Balada Triste de Trompeta (2010)

Ja, wat moet ik hier nu over schrijven?

Pakweg de eerste twintig minuten hadden weinig om het lijf. Het is een druk samenraapsel van wrange humor en geweld. Met het intrede van het circus wordt de film echter een stuk boeiender. Regelmatig moest ik denken aan de films van Fellini. Vooral de la Torre als de sadist maakte hier veel indruk.

Daarna draait de film 120 graden en worden kort achter elkaar mooie scenes met pulp afgewisseld. Humor zit er voldoende in maar gelukkig verliest de regisseur zijn gevoel voor drama niet uit het oog. Na de sleutelscene in het midden van de film kakt alles een beetje in maar de uiteindelijk climax is sterk en smaakvol.

Ik kende deze regisseur alleen van The Oxford Murders en dat vond ik een gedrocht van een film deze tweede over de triestheid van twee clowns beviel me al een stuk beter.

Ow en voordat ik het vergeet Carolina Bang was betoverend.

Boven gemiddeld.

???? Leg eens uit s.v.p.!

De eerste film van Alex de Iglesia die ik gezien heb en ook gelijk een voltreffer. De film begint ijzersterk en laat gelijk zien waarom de Spaanse Burgeroorlog een van de wreedste oorlogen was van de vorige eeuw. Republiekeinen en Nationalisten gingen elkaar met ware doodsverachting te lijf zoals wij in de openingsscène zagen. Daarna maakt de film een sprong naar de jaren zeventig en laat de regisseur in een scène zien hoe in een van de meest spectaculaire aanslagen in de geschiedenis de auto van Carrero Blanco - de gedoodverfde opvolger van Franco - door de ETA werd opgeblazen en op het dak van het huizenblok belandde. In werkelijkheid vloog de auto over het huizenblok heen en belandde aan de andere kant van het huizenblok. Niks ongeloofwaardig deze scène dus. Goed, tot zover een stukje Spaanse geschiedenis.
De strijd tussen de twee clowns "Bassie en Adriaan" (grapje ) werd zeer mooi in beeld gebracht. Een van de mooiste scènes vind ik de droomscène van de trieste clown waarin hij de sensuele Natalia zag verschijnen en de vluchtscène waarin de trieste clown naakt door de bossen rende en in een valkuil terecht kwam behoort voor mij tot een van de meest komische in deze zeer genietbare film die ook alles in zich heeft, zoals humor, drama, horror en oorlog. Bovendien spanning, goed acteerwerk en mooie fotografie. De hoge waardering heeft deze film van mij toch vooral te danken aan de verschijning Natalia. De droomscène waarin zij verscheen en verder de slotscène op het reusachtige kruis in het Dal van de Gevangenen zijn om in te lijsten. Ik moest bij dat laatste ineens denken aan een vergelijkbare scène in North by Northwest van Hitchcock, hoewel deze film in de verste verte niet op die Hitchclock klassieker lijkt.
Al met al een uitstekende film dus deze film van De Iglesias die nogmaals laat zien dat Spanje wat film betreft voor mij nu toch wel op de hoogste ladder staat van de Europese cinema.

Waardering; 5,0* laat ik eens even gul zijn.

Een unieke films is Balada Triste de Trompeta absoluut, maar ik kon hem onmogelijk goed vinden. Aanvankelijk kon ik de gekke ideeën zeer waarderen, maar uiteindelijk begon ik het allemaal wat te flauw te vinden (bijvoorbeeld clown Javier in die eettent die een kind bedreigt) en begon de lelijke filmstijl me tegen te staan. Oh, ik ben het er mee eens dat het een geheel eigen stijl is en dat de film er niet conventioneel uit ziet, maar tegelijkertijd zag het er vaak ook gewoon niet uit. De montage is met name een rommeltje. Neem bijvoorbeeld die scène waarin Javier die militaire man met één oog vermoord. Enorm vluchtig en zonder enige logica in het gebruik van ruimte. Dit soort dingen vielen me te veel op. Zelfs de duisternis had iets neps, alsof het te schoon was of zo. Ik kon niet echt duidelijk CGI herkennen in de film, maar het leek soms zo, alsof veel dingen ontastbaar waren. Moeilijk uit te leggen waar het hem in zit.

