Convoi de Filles (1978)

Ondanks dat deze film weer het nodige werk uit andere films bevat (zo komen door vakkundig geknip ineens een aantal vrouwen uit de voorgaande Nazi Cult Collection films. Ondanks dat weet de film hier en daar nog wel te vermaken met wat neppe actiescenes waarin meerdere keren schietbewegingen voorbij komen waar erg duidelijk niet geschoten word.

Door wat plotgaten en aparte wendingen eindigen we ineens met een verhaal over twee geliefden en is er uiteindelijk niet enorm veel te zien van het konvooi met vrouwen.

Afijn, wederom een apart en niet bepaald sterk stukje film. Ik betwijfel door het weinige bloot een beetje of deze film wel door Franco geregisseerd is. Het lijkt er meer op dat men wat fragmenten uit zijn werk gebruikt heeft.

Dit is de laatste film uit de "Nazi Cult Collection" box (bevat zes films) die ik nog niet gezien heb en het is tevens ook de slechtste film. De film is bijna in alle opzichten lachwekkend slecht en dat omdat men scènes (die niet aansluiten qua beeld en acteurs) heeft overgenomen uit soortgelijke films, zoals men dat ook heeft gedaan met "Jailhouse Wardress (1979)". Meestal draait het in dit soort films om het misbruik van vrouwen en zie je ook regelmatig naaktheid, maar dat valt in deze film behoorlijk mee (of beter gezegd "tegen" ) en je ziet vooral beelden van de oorlog. Er is ook onduidelijkheid of de regisseurs Jesús Franco en Pierre Chevalier hier ook echt aan hebben samengewerkt, of dat ze hun namen gebruikt hebben omdat ze uit andere films van hun scènes hebben overgenomen.

In dit verhaal draait het om de jonge Duitse officier Erich von Strasser (Jean-Marie Lemaire), die tijdens de Tweede Wereldoorlog gewond raakt aan het front in de Sahara. Hij keert terug naar Berlijn, waar hij wordt onderscheiden met het IJzeren Kruis voor zijn moed. Op een officiersfeestje in het bordeel van gravin Greta Von Braboff (Monica Swinn), ontmoet hij de mooie Renata Brandt (Brigitte Parmentier), die zijn verloofde was voordat de oorlog uitbrak. Renata en haar vader zijn in de moeilijkheden geraakt omdat ze een Joodse vrouw (Carine François) verborgen hielden in hun huis. Om haar vader te redden is Renata toegetreden tot de vrouwelijke hulptroepen, maar al gauw blijkt dat die vrouwen voor heel andere doeleinden worden gebruikt. Als Renata opeens met een groep vrouwen naar het Oostfront wordt gestuurd, besluit Erich haar te gaan redden.

Het is een draak van film qua verhaal en uitvoering en het bestaat uit een mengelmoes van bewerkte scènes uit de films "Elsa Fräulein SS (1977)", "Helga, She Wolf of Spilberg (1977)", "Special Train for Hitler (1977)" en toch ook "Oasis of the Zombies (1982)" en dat aangevuld met een beetje nieuw gefilmd beeldmateriaal van Brigitte Parmentier en Dolph Lundgren "lookalike" Jean-Marie Lemaire, die zijn verloofde achterna gaat (en dat blijkbaar door drie verschillende films).

Het enige plezier dat je kunt hebben aan deze film, is om te zien uit welke andere films de ingevoegde scenes zijn genomen en welke acteurs en actrices allemaal de revue passeren die eigenlijk geen rol hebben, zoals o.a. Jack Taylor, Rudy Lenoir, Jacqueline Laurent, Malisa Longo en Patrizia Gori. Erg makkelijk is daarbij de opening van het verhaal, want tijdens de opening zie je eerst wat idyllische beelden van Erich en Renata in betere tijden, waarna de oorlog uitbreekt (dan zie je ook wat echte zwart-witbeelden van Hitler en parades, die ook al te zien waren in "Elsa Fräulein SS") en daarna belandt je in een gevecht in de Sahara en die beelden zijn natuurlijk afkomstig uit "Oasis of the Zombies".

In de andere films uit de "Nazi Cult Collection" box draait het vooral om vrouwenmisbruik, waarbij de vrouwen soms ook worden gemarteld (o.a. slaan met een zweep) en daarin zie je in het algemeen ook veel naaktheid. In deze film is daar zoals al eerder gezegd nauwelijks sprake van en de enige vrouw die in deze film gemarteld wordt, is de Joodse vrouw die opgepakt wordt door de Gestapo en die daarna in de gevangenis geslagen wordt met de zweep (Renata moet daarbij toekijken). En die beelden zie je dan via een flashback van Renate die haar verhaal verteld aan Erich. Ze vertelt eerst het verhaal aan Erich (dus je weet dan al wat er gebeurt is) en daarna zie je de beelden Daarin praat ze ook met een veiligheidsofficier en dan wordt o.a. gezegd:

Veiligheidsofficier: Volgens de politie ben je een ariër. Klopt dat.
Renata: Ja
Veiligheidsofficier: Voor je vader zou het goed zijn als je je bij de vrouwelijke hulptroepen aansloot.
Renata: Komt mijn vader dan vrij ?
Veiligheidsofficier: Dat beloof ik je.

