Dinner for Schmucks (2010)

Een jonge zakenman die in zijn carrière op het punt staat om door te breken. Een naïeve sukkel die -met de beste bedoelingen- alles voor hem verprutst. Een vriendin die precies genoeg ontdekt om te denken dat haar vriend iemand anders heeft. Een arrogante baas die uiteindelijk het deksel op de neus krijgt. We hebben het allemaal al zo vaak gezien,

Ik begrijp sommige negatieve berichten dan ook wel, maar tóch weet met name Steve Carell -samen met de over-de-top bijrollen, Kieran en Darla- er iets vermakelijks van te maken. Carell is geknipt voor deze rol en dat komt de film ten goede.

Een slechte film vond ik het niet. De muizenwereld creaties zijn sowieso top gemaakt. Het was wel een beetje téveel van het goede steeds, tenenkrommend irritant die Barry (Steve Carrel), ik het zelf de neiging om voor hem te vluchten. De rollen van Zach en de Zwitser vond ik leuker.

Subtiliteit is ver te zoeken zoals vaak in Hollywood comedys.

''I love your army knives, with the toothpicksss.''

Deze film stond eigenlijk niet op m'n lijst. Maar voor een vreemd verhaal en Carell kan ik altijd een uitzondering maken.

Wat is Carell toch verrassend irritant bezig. Op een gegeven moment leefde ik met Rudd's personage mee, want ik ergerde me blauw aan Barry.

Opzich een amusante film, met een collectie gekke personages. Zelfs Jeff Dunham komt in voor. En de concurrentie en 'staarwedstrijden' tussen Carell en Galifianakis waren flauw, maar toch grappig. Galifianakis' lach en rood hoofd blijven me wel bij.

Het begint al mooi, met Barry's indrukwekkende hobby en collectie, zo mooi en gedetailleerd. Het zakkelijke leven van Rudd gaat maar stijgen, tot die een zware taak krijgt; een idioot vinden voor een etentje. En op wie botst Tim letterlijk ertegenaan? Barry, een té aardig man waar z'n aardigheid het erg irritant kan maken voor wie die tegenkomt (het verbaast me niets dat 90% van de kijkers zich aan hem hebben geërgerd). En zo blijft Barry, wachtend op het etentje, rondhangen en bemoeien met Tim's zakkelijk en persoonlijke leven, met alle gevolgen van dien. Maar zijn teksten en opmerkingen zijn erg leuk, vooral op de aparte en doordringerige manier hoe die het zegt.

Er zijn genoeg stukjes waar ik om moest lachen. Maar ik heb me meer vermaakt met de eerste helft (voor het etentje). Daar gebeuren alle leuke dingen, het privé eten met Tim's klanten, Barry die Julie confronteert en de situatie van elk personage die het met Barry te maken heeft.

Het 2de helft (etentje) vond ik wat minder. Het werd eigenlijk saai, omdat je dan bijna 2 uur naar een komedie film met een hoogst irritante hoofdpersonage zit te kijken. En al helemaal met dat 'schietwedstrijd' tussen Barry en Therman. De overige 'gekken' die daar gebracht zijn worden natuurlijk geïntroduceerd en je komt natuurlijk te weten wat hun 'speciale' gaves zijn. Zo heb je bijvoorbeeld een snorkampioen, een blinde schermutselaar en een buikspreker met een pop als vrouw. Allemaal gekke personages dus. Maar Carell's presentatie deed het hem bij iedereen, hij met z'n muizencollectie (Tower of Dreamers), wel erg mooi hoe die het heeft gemaakt.

Een grote nadeel heeft toch met de tijd te maken en af en toe de tempo. Het mocht iets vlotter gaan, want tegen de tijd dat je bij het etentje komt, zit je al naar je klok te staren wanneer het voorbij zal zijn.

Ondanks de tijd, heb ik een paar keer om lekker moeten lachen. Carell in een komedie is altijd een pluspunt. Het is vermakelijk en over een tijdje zou het zeker voor herhaling vatbaar zijn.

Grotendeels gevuld met een bijzondere opstapeling van ergerlijke momenten is deze Dinner for Smucks voor mij gewoon een film waar ik totaal niks met de humor kan. De aaneenschakeling van momenten worden zó dramatisch doorgedrukt dat het vaak niet de scénes zelf zijn die het zo'n ergernis maken, maar de ongeloofwaardige aanloop daar naartoe. Want dit ging echt nergens over.