Het helpt ook niet dat De la Iglesia niet de minste interesse lijkt te hebben in zijn personages en hun ontwikkeling en daarin maar wat lijkt te doen. Ook het script is slap. Het duikelt van de ene gekkigheid in de andere, wat op papier geweldig is, maar ik begon het steeds saaier te vinden. Ik miste gewoon een band met de film. De humor vond ik niet grappig, de horror te nep en het drama te ongeloofwaardig. Van de link met de Spaanse geschiedenis was ik ook niet bepaald onder de indruk. De simplistische manier waarop een onschuldig personage wreed wordt en dit gelinkt wordt aan fascisme is cliché en het gebruik van werkelijke gebeurtenissen tussendoor lijkt niets anders dan een poging om de gekkigheid wat te in de Aarde te planten. Het eindresultaat is een rariteitenkabinet die door zijn excentriciteit interessant is om eens gezien te hebben, maar waarvan ik me vooral afvroeg waarom het nooit werkelijk boeiend werd.
2,5*

Een prachtig mooie film, alles zag er goed uit, het verhaal was leuk, maar toch kan deze film me niet overtuigen! Misschien op een verkeerd moment gekeken, dat zou kunnen, want soms grijpt een film je simpelweg niet!

Fantastisch!

Wat een formidabele mix van vele genres, zonder dat het geforceerd wordt. Het verhaalverloop vond ik soms iets te vluchtig, maar daar tegenover staan genoeg mooie, boeiende, spannende, grappige, scherpe, brute en ontroerende scenes. Erg fijne film! 8/10*

Indrukwekkend. Ik wist bij aanvang niet wat ik zou te zien krijgen. Na afloop heb ik zo'n beetje van alles gezien : drama, komedie, horror. Ik las dat De La Iglesia een film wou maken over de littekens dat het Franco regime naliet in elk individu en een Spanje in verandering wilde voorstellen. Ik zag dan ook Natalia als een metafoor voor Spanje en waarbij twee zijden gek worden omwille van haar, domme dingen doen en tot de dood ervoor zouden strijden. Liefde tot je ervoor zou sterven. Op de achtergrond zie je dan weer actuele feiten waarbij Spanje afrekent met haar demonen (de explosie van de auto van Carrero Blanco, El Lute).

Het is visueel een indrukwekkend werk : de scènes zijn prachtig geschoten van het begin tot het einde; vooral de climax op dat herdenkingsmonument is iets wat de film grandioos maakt. Verder ziet het er ook volledig geschift uit, met heel wat zwarte humor en enkele erg bloederige groteske scènes waardoor de film brutaal overkomt. Het verhaal stort zich maar al te graag in waanzin en hysterie om de pijn en verwarring van het verleden over te brengen. Buitengewoon knap (en gedurfd) op alle vlak.

Voltreffer met typische Spaanse slag (als in Almodovar, Medem, Luna....) vermengt met generalísimo Franco, El Lute, de aanslag op Carrero Blanco en een heleboel invloeden van buitenaf King Kong, Hitchcock, The Joker, Süskind, Kojak...nou ja kijk goed naar de begintitels en je ziet er nog wel wat voorbijkomen.
Eerste helft van de film is een redelijk realistisch (sort of) circusdrama over twee clowns die verliefd zijn op dezelfde vrouw en dan zo halverwege buigt de film zich om naar een bizar soort van Gotham City.
Magnifiek meesterwerkje.

Een bizarre film die je moeilijk kan plaatsen en dat is niet slecht. Ik had eerst wat schrik. Ik heb een hekel aan clowns, maar de trailer had toch al beterschap in t' verschiet. De film zit vol knipogen naar andere films. Deze Joker had gewoon korte metten gemaakt met Batman. Vol waanzin, gedreven door emoties en wraak. Zeer afwisselend, met het Spaanse regime onder Franco als achtergrond. Dit is een echte Spaanse film en ik lees dat de regisseur het verhaal ook als metafoor kan bedoeld hebben voor de strijd tussen de rebellen en het regime vanwege hun liefde voor Spanje. Kan ik me ergens wel in vinden. Al is het op de eerste plaatse een geweldige film die opvalt door buiten de lijntjes te kleuren en de kijker constant vast te houden.

Prima komedie/horror film...

