een mooie film kunnen worden.

Wat een slaapverwekkende vertoning. Ik was echt bijna in slaap gevallen. Het gaat ook allemaal zooo traag... en het wordt nergens echt interessant. Snel vergeten deze bagger. 1 ster

Ik kan me goed voorstellen dat iemand deze film oersaai vindt, maar ik heb er ondanks de vele clichés en het trage tempo en een aantal overbodige herhalingen ( o.a. zang) toch echt van kunnen genieten. De Tsaikovski scène is natuurlijk erg mooi, maar de sfeervolle winterbeelden aan het eind vond ik prachtig.