Uiteindelijk heeft de veiligheidsofficier gelogen, want Erich verteld haar naderhand (als men elkaar weer ontmoet aan het oostfront in een officiersclub) dat men haar vader vermoord heeft en hij zegt daarover:

"Het is een stel slagers, Hitler en die trawanten van hem."

Qua naaktheid moet je het in deze film doen met wat korte scènes (bordeel scènes) uit de andere genoemde films en een vrouw (ik weet helaas haar naam niet) met blond kort haar die met een dikke Duitse Officier gaat neuken (daarbij zie je dan haar best mooie lichaam en borstjes) na circa 72 minuten en verder zie je in drie scènes wat naaktheid (borsten, billen en schaamstreek en dat laatste door een zeer doorschijnende oranje nachtjapon) van Brigitte Parmentier en dat voor het eerst na circa 30 minuten als ze met Erich het bed induikt in het bordeel waar ze gedwongen werkt. In dat bordeel zie je ook Pamela Stanford en Monica Swinn, maar van beiden valt geen naaktheid te zien. Ze gaan wel mee naar het oostfront waar ze o.a. wat dom zingen vanuit een vrachtwagen en Monica Swinn sneuvelt op een gegeven moment ook.

De overgang tussen het beeldmateriaal is zo overduidelijk dat het als filmliefhebber pijn doet om ernaar te moeten kijken en hier en daar is het zelfs zeer lachwekkend. Zo komt Erich na circa 50 minuten aan in het oostfront in niet winterse omstandigheden en een seconde later (in die seconde is het beeld ook zwart) belandt je opeens in winterse omstandigheden waarbij er gevochten wordt en dat werd ook best waardeloos in beeld gebracht. Want je ziet dan minuten lang wat dom geschiet van de Duitsers, waarbij er geen vijand te zien is. Desondanks raakt daarbij een belangrijke Duitser gewond en gaat die ook dood, maar toch zie je dan zijn oogleden nog knipperen

Vlak daarna moet je ook minuten lang luisteren naar een gesprek van Erich met Luitenant Karl Todermann (Michel Danjou), waarbij Erich zijn beklag doet over het verloop van de oorlog en daarbij zie je eveneens weer wat echte zwart-witbeelden van de oorlog (Blitzkrieg in Polen, bomaanvallen op Duitsland, tegenslagen in Rusland), die ook al te zien waren in "Elsa Fräulein SS". Oftewel men gebruikt dit soort lange scènes om de filmduur te rekken (de film duurt circa 85 minuten).

Meestal loopt het in dit soort films op het einde slecht af met één of meerdere hoofdrolspelers en dat is in deze film ook het geval. Als de Duitsers zich moeten terugtrekken, gaan Renata en Erich er vandoor met een arrenslee (die heeft Renata betaald met een ketting de ze destijds gekregen heeft van de Joodse vrouw). Ze worden daarbij op een gegeven moment gespot door Russische troepen die Erich onder vuur nemen en die zwaar gewond raakt. Ze willen ook Renata beschieten, maar doen dat niet omdat ze een vrouw is. Je ziet daarna nog wat beelden van Renata en de zwaargewonde Erich in de arrenslee, waarna de film is afgelopen. Dus je weet uiteindelijk niet of Erich wel of niet dood gaat, maar eerlijk gezegd zal je dat ook een worst wezen.

Nee, deze draak van een Oorlog / Drama film kan je beter niet kijken of moet zoals mij perse alle films uit de "Nazi Cult Collection" box willen hebben gezien, welke natuurlijk ook geen hoogstaande films zijn. De leukste vond ik overigens "Nathalie: Escape from Hell (1978)".

Waarom is zulke rotzooi ooit gemaakt? Dat was de eerste vraag die me stelde na het zien van deze film! Tot nu toe nog niet veel goeds gezien binnen de nazi-exploitatiefilms uit de jaren zeventig! Echter dit broddelwerk spant de kroon als wanproduct! Het is zelfs voor pulpregisseurs als Jesus Franco en Pierre Chevalier nog ver ondermaats! Er wordt domweg voor het grootste gedeelte schaamteloos scènes gejat uit andere films. Zelfs het ingevoegde archiefmateriaal was gerecycled! Knip en plak werk getuigd al niet van goed filmwerk maar als de scenes ook nog eens totaal niet bij elkaar aansluiten, doet het gewoon pijn om ernaar te moeten kijken. Verder wordt er of ander dom liefdesverhaaltje opgevoerd om de film nog iets van een plot te voorzien. Zelfs 'boob-watchers' komen hier maar weinig aan hun trekken; De tamme vrijscènes tussen Renata en Erich, één frontale droog-neuk-scene en wat flitsen van vrouwelijke boezems veroordeeld de film al naar de groezelige uithoek van de filmwereld. Maar zelfs daarvoor was dit gewoon slecht! Wel zijn er regelmatig vechtscènes die tot saaie lengtes werden getrokken. Geen idee waarom? Het was toch niet als oorlogsfilm bedoeld? Tja... en dan vraag ik me toch af...wie heeft er ooit naar dit willen kijken? Langleven dat er een knop op de afstandsbediening zit die je in staat stelt de film sneller te laten lopen want dit was pure tijdverspilling!