Kaboom (2010)

Onze verwachtingen waren al redelijk hoog, maar Gregg Araki is hiermee weer helemaal op z'n best. Zijn overduidelijke stempel is eh.. overduidelijk. De kleuren doen soms pijn aan je ogen, en heteroseksualiteit is ver te zoeken. Maar bovenal valt er heul veul te lachen. En de overgang van aardse problematiek naar over-the-top sci-fi is gewoon heel lekker gebracht.

(Helaas) totaal niet wat ik verwacht had, heb hem wel afgekeken maar ik zat klaar voor de start maar het kwam maar niet van de grond of werd teniet gedaan door matig acteerwerk. Jammer, ik had er helemaal zin in na het zien van de trailer, 2*.

Dude, it's a vagina, not a bowl of spahetti...

Heerlijk ding, die Juno Temple.

Prettige en kleurrijke frisse wind deze film!

Vaagheid alom.

Mooi geschoten en lekker vlot weg te kijken, zeker in de catagorie waar deze in hoort.

Het is toch echt wel een filmpje wat niet voor iedereen is weggelegd, en je moet een beetje in the mood zijn voor enige vaagheid om er een beetje in te komen.

Maar buiten dat dus erg fraai gedaan allemaal.

Hilarisch plot met prima einde.

Aanrader als je wel eens wat anders wilt doen.

4*

Ik vind het wel humor hoe het eind al het voorgaande tot helemaal niets terugbrengt. All die "fuzz" ..... voor wat? Het laat je lachen, nadenken en relativeren. Bevrijdend.
Bij deze film moet ik aan nihilistische pop denken, een oppervlakkig kabbelend verhaaltje wat verderop echter toenemend absurd uitpakt. Heel kleurig uitgevoerd en met bijzonder mooie mensen/kids om naar te kijken. Dat laatste doet me dan weer denken aan een mooi getekend stripverhaal of bijna aan 3D animatie.
Apart filmpje.

Nieuwste Araki: er lopen grotere fans rond hier maar ik moet toegeven dat ik toch met smart zat te wachten al die tijd. En ja, ik vond hem erg leuk! Het zag er na Smiley Face al niet meer zo naar uit dat het ooit nog erg Mysterieus Skin zou gaan worden met hem maar hiermee spoelt hij pas echt al zijn credit, dat hij ooit had opgebouwd om als serieus filmmaker verder te gaan, door de plee en grijpt eigenlijk volledig terug naar zijn 90's slacker hoogdagen en maakt daar een in het hedendaagse tijdperk (vol met blackberries/ipod's ed) gesette versie van, bijna een parodie erop lijkt het soms wel en dat is knap want veel overdrevener als een Doom Generation of Nowhere kon het toch niet worden, dacht ik dan! Schijnbaar wel dus! Enkel zijn personages hebben wat meer inhoud gekregen en cynisme lijkt plaats te maken voor melig/luchtigheid. Verder dikke overdreven kitsch weer barstensvol uitbundigheden en absurditeit, met een extreem fout en bijna kinderachtig plot. Maar ik heb me bij vlagen suf genoten, soms zelfs dubbel gelegen! Meeste hier nemen het echt veels te serieus hoor, haha! Vond zelf vooral de bijrol van oude regular Duvall heerlijk! En het eind is natuurlijk briljant! Jezus wat slecht! Zou met gemak een nieuwe culthit kunnen worden, dus gaat dat zien liefhebbers! (3*)

Araki zoals het hoort!

Een verhaal opgebouwd vanuit de bekende combinatie: Jongeren die hun seksualiteit ontdekken, ietsje meer naar de homo erotische kant, maar toch bi. Dit basisgegeven wordt gekruid met een bovennatuurlijk subplot, dat steeds meer de overhand dreigt te nemen. Bekend terrein voor hen die The Doom Generation en Nowhere al hebben gezien. Zo lijkt er niet veel veranderd. Is dat zo? Ik weet het niet eigenlijk.

De eerste verandering die opvalt is dat de film veel minder geweld kent. Aan de ene kant wel jammer, aan de andere kant maat de film dat ruimschoots goed door de grote scheut absurdisme. Nog meer dan eerder, voert de film een heel dom idee heel ver door en maakt het daardoor erg grappig. Humor die je wel weer moet zoeken. Bij Nowhere lag het er bovenop, maar meer nog dan bij The Doom Generation is deze film vaak serieus in zijn delivery. Voor mij werkte dat prima, ik bepaal zelf wel wanneer ik lach.