Eigenlijk komedie en horror zijn mijn smaak (genre) niet...

Prima verhaal...

Wat een vechtende clowns en een moordenaar...

Vreselijk horror...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Niet slecht...

Winnaar van de Zilveren Leeuw voor Beste Regie op het Filmfestival van Venetië in 2010. Op het Imagine: Amsterdam Fantastic Film Festival van 2011 werd de film met de Zilveren Méliès bekroond tot Beste Europese Fantastische Film.

bij deze film trekt De La Iglesia alle registers open ... daardoor soms ook wat TE chaotisch

meer hoeft niet altijd beter te zijn . mss wou men met deze film een groter publiek bereiken,

vandaar dat ik toch altijd blijf genieten van perdita durango , Muertos de Risa ,Crimen Ferpecto (trouwens mijn nr 1 van de la iglesia )

bij deze had ik dit minder, al blijft deze film zeer genietbaar

zeker niet zijn beste ... maar dikke voldoende !!

Wow wat een film.......

Heeft echt alles wat een goede film moet hebben, sterk verhaal, perfecte sfeer, goede acteurs en een regisseur die zijn visuele verbeelding perfect naar het scherm weet te transformeren......

Pareltje !

Geweldige film eigenlijk! Hangt een zeer luguber sfeertje rond de film, mede door het gebruik van die gruwelijke jaren 70 beelden en die cuts van Franco's tijd. Maar een film over clowns kan dan ook alleen maar gruwelijk zijn, dat lijkt me duidelijk. Hier worden een aantal thema's samengevlochten waardoor je naar een soort politiek commentaar zit te kijken, als naar een monsterfilm (zie ook de edits van Frankenstein en de wolfman in het begin) als naar een soort zieke liefdesstrijd. Prima acteerwerk van de hoofdrolspelers, alléén vond ik die ouwelui die een beetje mopperend meelopen na verloop van tijd irritant worden.

Een film die wervelend van start gaat met een lekkere donkere sfeer ergens in de jaren '30. De film wordt daarna iets kleurrijker als we in de jaren '70 belanden om weer zeer duister en compleet gestoord te eindigen.

Erg vette Spaanse film met verschillende knipogen (waaronder naar dat hele commotie met Franco) Om te beginnen vond ik de kleurenfilter en de stijl hoe deze film is gemaakt en gemonteerd echt behoorlijk goed en is een lust voor het oog. Het verhaal is ook lekker absurd, bizar en het wil nog wel eens extreem geweldadig zijn. We volgen 2 clowns genaamd Javier en Sergio die min of meer een succes zijn in het plaatselijke circus in de groezelige achterbuurten van Madrid in 1973. Javier is een getraumatiseerde jongeman die nog steeds met de beelden van de gruwelen van de Spaanse burgeroorlog zit en zijn vader is verloren. Hij komt ook erg over als een loserige nobody met ondertussen weer wel een hoop medeleven en sympathie. Zijn collega Sergio is een alcohollistische losgeslagen dolle hond die zijn vrouw Natalia zo nu en dan eens helemaal in elkaar slaat als hij weer eens in een slechte bui is. Natalia is zo sub assertief om het toe te laten en ziet die Javier, die verliefd op der is geworden en het maar vreselijk vind dat ze zo word mishandeld, echt niet zitten. Waar bemoeit die loser zich mee?

Maar wanneer er toch iets lijkt te bouwen tussen die 2 word het van kwaad tot erger. Wat ons promt meeneemt in een bloederig en waanzinnig festijn waar de krankzinnigheid naar de top stijgt. Met heel veel bloed en geweld voeren de 2 clowns zo oorlog met elkaar en de film gaat nog wel eens de horrorkant op, vooral met dat zelfverminking.

Verder bevat de film ook een paar erg vette actiescenes die meer dan toepasselijk zijn en dat alles gebeurd rond de tijd van Franco (en die aanslag, dat die Javier er toevallig bij was). Het vormt toch wel een interesant gegeven. Het finalegevecht is ook erg fraai.

En dat maakt het tot een kunstig Spaans werkje dat bijna alle genres wel in huis heeft.

4,0*

Bizar. Gewelddadig. Zwartgallig.