Zo'n moment dat Rudd geconfronteerd wordt met zijn vrouw tijdens het etentje met die potentiële zakenpartner, terwijl-ie z'n stalker net het ja-woord geeft is een goed voorbeeld. Nee, hier kan je je niet uitpraten, nee de aanloop naar dit ''hoogtepunt'' toe is zó over-the-top en ongeloofwaardig dat ik het gewoon niet leuk kan vinden. Helaas. Een schaars lachje zorgt nog voor 2 sterren.

Slechtste comedy in jaren.

1,5 ster voor Zach Galifianakis die nog wel grappig overkomt.

Erg jammer. Had er zo veel van verwacht. Hoewel ik Steve Carell vaak wel grappig vind, vond ik hem in deze film erg tegenvallen. Dat typetje van Steve Carell werd soms zo ontiegelijk irritant dat ik bijna de film had uitgezet. Gelukkig heb ik heb ik toch een paar keer moeten lachen. Vooral door Zach Galifianakis en Jemaine Clement. Paul Rudd deed verder niks verkeerds en was hier en daar grappig.

Jammer, want er had zo veel meer ingezeten!

Dit is weer zo'n komedie met een aantal leuke scènes, maar globaal gezien is het toch allemaal wat minnetjes. Nochtans is het verhaal zeker niet slecht (voor een komedie althans), maar er wordt toch wat weinig mee gedaan... De scène van het diner, waar de film uiteindelijk om draait, is eigenlijk echt een grote teleurstelling: het grappige eraan is me in ieder geval volledig ontgaan. Maar zoals gezegd zijn er gelukkig wel enkele leuke momenten te bespeuren en is tevens het acteerwerk van Carell in orde.

Matige comedie waarin, om promotie te maken, een werknemer met een idioot zit opgezadeld. Zeker wel een aantal grappige scenes, maar vaak iets te ver doorgedreven. En ook het moralistische toontje (zet je vrienden niet voor gek) is voorspelbaar en had beter achterwege gelaten kunnen worden. Stever Carell en Paul Rudd zijn aardig, maar hebben beiden beter werk geleverd.

Wat een ontzettend vervelende film is dit. Wat hierboven wordt geschreven ben ik het mee eens; Steve Carell verpest de toch al matige film. Erg slap verhaal ook. Een hele opgave om hem uit te kijken was het.

Paul Rudd heeft ontzettend leuke films. Helaas is deze een teleurstelling. Incidenteel heb ik wel gelachen maar het meeste is behoorlijk banaal.

Absoluut hoogtepunt waren de muisjes.

Zeer matig

Ontzettend slecht.

De film heeft al enorme opstartproblemen (hoewel dat muizendorpje er wel mooi uitzag). Het verhaal zelf is te slecht en kinderachtig voor woorden. Veel te makkelijk scoren ook, al probeerde Roach op bepaalde punten origineel te zijn. Dit resulteerde echter in tenenkrommende en vooral veel vraagteken-oproepende momenten.

Het diner zelf was chaotisch tot en met. En dan niet in de goede zin van het woord. En dan die oneliners van volwassen mannen: 'die van jou gaat winnnen!'

Pluspunt is Steve Carell, met zijn hilarische kop. Eigenlijk hoeft hij niet eens wat te zeggen om je aan het lachen te krijgen. Daartegenover staat een doorsnee en duffe Rudd, die me toch echt niet geschikt lijkt voor komedie.

Nog best fijn om met een groep vrienden te kijken, maar dan nog kom ik niet verder dan een 1,5*

Totaal niet grappig, maar ik geef hem toch een voldoende omdat ik Steve Carell zo goed vond spelen.

Blijkbaar nog altijd geen bericht geschreven bij deze film. Dinner for Schmucks is absoluut geen sterke film, maar wanneer men zonder enige grote verwachtingen naar deze film gaat, kan de avond alsnog niet echt verpest worden. Het gehele verhaal is zwak, bevat vaak flauwe humor en is zeer voorspelbaar. Toch kan de humor ermee door, is het acteerwerk van de "serieuze rollen" (zoals in een Amerikaanse komedie altijd verschil is tussen de "serieuze rollen" en de "lolbroeken"; in dit geval vooral Paul Rudd) nog niet eens zo slecht en wordt de film vooral gered door Steve Carell, die eigenlijk nooit de plank misslaat in films. Daarnaast kan hij duidelijk, ondanks de clichérol die hij speelt, goed acteren. Tenslotte is de kleine rol van Zach Galifianakis erg leuk en is de toevoeging van het Europees echtpaar geslaagd. Voor de filmliefhebber die een avondje naar een goede, doordachte komedie wilt kijken, zal ik desalniettemin sterk afraden Dinner for Schmucks te kijken.