Verder tsjah, kan de film wel vertaald zijn naar deze tijd, maar je kan zien wat Araki belangrijk vindt in zijn films.

Mensen praten nog steeds raar. De ene ongeloofwaardige quote volgt de andere op. Dialoog is ook een beetje in de 90's blijven steken, maar ach.

Soundtrack is ook nog steeds belangrijk en hij neemt dankbaar gebruik van de recente Shoegaze revival. Je film praktisch openen met A Place To Bury Strangers, verder gaan met The Pains of Being Pure at Heart, wat Explosions in The Sky tussendoor en afsluiten met oudere Placebo, nog steeds duidelijk waar zijn invloeden liggen en welke groep mensen hij wil aanspreken.

Aan de ene kant is er wel wat veranderd. De film is wat moderner. Aan de andere kant is deze film weer meer Araki dan ooit en sluit het aan bij zijn geliefde films. Ik denk dat hij moet uitkijken zichzelf niet te gaan parodiëren, maar het soort film dat hij maakt leent zich daar ook wel enigzins voor. Ik denk dat het niet eens zou opvallen. Dit was in ieder geval een leuke update van zijn oude werk en veel beter dan Smiley Face uiteraard.

Was nog niet bekend met deze regisseur, maar het plot leek zo debiel dat ik het wel moest zien. Dat maakt de film ook makkelijk waar, veel standaard problemen waar de mensen mee worstelen gemixed met een vreemde, bovennnatuurlijk zijplot die nergens meer over gaat. Leuke mix!

Soms gingen de scenes wel van de hak op de tak, de editing was behoorlijk knullig zo nu en dan. Maar voor de rest een prima en gek tussendoortje. Zal de andere films van Araki ook is in de gaten houden.

3*

Eerste moment lijken we nog de kant op te gaan van een HomoLesboBi-versie van Road Trip-achtige humor, maar dan verschijnen er plotseling Lynchiaanse mannen met dierenmaskers en lijkt een vervreemdend mysterie de hoofdmoot van de film te zijn.

Niet zo emotioneel bij de strot grijpend als Mysterious Skin (dat blijft Araki's meesterwerk) wel een soort terugkeer naar z'n oudere love-it-or-hate-it-stijl.

In ieder geval een stuk opwindender dan het merendeel van de Gay Cinema.

Pas m'n tweede Araki na het mooie, ingetogen Mysterious Skin. Die was blijkbaar niet echt representatief voor zijn oeuvre, en dus verwachtte ik me aan iets veel extravaganter.

En dat kan wel altijd wat tegenvallen bij mij. Ik las op voorhand dan ook nog eens een vergelijking met Southland Tales, een prent die me destijds niet zoveel zei. Dat deed deze Kaboom in ieder geval wel. Araki slaagde erin me anderhalf uur te blijven intrigeren met zijn excentrieke trip. De tong zit voortdurend diep in de kaak (vaak van een ander) geduwd, maar toch was het allemaal nog behoorlijk spannend wat mij betreft. De paranoia die doorheen de film is geweven doet inderdaad een beetje aan Lynch denken, maar dan veel luchtiger. Araki geeft eigenlijk voortdurend aan dat je het allemaal niet zo serieus moet nemen. Best grappig dus, hoewel ik de dialogen soms een beetje te geforceerd vond.

Visueel vertaalt zich dit in psychedelische beelden die vaak enorm kitcherig zijn. Maar doordat het allemaal zo gestileerd is, valt er dikwijls wel wat te genieten. Ook op de soundtrack zijn een paar goeie songs te vinden.

Erg vermakelijk filmpje dat verschroeiend vlug vooruit gaat. Deed me overigens ook een beetje denken aan The Rules Of Attraction. Ben in ieder geval benieuwd geraakt naar zijn vorige films.

3,5* voor deze.