En een rommeltje. Mash-up van verschillende genres waardoor je op de langen duur zo iets hebt van "waar ben ik in hemelsnaam naar aan het kijken?". Gevoel kwam meerdere malen in me op. Ging eigenlijk helemaal nergens meer om. Een soort van verknipt liefdesverhaal? Een weergave van de periode Franco door de ogen van clowns? Geen idee.

Maar visueel wel erg aardig, met bij momenten erg bruut geweld. Dus toch nog een 3.

Het eerste wat me opviel aan deze film, was dat hij erg donker is.

Balada Triste de Trompeta is wordt hier omschreven als komedie/drama, al mag dit wel veranderd worden naar Drama/horror, vind ik. De horror heeft soms echt wel de bovenhand, maar het drama is de hele film aanwezig. Het verhaal is redelijk absurd, maar wordt hier wel mooi vertoond. Het acteerwerk vond ik best goed. De climax was visueel erg mooi, maar ik vond hem een beetje te lang. Een voldoende. 3*

wat een groteske film: tegen de achtergrond van de Spaanse moderne geschiedenis speelt zich een gruwelijk en aangrijpend liefdesverhaal af met bizare wrede plotwendingen Bij momenten een beetje een rommelpot maar het geheel blijft je vastkleven in jouw stoel.

Wat een fantastische finale.

Een circus in Spanje heeft zijn eigen dictator. De rebel en franco vechten om Spanje en gaan steeds meer op elkaar lijken.

Halverwege verloor ik de interesse in de film, omdat het een opeenvolging is van clowneske en gruwelijke scenes die alleen maar de eenvoudige symboliek uitbeelden.

Bizar.

Aan de hand van de beschrijving had ik niet veel rekening gehouden met zoveel rariteiten (misschien had ik meer naar de filmposter moeten kijken), en hoewel die met enige regelmaat de bocht uitvliegen heb ik toch met plezier gekeken. Vooral naar Carolina Bang!

Absurd verhaal waar ik niet echt de humor in kon ontdekken

Een toppertje en uniek in zijn soort.

Het verhaal wist mij meteen te boeien doormiddel van strak camera werk, pakkende dialogen en een indringende soundtrack.

Het verhaal was voor mij soms moeilijk te volgen en ook niet altijd even logisch. Maar op de een of andere manier weet de film dit goed recht te breien.

Humor zit er ook goed in (al is deze git zwart), hier en daar wat grove scenes en toch ook wel shockerend.

Richting het einde en de "climax" is werkelijkwaar schitterend.

Kortom dit ( voor mij) onbekende pareltje was een waar genot om naar te kijken.

4.0*

"A clown with a machete will scare the hell out of them." " ... " !!!

Fantastische parel uit Spanje !!! Erg vette Spaanse film met verschillende knipogen ! Een weirde combinatie van allerlei genres dat echt volledig weet te werken tot één geheel ! De clash tussen de 2 clowns was echt om vingers en duimen vanaf te likken en de inzet was uiteraard de bloedmooie actrice Carolina Bang alias Natalia in de film. Aparte unieke Spaanse parel met inzet ... verschillende genre's die allemaal uitblinken tot 1 geheel !

Wat me vooral boeide is de laag waarin het facisme op kleine schaal zich herhaalt in het circus. Alle politieke, fysieke en economische mqacht bij een facistische clown waar bijna niemand tegenin durft te gaan.

De antiheld, die behoorlijk gemankeerd is, speelt de rebel maar leert ook dat er geen winnaars zijn in de liefde en in oorlog.

Aanrader!

Een erg aparte film waarin een stuk geschiedenis van Spanje wordt verteld. Bij vlagen briljant, af en toe ook een dieptepunt.

Een heerlijk, maar ietwat geschift, sfeertje maakt deze film aantrekkelijk en blijvend boeiend om naar te kijken.

Een symbolisch en sprekend einde!

De film begint als een mooi vormgegeven surrealistisch sprookje, maar het blijkt uiteindelijk een doodgewone thriller / horror te zijn. Belachelijk overgedramatiseerd, platvloers en absoluut niet interessant.

Chaotisch, druk, gek en erg bombastisch. Zo is deze Balada Triste de Trompeta wel in een zin samen te vatten. Dat kan een positieve lading hebben, maar helaas is het in dit geval niet het geval.