*2,5

Erg matig.

Weeral een mislukte komedie wat mij betreft. Erg standaard verhaaltje (zo krijgen we er elk jaar tientallen voorgeschoteld) en saaie grappen. Carell was hier en daar nog grappig, maar meestal gewoon erg zielig. Galifianakis' rol is minder groot en ook hij is helemaal niet grappig. En Paul Rudd mag niet grappig zijn, want hij speelt de serieuze rol.

Had meer verwacht van deze film, met name dan het eigenlijke diner, want dat viel ook tegen.

Snel vergeten die hap.

Zo slecht dat het toch af en toe weer een beetje grappig wordt.

Dankzij de typetjes heb ik nog wel gelachen om de film; de mimiek van Carell maar ook die Kieran-kunstenaar (vooral z'n tentoonstelling) en de blonde meid. Voor de rest voelde het allemaal erg niet-spontaan aan, ook het typetje dat Carell speelt. Nog een slap romantisch lijntje erdoorheen en een boodschapje aan het einde, totaal overbodig in een komedie als deze (die veel meer had kunnen en moeten halen uit situaties zoals het diner).

Het etentje is echt het hoogtepunt van deze film, vooral met die blinde gozer en die grap als hij het licht uit doet en denkt dat iedereen niks kan zien Helaas was de rest van de film maar zo-zo en vond ik de chemie tussen Rudd en Carell vrij ver te zoeken.
Toch vind ik Paul Rudd een erg fijne acteur en was de muizenkunst echt heel erg leuk! Het etentje heeft de film wel echt omhoog gehaald, jammer dat dit pas vrij laat in de film kwam.
*2.5

Dit had een ontzettend goede komedie kunnen zijn. Om te beginnen wordt er in de eerste 20 minuten een zeer prettig hoofdpersonage neergezet met een kantoorwereld waar je graag in mee wil gaan. Zijn motivatie is geloofwaardig, zijn grappen werken en hij heeft een prachtige en overtuigende vriendin waarvan je heel goed snapt dat ze een relatie hebben. Ik was oprecht gefascineerd door zijn promotiemogelijkheden. Dan heb je ook nog Steve Carrel met zeer opmerkelijke karaktertrekken en twee leden van misschien wel de twee geestigste komedie duo's van het moment ('Little Brittain' en 'Flight of the Conchords'),

En om eerlijk te zijn hebben regie en scenario het gewoon verkloot. Het moment dat de hele situatie escaleert is de motivatie van Carrel's personage volledig te zoeken (ook een schmuk moet een bepaalde logica hebben) en de rollen van de andere komieken zijn niet goed geregisseerd (in komedie is ook ernst nodig). Bovenal is de montage veel te vlot om geestig te zijn en is alles voor komedie veel te close gedraaid (het doet eerder aan romantiek denken). Erg jammer, Jay Roach heeft namelijk veel betere Hollywood-komedies gemaakt.

De film was op zich wel geinig maar heel vaak was hij gewoon ronduit flauw. Met als hoogtepunt het daadwerkelijke "nerd" diner waarin het helemaal over de top ging. Vooral die leidinggevende bij de belastingdienst was te flauw voor woorden. Dat vond ik wel jammer.

Het samenspel tussen Rudd en Carell vond ik wel weer heel leuk en dat maakte de film niet een gehele afgang. Vooral de opgroeiende vriendschap tussen de twee vond ik wel aandoenlijk om te zien. Je zag hoe er toch diep, heel heel heel diep van binnen een normaal persoon schuilt in Barry die Tim ook steeds meer begon te zien en te begrijpen. Jammer dat de overdaad aan flauwe humor dit weer een beetje teniet deed.

De rare hobby van Barry met zijn muizen was wel leuk gevonden. Vooral door ze als stukjes tussendoor te tonen gaf het een leuke afwisseling. Mede hierdoor en het goede samenspel tussen de hoofdrolspelers heeft ervoor gezorgd dat ik de film geen totale onvoldoende heb gegeven maar het scheelde niet veel.

