Portable Life (2011)

Portable Life is een heel erg under-the-radar filmpje van eigen bodem. Het is het regiedebuut van kunstenares Fleur Boonman, mij tot op heden onbekend. Zij maakte na haar studies een jarenlange, spirituele reis rondom de wereld en deze film is zo'n beetje het autobiografische verhaal van die reis.

De hoofdrol wordt vertolkt door Ella-June Henrard, die enkele jaren terug leek door te breken met het drama Bo maar waar het nadien weer een beetje stil rond werd. Hoewel die film toen niet geweldig was vond ik haar echter zeer intrigerend, en dat is in deze film niet anders. En ook Rutger Hauer maakt weer eens zijn opwachting, als wijze, oude, rondtrekkende nomaad.

Portable Life lijkt me heel erg love it or hate it, want het is een zeer onconventionele film. We volgen Henrard (of Boonman, zo je wil) op haar reis in een soort onlogische en vooral onchronologische weergave van een verhaal wat zeer moeilijk te doorgronden valt. Want niet alleen maakt het hoofdpersonage een fysieke reis, het is bovenal ook een innerlijke reis die ze ondergaat en waar ze elke dag weer een nieuw stukje van zichzelf ontdekt. Haar ontmoetingen met de meest uiteenlopende mensen en de ervaringen die ze opdoet bij haar bezoeken aan verschillende delen van de wereld vormen haar telkens weer overnieuw op een bepaalde manier.

Waar ik nog het meest van genoten heb is de hypnotiserende, haast psychedelische stijl van filmen. Boonman had een stijl voor ogen en is daar anderhalf uur lang geen centimeter van afgeweken. Door de willekeurige volgorde van opbouw voelt de film vaak aan als een droom, en ik kan me niet ontdoen van het vermoeden dat dat misschien ook wel de bedoeling was. De wazigheid van sommige scenes dikken dit gevoel nog wat meer aan, en zorgen bij momenten voor erg mysterieuze taferelen. Dat maakt dat het soms moeilijk is om er iets van te maken, maar net dat past weer binnen het idee wat de regisseuze probeert over te brengen denk ik.

Dialoog is er verder ook nauwelijks in Portable Life, maar wat geeft dat als er alleen al op visueel gebied zoveel te zien valt. En waar bijna elke scene een diepere onderlaag heeft en je als kijker zelf uitgedaagd wordt om verder te kijken dan wat zich aan de oppervlakte bevindt. Nee, dit soort surrealistische, haast experimentele coming of age kunstwerkje heeft weinig woorden nodig.

4*

Meestal ben ik een uitgesproken tegenstander van vorm-over-inhoud, films zonder verhaal, psychedelisch-hypnotiserende beelden waar je je eigen gedachten bij hebben kan. Maar er is natuurlijk altijd wel weer een uitzondering.

Deze.

Want ondanks dat - om een eerdere recentie van mijn hand te citeren - je zonder enig probleem de film beeld voor beeld verknippen kan en dan nog steeds dezelfde inhoud hebt, blijft het toch nog wel ergens boeiend genoeg om ook zonder geestverruimende middelen uit te zitten. Net aan. En dat komt dan vooral doordat de beelden af en toe wel erg mooi zijn. En omdat Ella-June Henrard en Rutger Hauer daar toch wel goed in rondlopen.

Daar moet je dan wel voor kijken - het is in ieder geval het enige waar geen eigen invulling voor nodig is. Met de rest kan je alle kanten uit. Wat dan de vraag is waar ik een beetje mee blijf zitten is of je een film met zo weinig inhoud nog een film kan noemen. Mijn screensaver vertelt al meer - over coming of age, reizen, psychedelische ervaringen, en de wereld.