Het begon allemaal wel goed. Lekker absurd, vol enthousiasme en met creatieve ingevingen, die best leuk waren om te zien. Ook de vrolijke clown, die tegenover de droevige clown komt te staan vond ik leuk bedacht en in het begin werkte dit ook allemaal erg goed. Naarmate de film vordert begon het me allemaal echter steeds meer tegen te staan. De leuke humor lijkt op te zijn en men begint in herhaling te vallen met het gekke gezichten trekken, terwijl me dan ook steeds meer opvalt dat de dialogen, maar van een vrij mager niveau zijn.

Een andere stoorzender is de alom aanwezige soundtrack. Die is echt te nadrukkelijk aanwezig en maakt de boel nog chaotischer dan het is, waarbij elk gevoel voor ritme en timing op een gegeven moment wel lijkt te ontbreken. Het chaotische ritme zorgt er overigens voor, dat er elke moment wel wat gebeurt, waardoor er van verveling nooit sprake kan zijn, maar leuk wordt het niet meer. Ook het fascistische politieke verhaal is simpel en dient slechts als kapstok voor de gekkigheid. Op zich geen probleem als de gekkigheid leuk is, maar afgezien van het eerste half uur, valt dat nogal tegen.

Visueel is het uiteindelijk ook niet echt indrukwekkend. Soms best aardig, maar soms ook niet, waarbij er teveel geknipt wordt in sommige actiescènes. Overigens is dit verder wel een leuk idee, alleen werkte het voor mij niet echt.Overigens wil ik de kostuums en kleding nog even als pluspunt vermelden, want dat zag er allemaal wel goed uit. Uit de rest had duidelijk veel meer gehaald kunnen worden.

2,0*

Voordat ik gisteravond deze film ging bekijken verwachte ik meer een Spaans oorlogsdrama. Zoals het ook begon en dat was nogal druk en chaotisch. Maar het went snel en daarna volgde in rap tempo allerlei bizarre gebeurtenissen, die je nooit zou verwachten.

Visueel zag het er grauw en toch mooi uit en soundtrack paste er prima bij en was prachtig, vreemd verhaaltje dat bizar, grof, hard, dramatisch en toch bijzonder grappig is.

Een niet-allerdaagse romantische komedie..

Insane Clown Posse

Het schijnt vaker voor te komen, mensen met afkeer van clowns. Ik moet zeggen, als kind had ik er niet veel mee. Eigenlijk vond ik de meeste clowns best wel eng. Behalve Bassie natuurlijk, want Bassie was cool.

Al tijdens de intro met taferelen uit de Spaanse burgeroorlog is al een flard van waanzinnige clowns te zien als er ééntje ten strijde trekt tegen de fascistische troepen. Harde beelden, die desondanks er erg gestileerd uitzien. Die stilering wordt de hele film doorgetrokken. Niet het meest fraaie wat ik heb gezien, maar zeer zeker bovengemiddeld, waarbij de grauwe kleuren flink bijdragen aan de algehele sfeer. Uiteindelijk komen we uit op een driehoeksverhouding tussen twee clowns en een acrobate. Laatstgenoemde is weliswaar sensueel, maar ik moet zeggen dat ik haar ogen een beetje angstaanjagend vind. Welnu, dat past op zich prima in de film, want al snel ontsporen de clowns, en wordt het met de minuut ongeloofwaardiger.

Dat is op zich niet erg, als men dan maar all the way over the top gaat. En dat is één van de twee problemen waar ik tegenop loop. Het lijkt een versnelling in te gaan, maar er wordt toch een aantal keer teruggeschakeld. Er wordt veel beloofd, maar het bereikt uiteindelijk niet de intensiteit die je bij bijvoorbeeld Sono wel krijgt. Het tweede probleem is de soundtrack. Die is vaak verre van subtiel, met name tegen het einde klonk het als de soundtrack van een standaard thriller. Het gevolg is dat voor mij de intensiteit afneemt, ik verlies mijn aandacht. De sfeer wordt afgebroken in plaats van opgebouwd. Jammer.

Niettemin is de film in z'n geheel interessant, al is het maar als verdere kennismaking met de Spaanse cinema, waar ik nog maar van heb gezien. Maar ook qua stilering en personages heeft de film genoeg interessants te bieden. 3,5*.

Vannacht te zien op TV > ARTE > 0:50 uur