Zoals vrijwel altijd met Amerikaanse remakes van Europese en Aziatische films, is ook deze remake een regelrechte ramp. Iedereen die de originele, hilarische klucht Le Dîner de Cons heeft gezien, weet wat ik bedoel.

niet zo grappig als ik hoopte.'

maar door een paar vreemde en erg amusante scene's net een 3

Voorspelbaar doch aardige komedie.

De tweede helft was naar mijn smaak een beetje iets te langdradig. Carell speelt overtuigend de sukkel en om de aanstellerige kunstenaar kon ik ook wel grinniken. Van Rudd en diens vriendin werd ik niet warm of koud, en Galifiakanis speelt eigenlijk altijd wel een zelfde soort personage.

De opzetmuizenhobby zag er overigens prachtig uit.

Jay Roach achter het stuur, de man achter de Austin Powers-films, de eerste 2 en betere Meet The...-films en het best aardige The Campaign. Aangevuld met de cast waaronder Carell, Rudd en Galifianakis zou dit best een aardige komedie kunnen opleveren. Alleen is een naam duidelijk geen garantie voor kwaliteit.

Op zich begint de film best nog aardig maar wanneer er nogal hak op de tak voor het titel-onderwerp gekozen wordt en Carell zijn intrede doet als de muizen-opzetter Barry begint de film nogal te slabakken. Op de éen of andere manier kon ik de keuzes van de scriptschrijvers niet waarderen waardoor het nogal een lange zit werd. Ook hebben ze een fout gemaakt bij Carells personage. Met dergelijke personages moet je opletten dat ze niet irriterend worden maar juist hilarisch grappig. Die balans wordt hier volledig gemist waardoor ik na de zoveelste stommiteit van Barry het eigenlijk wel welletjes vond. In de laatste akte is er een beetje beterschap. Het diner op zich is best aardig en is zoiezo het beste stuk van de hele film. Alleen is het ook niet van die kwaliteit dat je al de rest vergeeft en gaat het toch net iets te veel uit de bocht. De mix tussen debiele personages zonder ziel (buiten het cliché-moment vlak voor de finale) en serieuze personages (Rudd) werkt hier totaal niet en zorgt meer voor irritatie dan vermaak. Het laatste stuk van de film maakt je iets zachter voor het verdict maar het maakt de film zeker geen aardig werk.

Dinner For Schmuks is een tegenvallende komedie waar de cast het niet kan verdoezelen dat het scenario toch wel enorm veel steken laat vallen en de grappen zeer schaars te zoeken zijn.

"We have to bring an idiot to dinner to make fun of them."

Na recentelijk 'The Office (US)' afgerond te hebben, ben ik op zoek gegaan naar meer rare rollen van Steve Carell. 'Dinner for Schmucks' leek me wel een geschikte titel daarvoor.

Het uitgangspunt is op zich aardig gevonden; om promotie te kunnen maken moet een zakenman een idioot vinden die indruk maakt op het maandelijkse diner dat zijn baas elke maand organiseert. Dit lijkt de opmaat te zijn naar een hoop gestoorde situaties, maar je komt toch flink bedrogen uit.

De aanloop naar het diner neemt simpelweg te veel tijd in beslag. Als kijker moet je je door een hoop geforceerde scènes heen werken vooraleer het enigszins interessant wordt. Aan Carell heb je een capabele acteur die heel goed eigenaardige typetjes kan spelen, middels zijn vele maniertjes en mimiek. Daarbij zorgt Paul Rudd voor een stukje rust. Maar als het script je in de steek laat, dan heb je aan degelijk acteerwerk niets meer.

Het geheel is namelijk een rommeltje waar ongeïnspireerde wendingen klakkeloos worden ingebracht. Jay Roach leunt hiervoor te veel op overdreven momenten die irritant en bovenal pijnlijk uitpakken, alleen een aantal grappen zijn nog vermakelijk. Aangekomen bij het diner - waar het om zou moeten draaien - wordt het er niet beter op. De moralistische boodschap kan er dan ook nog wel bij.

Al met al een matige comedy die met een kortere speelduur en meer scherpte beter had gesmaakt. Overigens volgt er na de eindcredits nog een extra scène.

2,0 Sterren.

