Career Opportunities (1991)

Iedereen (ook op de imdb) kwijlt zwaar over de scenes waarin Jennifer Connelly de show steelt en deze zijn idd zeker de moeite waard.

Neemt niet weg dat Frank Whaley ook best leuk speelt en goed gecast is als puberale fantast. Ik vond het een geinige film waarin alleen het einde met de overvallers wat zwakker uit de verf komt.

Het verhaal heeft bijzonder weinig om het lijf, de hoofdrolspeler doet me niet zo veel en het gedoe met de inbrekers voegt weinig toe en haalt je juist uit het verhaal.

Maar alles is zo makkelijk vergeven wanneer je de destijds jonge Jennifer Connolly ziet hobbelen op de elektronisch paardje. Dit is dan ook duidelijk een film die het van haar presence moet hebben en daar slaagt Career Opportunities dan wel weer met glans in.

3,0*

Toch wel wat ondergewaardeerd vind ik, deze buitenschoolse variant op The Breakfast Club. Want het is misschien niet heel hoogstaand allemaal, maar wel best vermakelijk - en niet alleen om de rolschaats- en hobbelpaardscenes. En hoewel het verhaal nog steeds best dun is zit er ook net wel weer genoeg in, de inbrekers komen net op tijd om er wat meer sjeu aan te geven en de problemen een tikkie op te schroeven en ook weer op te lossen voor de antiheld Whaley. Al is dat dan ongewild misschien.

Matige film over een jongeman die voor de zoveelste keer is ontslagen en nu komt te werken in een grote winkel. Deze romcom is zeker op het begin nogal rommelig. De relatie die ontstaat in de winkel is mager uitgewerkt en weet niet echt te boeien. Hier had wel wat meer in gezeten. Nog net 2.5 sterren, voornamelijk vanwege de prachtige aanwezigheid van Jennifer Connelly.

Herzien na bijna dertig jaar. Iets beter dan ik me kan herinneren, maar het blijft behelpen. De film begint leuk en het script van John Hughes is aanvankelijk best scherp en gevat, maar zodra de inbrekers zich aandienen op de plaats van handeling wordt alles snel flauw en vergezocht. Maar goed, we kijken dit uiteraard voornamelijk voor de aanwezigheid van Jennifer Connelly, die er hier verdomd lekker uitziet. Die scene op dat hobbelpaard...

Zoals de meesten gaan mijn punten vooral naar "hot babe" Connelly. Paardjerijden en rolschaatsen zijn om bij te kwijlen idd maar wat dacht je van de scène waar ze "on top" ligt op Whaley in een pashokje? Eerlijk gezegd : wish it was me! Verder een niemendalletje van Hughes... de man zat duidelijk in zijn neergaande fase... hij benadrukt in zijn Breakfast Club achtige dialogen tussen beide hoofdrolspelers naar de drang om zich te ontdoen van het ouderlijk gezag. Boeien wilde het helaas allemaal niet, ook niet wanneer de twee boeven erbij kwamen. Whaley als niksnut en leugenaar was vooral irritant.. gelukkig hebben ze hem daarna geen hoofdrollen meer gegeven.

Deze na lange tijd weer herzien. Naar het verhaal en onder de productie van John Hughes.

We volgen praatjesmaker en bluffer Jim Dodge, een luie klaploper die al een tijdje allerlei baantjes heeft voor een blauwe maandag, maar overal wordt weggetrapt, tot ergernis van zijn vader. Zijn leven verandert als hij een baan krijgt als nachtwaker/schoonmaker in het grote warenhuis Target. Daar leert hij de schattige Josie McClellan kennen, die van huis is weggelopen om te ontsnappen aan haar dominante en loshandige vader, een invloedrijke zakenman, die haar leven probeert te beheersen. Na wat gebeurtenissen ontstaat er een vonk tussen hun. Klein maar leuk rolletje van legend John Candy als C.D. Marsh, warenhuismanager die hem de baan geeft.

Fijne romantische komedie met het welbekende coming-of-age thema. Frank Whaley doet het helemaal niet verkeerd in zijn eerste grote hoofdrol, maar het is natuurlijk Jennifer Connely waarvoor we kijken. Wat een heerlijke meid en actrice was/is dat toch. Met jonge rollen als in Once upon a time in America, Phenomena en Labyrinth had ik al een crush op haar. Hier loopt ze rond in een wit topje waar je de stijve tepels bijna kan voelen. We kruipen onder het bankje. Wil je bovenop? Tja, als man zijnde draaien hier de wild fantasies natuurlijk op volle toeren.

Verder leuke gesprekken, fijne muziek en met slechts 80 minuutjes kijkt de film lekker weg.