Mijn 3de film van Araki na Mysterious Skin en The Doom Generation. En toch blijft het weer een raadsel wat voor drugs Araki gebruikt. Zo maakt ie weer een hele bizarre komedie met een heel bizar verhaal. Het begint overgens als een komedie maar naderhand lijkt die genre niet meer zo op te vallen en word het een absurde trip. De hoofdrolspeler Smith die maar niet weet of hij Homo, Bi of Hetero is word ook erg leuk neergezet en met zijn kamergenoot kan je ook erg lachen. Ook die mysterieuze meisjes komen leuk uit de voeten en Kaboom is een achtbaan van bizarre trips, geinige sekspartijen, umheimliche dingen en zelfs een Judgement day. Ook de montage en de dromen zien er kleurrijk en mooi uit. Ook vunzigheid word hierin niet geschuwd.

Maar verder weer een mooie film van Araki.

4,0*

Thor .

Na het vervelende Mysterious Skin is dit mijn tweede Araki, stukken beter. Mijn vertrouwen in Araki is weer volledig hersteld.

Enorm fijn is dat deze visueel echt prachtig is. Waar MS ook op dat gebied de absolute tegenpool van deze Kaboom is. Kleurengebruik is werkelijk adembenemend en zorgt ook voor een hele dromerige sfeer. Wat toch wel erg goed van pas komt in een film als deze als je naar de storyline kijkt. Storyline ook geweldig, hou wel van dit soort over the top mystery's. Zorgt ook voor veel meer mystikiteit. Juno Temple blijft ook zo intrigerend. Fijne surreal characters ook.

Wat ook altijd bevalt aan een Araki is dat seksualiteit centraal staat en seks weet hij ook altijd zeer treffend en effectief te gebruiken. Ook helemaal op zijn plaats in een film als deze trouwens, en een must in een mystery m.i. Zijn hand is duidelijk zichtbaar en met Kaboom levert ie toch een absurde visuele trip af die mee kan met de grootste visuele pareltjes out there. Ik kan mij niet voorstellen dat ie dit kan overtreffen. Enorm genoten en zal Kaboom nog vele keren opzetten. Heerlijke wegdroom film.

Aardige film.

Visueel erg aantrekkelijk met fijn kleurengebruik. Beetje een mysterieuze thriller met veel bovenzinnelijke aspecten. Eerste helft vond ik wel het sterkste met die kerels met dierenmaskers op. De personages zijn ook wel grappig en het heeft wel een beetje Bret Easton Ellis taferelen met jonge personen die allemaal hedonistisch bezig zijn qua seks en drugs. Het einde voelde afgeraffeld aan en verpeste de film een beetje.

Liefhebbers hiervan zullen The Informers wel waarderen waar het dromerige, hypnotiserende stukken beter is uitgewerkt en Love Exposure qua gekkigheid waar het allemaal nog meer over de top gaat.

Gewoon leuk 3.

Kleurrijke wereld waarin er geëxperimenteerd wordt met sex terwijl een geheime organisatie langzaam steeds meer speelduur inneemt. Het mocht van mij wel doorgaan met de lesbische bezigheden in plaats van die belachelijke New World Order met zijn kinderachtige dierenmaskers. Het sloeg gewoon nergens op en ik kon er niet om lachen.

Het flauwe einde houdt me net van de vier sterren af. Het gaat in deze film van Araki ècht helemaal nergens meer over, maar ik heb met een big smile zitten kijken. Bepaalde eeehm ... castingkeuzes hielpen ook mee. Ik ga vrolijk slapen nu.

3.5*

Heerlijk filmpje!

Kleurrijk, dynamisch, vlot, geil, had wat mij betreft nog even mogen doorgaan, zo snel vloog de film voorbij. Stuk voor stuk knotsgekke personages ook, die er allemaal wel prachtig uitzien, ook één van de redenen dat het kijken zo vlot liep.

Een genre op deze film plakken lijkt me niet simpel, het verhaal in één zin samenvatten ook al niet. Gaat uiteindelijk allemaal nergens om natuurlijk, maar entertainen doet het de hele rit wel dankzij heerlijke dialogen, veel seks en een lekker paranoïde complotsfeertje.

Zeer goed.

Het totaal absurde einde is de film mijn inziens zeer makkelijk vergeven. Kaboom weet een totaal fris soort van collage-sex life af te wisselen met geweldige elementen van mysterie. Zijn setting klopt en de belevingswereld lijkt volledig realistisch waardoor we op een nieuwe manier de elementen van mysterie benaderen. Voornamelijk door een bizarre mix van factoren plus de eigenzinnige en geloofwaardige beleving van het hoofdpersonage is dit een wel heel unieke film geworden.