Deze film heb ik pas geleden een keer aangegooid op ‘Netflix’ maar aangezien ik iets te moe werd had ik hem afgezet en natuurlijk niet meer aangedacht om hem af te kijken. Vandaag maar snel even afgekeken, nu ik vakantie heb kan dat mooi want ik heb toch nu bijna alle tijd van de wereld. Toch houd ik mijn bericht wel kort, ook omdat een deel van de film natuurlijk niet héél vers meer in mijn geheugen zit maar ook omdat ik dat niet waard vind. De film wist niet aan te slaan bij mij, vond het helemaal niet interessant over komen en grappig was die vaak ook helemaal niet. Steve Carrell vond ik zo af en toe met zijn personage wat irritant, al was dat wel de enigste in de film die mij nog een beetje aan het lachen kon krijgen, zeker in de domme momenten zoals het ‘inbreken’. De stalkende ex of Therman (Zach Galifianakis) konden me maar weinig bekoren en vond ik over het algemeen best irritant, zeker ‘Therman’! Het verhaal is leuk maar vrij standaard. ‘Dinner for Schmucks’ vond ik voor me zelf een gemiste kans.

2.0*

“Any one of you would throw me under the bus for a bigger bonus, but Barry would throw himself under a car to protect a mouse... that was already dead.”

Dinner for Schmucks heeft een aantal geslaagde grappen, en Paul Rudd en Steve Carell zijn altijd goed in dit soort rollen. Maar de film heeft gewoon te veel ongrappige scenes/momenten om echt van een geslaagde komedie te kunnen spreken. Het begint allemaal wel sterk, maar het wordt eigenlijk steeds minder leuk en soms pijnlijk ongrappig. Met de ‘dinerscene’ en het sentimentele einde als voorspelbaar en matig laatste gedeelte.

Erg vermoeiend.

De meeste komedies lijken nog ergens naartoe te willen gaan, maar deze film lijkt echter niet zo opgenomen te zijn. Het leek haast wel alsof de acteurs gewoon werden neergezet en dat de volgende streek eigenlijk gewoon dat moment in hun hoofdjes opkwamen.

Carell is echt geen slecht acteur, en dit type overtuigend ergens wel. Echter is het nergens gewoon echt grappig. Een aantal keer wel kunnen lachen om zijn droge uiterlijk, maar dat is vooral te danken aan het feit dat Carell dit ook echt graag lijkt te willen doen.

Rudd voegt niet al te veel toe uiteindelijk. Galifianakis krijgt maar een heel beperkte rol en de rest hangt er maar wat bij. Geen van alle is ook echt leuk. Alles lijkt van Carell te komen maar ook hij kan dit gewoonweg niet redden. Hij krijgt gewoonweg geen steun.

Verhaal is compleet ruk. Nogmaals, het lijkt haast ter plekke op de set verzonnen te zijn. Daarnaast is het ook best vermoeiend. 1 oncomfortabele streek is nog wel ok, 2-3 misschien ook, maar er zit een grens aan. En deze leunt er continue op. Het is gewoon niet zo grappig.

1 of 2 keer gelachen, maar voor de rest heb ik weinig kunnen lachen voor een film die zichzelf helemaal volpropt met grappen. Vaak te druk gebracht of gewoonweg zelfs vermoeiend gebracht. En dan duurt het nog 114 minuten ook. Laat het gewoon bij 90 minuten, dan was het misschien nog de vlotte kant opgegaan.

Hilarische film die af en toe wel erg vreemde wendingen neemt waardoor het erg ongeloofwaardig is. Al met al wel een geinig filmpje, hoewel er veel meer in gezeten had.

Ambitieuze analist Tim [Paul Rudd] krijgt een kans op promotie tijdens een jaarlijks geheim etentje bij zijn baas [Bruce Greenwood] waarbij traditioneel een prijs wordt uitgereikt aan degene met de idiootste introducee. Tim stuit (letterlijk) op Barry [Steve Carell], op het eerste gezicht een sufferd met een ongezonde obsessie met muizen en denkt zijn kandidaat te hebben gevonden. Tim besluit Barry te vriend te houden tot aan het diner, maar Barry zet Tims leven op zijn kop. Carell is perfect in deze remake van de Franse komedie Diner Des Cons (1998), Rudd komt minder goed uit de verf. Zach Galifianakis heeft een amusant rolletje als een belastingaccountant (en vriend van Barry) die gespecialiseerd is in ‘mind control’, maar de leukste momenten zijn voor Lucy Punch als Darla, Tims onenightstand/stalker.