The Full Treatment (1960)

You know, only the unsuccessful murderers disclose their crimes

Normaal gezien ben ik niet meteen iemand die echt moeite doet voor thematische avonden, maar in het geval van Halloween probeer ik altijd wel een horrorfilm of twee op te zetten. Het was deze keer weliswaar een editie met hindernissen (er is een tijd geweest dat ik hele reeksen zoals Evil Dead rits achter elkaar zag) maar met Stop Me Before I Kill! heb ik blijkbaar wel een uitstekende keuze gemaakt. Een beetje één op goed geluk aangezien het gewoon toevallig de eerste film is uit een recent aangeschafte Hammer box.

Dezelfde box waar mijn twee voorgangers het ook al over hebben en dat is op het eerste zicht eigenlijk wel een erg interessante set. Ik heb hem zelf maar 12 euro betaald (en je moet een regiovrije speler hebben natuurlijk) maar het is een set van obscure Hammer films en afgaande op de kwaliteit van deze Stop Me Before I Kill! zit er nog wel wat leuks in het verschiet. Het is echter wel geen Hammer zoals ik gewend ben. Geen gotische taferelen (die poster is wel typisch Hammer maar is niet helemaal rechtvaardig aan de film als ik eerlijk ben) maar het sfeerbeeld is gelukkig wel gebleven. Het is geen volbloed horror waar het ene lijk na het andere (soms letterlijk) uit de kast valt maar gewoon voor de kijker een tof spelletje van 'is Alan nu effectief gek of niet'. Op een bepaald moment lijk je het wel in de mot te hebben maar toch weet Val Guest (een Hammer regular met onder andere de twee Quatermass films en nog een hele hoop andere films) je toch nog verrassen.

Dat komt voor een stuk ook wel omdat hij een uitstekende cast ter beschikking heeft. Zo is Claude Dauphin perfect gecast als psychiater Prade waarbij je nooit goed weet wat hij nu eigenlijk effectief van plan is en ook de wisselwerking tussen Diane Cilento (Denise) en Ronald Lewis (Alan) werkt gewoon goed. Naarmate de film vordert ontstaat er een interessante driehoeksverhouding tussen die drie en dan blijken ze elkaar nog naar een hoger niveau te duwen. Alleen beetje jammer dat dit visueel een tikkeltje tegenvalt. Dit soort oude films zijn sowieso soms lachwekkend op de manier waarop ze met de auto rijden, maar ook het uiteindelijke einde van Prade voelt een beetje knullig aan. Daar heeft Guest in andere films (zoals Quatermass dus) toch betere dingen laten zien naar mijn gevoel. Mijn versie duurde trouwens 'maar' 110 minuten en geen 120 minuten zoals hier en op IMDB staat aangegeven.

Vermoedelijk is dat echter wel de correcte speelduur, want een review van Monthly Film Bulletin uit maart 1961 spreekt ook over 110 minuten en dat klopt dan ook nog eens met teruggevonden advertenties uit de UK release.. Klein foutje waarschijnlijk van de British Board of Film Classification of er moest effectief nog een langere versie bestaan, maar ik betwijfel het eerlijk gezegd.

4*