Dit was weer een vreemd filmpje. De film viel grafisch wel op met enkele opmerkelijke shots en kleurgebruik.

Het verhaal zelf was vreemd en niet echt evenwichtig. In het overgrote deel van de film hangt er nogal een seksuele sfeer in de lucht, maar het laatste kwartier werd het een totaal ander soort film. Het einde leek dan ook nog zo vlug, vlug te moeten gaan. Graag had 'k het laatste stuk dan ook wat uitgebreider gezien. Voor de rest deed de cast het wel goed.

Tja, een opmerkelijke film die niet zo lang duurde (86min), maar misschien hadden ze hem beter iets langer gemaakt, want nu kwam het einde niet zo goed over.

Dat einde , werkelijk briljant.

Misschien wat flauw inderdaad, maar Araki komt er goed mee weg, en dat is vooral te danken aan de opbouw daarnaar toe. Hij weet je de gehele speelduur zo vast te houden met iets mysterieus en dan ineens Kaboom! . Echt een fantastische en gedurfde keuze om een film zo laten eindigen. Kan me ook best voorstellen dat kijkers van Kaboom dit Araki niet zullen vergeven in hun eindoordeel over deze film.

Visueel werkelijk een plaatje. Erg mooi gebruik van kleuren, erg leuke overgangen. Verder kent de film een erg dromerige sfeer die je laat meedelen in de nachtmerrie. Is het een droom, is het werkelijkheid, is het een trip. Wordt nooit echt duidelijk. Araki laat je mooi gissen naar wat je zojuist hebt ervaren. Een ervaring is deze film zeker. Ook de sex scenes hebben dit keer een doel, en zijn er verder niet echt ingezet voor het naakt om naakt. Erg sexy geschoten ook.

Verder een leuk verhaaltje. Doet haast een beetje Lynch aan qua opzet. Veel humor, en leuke situaties. Ja erg frisse film met een erg leuke cast. Een film die ik zeker vaker op zal zetten.

Heerlijk absurd filmpje. Alleen al die cynische en droogkomische dialogen die door de acteurs worden uitgespuwd bezorgen mij vele lachbuien. Niet alleen mooie mystieke Juno Temple die altijd goed is, maar ook de heerlijke (ook uiterlijk) Bennett als Stella - beide doen dit uitstekend. Verder fijn gemonteerd (die cut naar dat vruchtentaartje), mooie kitscherige kleuren en goede kadrering waardoor ook visueel de film het bekijken waard is. De sterke soundtrack maakt het geheel af. Dat het verhaal verder volstrekt geflipt is doet daar niets aan af al zijn het wel de losse scènes die het 'm doen, niet de film als geheel.

Wel is het hele mysterie wat minder interessant, voelt het geheel wat onevenwichtig aan en in tegenstelling tot velen kon ik weinig met het einde, maar verder uitstekend vermaakt. 4,0*.

Net zoals ook in "The Brass Teapot" is het Juno Temple die deze film draagt. Ze is ook echt geknipt voor rollen in dit soort komedies waarbij je het verhaal maar niet al te serieus moet nemen. Ik denk ook niet dat Gregg Araki het om het verhaal te doen geweest is, maar dat hij meer de nadruk heeft willen leggen op het audiovisuele. In dat laatste is de regisseur uitstekend geslaagd want op visueel vlak was deze film om van te smullen. Ook niet te vergeten de uitstekende soundtrack met o.a. mooie songs van o.a. Ladytron en The Horrors. En ja, de seks scènes waren ook best wel grappig. En het einde, ach.....

4,0*

Ik kan niet zo veel met dit filmpje. Afgezien van de mooie kleuren zijn het enkel de droogkomische opmerkingen van Haley Bennett en Juno Temple, die voor enig vermaak zorgen:

"Dude, it's a vagina. Not a bowl of spaghetti."

Het verhaaltje heeft iets stripboekachtigs en dat is niet mijn ding. Het heeft letterlijk en figuurlijk weinig om het lijf en lijkt vooral bedoeld om veel seksscènes aan elkaar te rijgen. Science fiction? Met uitzondering van de laatste scène heb ik weinig sf gezien, tenzij ik iets gemist heb. Dat laatste sluit ik niet uit, want ik had moeite om mijn aandacht er bij te houden.

Redelijke film waarin een student denkt getuige te zijn geweest van een moord op een roodharige meisje. Een mysterieus verhaal en een bizarre mix van een aantal genres. Kleurrijk en fris in beeld gebracht. Een beetje vreemd allemaal, maar op zich wel lekker. Van de cast valt Juno Temple absoluut het meest op.

Voor mij ook mijn eerste Araki, want Mysterious Skin heb ik indertijd na een kwartier afgezet; te sloom.

Kaboom is gelukkig een film van een hele andere orde. Misschien dat bepaalde thema's terugkomen, maar daarvoor heb ik geen vergelijkingsmateriaal. In ieder geval is dit een luchtig verhaaltje, lekker absurd en vol erotiek. Het deed me bij vlagen ook denken aan The Rules of Attraction, al is dit vele malen komischer. Vooral de (vaak drugs gerelateerde) hallucinaties van de hoofdpersonen springen eruit.

Waar ik wat minder mee had was het decadente wereldje waarin de hoofdpersonen zich bevinden. Iets teveel perfecte lichamen, al mogen de dames er natuurlijk wezen. De film doet geen enkele poging om geloofwaardige karakters neer te zetten. Verder voelt het einde toch een beetje als een sof; zeker na de sterke opbouw van het mysterie hoopte ik op een betere climax.

Uiteindelijk overheersen de positieve punten, dus een kleine voldoende. 3***

Leuke Araki.

Na Mysterieus Skin eigenlijk nooit meer wat gezien van de beste man, waarom weet ik niet. Van wat ik mij herinner wel van een geheel ander kaliber dan deze Kaboom. Opvallend kleurrijk en vrolijk dit filmpje, kon het wel waarderen.

Begint ietwat flauw, maar al snel komen er wat absurde elementen de film ingeslopen die het allemaal wat aantrekkelijker maken. Gemaskerde bendes, soap-drama en hekserij en een mysterieuze verdwijning, dit alles vermengd tot één grote brei die afstevent op een onnozel maar alleraardigst einde.

Het Amerikaanse college gebeuren vind ik dan nét iets minder, maar verder een leuke, kleurrijke en frisse film die na 90 minuutjes wijslijk de motor stillegt. Binnenkort nog maar eens een paar Araki's proberen denk ik.

3.5*

Dit keer een wat speelsere Araki, en da's nog zachtjes uitgedrukt. Deze uitbundige farce met flamboyante personages wist me in ieder geval redelijk te bekoren. Het resultaat is vooral navenant de poster: één grote kleurrijke bende.

Doorheen de film trekt een schare aan bonte types voorbij, die in al hun flauwigheid toch nog best leuk neergezet worden. De fun straalt zowat uit elk framepje. Het verhaal slaat werkelijk als kut op dirk, waarvan de bijbehorende logica geclassificeerd kan worden als 'niet aanwezig', maar daar stuurt de film ook duidelijk op aan. Al vond ik de finale toch een beetje een domper.

Al bij al een vermakelijke achtbaanrit. 3,0*, dik.

Wat een rare film !

Pluspunten zijn er wel : een goed tempo, bizar verhaal wat de nieuwsgierigheid blijft wekken ( helaas eindigt dit in een fiasco want er is überhaupt geen verhaal), kleurrijke personages en mooie dames.

Helaas heel veel van hetzelfde. Er wordt constant A-B-C verwisselbare vrijscènes toegepast zonder enige vorm van respect. Gewoon neuken is de manier van omgaan met mensen, gevoelens komen er niet aan te pas. Gelukkig dat er zoveel vriendschap in de film voorkomt dat ze dit allemaal wel kunnen plaatsen.

Maar als je daarvoor kiest, dan mag het ook wel pittiger. Nu is het toch allemaal heel braafjes, jammer van al die perfecte lichamen en mooie vrouwen. En het verhaal...mysterieus en bizar kan ik wel smaken, maar heel de opzet van het verhaal leidt eigenlijk naar niets en vooral naar een zeer zwak slot. Jammer dat ook de muziek niet meer werd toegepast in de film want Placebo kan ik wel smaken.

Geen onvoldoende gezien de langdurige blijvende interesse die helaas ontaardt in een grote tegenvaller. Dus gezien de pluspunten toch nog een 5/10