Portable Life (2011)

Deze film wordt vertoond in de sectie arthouse op het komend filmfestival van Oostende.

Vanaf 21 september in de bioscoop (Benelux Film)

Portable Life is een heel erg under-the-radar filmpje van eigen bodem. Het is het regiedebuut van kunstenares Fleur Boonman, mij tot op heden onbekend. Zij maakte na haar studies een jarenlange, spirituele reis rondom de wereld en deze film is zo'n beetje het autobiografische verhaal van die reis.

De hoofdrol wordt vertolkt door Ella-June Henrard, die enkele jaren terug leek door te breken met het drama Bo maar waar het nadien weer een beetje stil rond werd. Hoewel die film toen niet geweldig was vond ik haar echter zeer intrigerend, en dat is in deze film niet anders. En ook Rutger Hauer maakt weer eens zijn opwachting, als wijze, oude, rondtrekkende nomaad.

Portable Life lijkt me heel erg love it or hate it, want het is een zeer onconventionele film. We volgen Henrard (of Boonman, zo je wil) op haar reis in een soort onlogische en vooral onchronologische weergave van een verhaal wat zeer moeilijk te doorgronden valt. Want niet alleen maakt het hoofdpersonage een fysieke reis, het is bovenal ook een innerlijke reis die ze ondergaat en waar ze elke dag weer een nieuw stukje van zichzelf ontdekt. Haar ontmoetingen met de meest uiteenlopende mensen en de ervaringen die ze opdoet bij haar bezoeken aan verschillende delen van de wereld vormen haar telkens weer overnieuw op een bepaalde manier.

Waar ik nog het meest van genoten heb is de hypnotiserende, haast psychedelische stijl van filmen. Boonman had een stijl voor ogen en is daar anderhalf uur lang geen centimeter van afgeweken. Door de willekeurige volgorde van opbouw voelt de film vaak aan als een droom, en ik kan me niet ontdoen van het vermoeden dat dat misschien ook wel de bedoeling was. De wazigheid van sommige scenes dikken dit gevoel nog wat meer aan, en zorgen bij momenten voor erg mysterieuze taferelen. Dat maakt dat het soms moeilijk is om er iets van te maken, maar net dat past weer binnen het idee wat de regisseuze probeert over te brengen denk ik.

Dialoog is er verder ook nauwelijks in Portable Life, maar wat geeft dat als er alleen al op visueel gebied zoveel te zien valt. En waar bijna elke scene een diepere onderlaag heeft en je als kijker zelf uitgedaagd wordt om verder te kijken dan wat zich aan de oppervlakte bevindt. Nee, dit soort surrealistische, haast experimentele coming of age kunstwerkje heeft weinig woorden nodig.

4*

Meestal ben ik een uitgesproken tegenstander van vorm-over-inhoud, films zonder verhaal, psychedelisch-hypnotiserende beelden waar je je eigen gedachten bij hebben kan. Maar er is natuurlijk altijd wel weer een uitzondering.

Deze.

Want ondanks dat - om een eerdere recentie van mijn hand te citeren - je zonder enig probleem de film beeld voor beeld verknippen kan en dan nog steeds dezelfde inhoud hebt, blijft het toch nog wel ergens boeiend genoeg om ook zonder geestverruimende middelen uit te zitten. Net aan. En dat komt dan vooral doordat de beelden af en toe wel erg mooi zijn. En omdat Ella-June Henrard en Rutger Hauer daar toch wel goed in rondlopen.

Daar moet je dan wel voor kijken - het is in ieder geval het enige waar geen eigen invulling voor nodig is. Met de rest kan je alle kanten uit. Wat dan de vraag is waar ik een beetje mee blijf zitten is of je een film met zo weinig inhoud nog een film kan noemen. Mijn screensaver vertelt al meer - over coming of age, reizen, psychedelische ervaringen, en de wereld.

Niet mijn ding ik vond het een vreselijke film.

Portable Life is in Nederland - behalve in het Eye Film Instituut - nauwelijks vertoond geweest dus daarom komende maandag slechts eenmalig te zien in Filmhuis 'De Spiegel'. Wees erbij!

JURY award Lille France:

Dat deze bijzondere speelfilm door meer mensen gezien mag worden. Gebruikers Alastor, Beavis, Ik Doe Moeilijk, KoenR en Starbright Boy ga deze DVD aanschaffen en zien. Pareltje!

Ondanks dat je mij niet noemt is de interesse gewekt. Onder de radar gevlogen, klaarblijkelijk.

Vorig jaar gezien op het filmfestival van Oostende en deze film is zeker een aanrader te noemen!!!

Interessante blog heb je. Trok meteen mn aandacht toen ik zag dat je Nostalgia de la Luz als beste film van 2011 had

Ga je komende week ook naar 't MOOOV festival?

Ha, een mede-Sav'er

Daar zijn we zeker te vinden op het MOOOV festival.

Weet zelf nog niet wat ik er van vind, na een kijkbeurt van de DVD op mijn TV. Dit schreeuwt om projectie op het witte doek wat mij betreft. Uit een recensie van Cinemagazine:

Soms werkt het beeld, en vooral ook de montage, wel om je te laten meedrijven met de stroom. De film weet vaak wel heel treffend, in korte tijd een omgeving en de beleving daarvan over te brengen. In het beste geval wordt je er deelgenoot van, in het slechtste geval kijk je inderdaad naar een bladzijde uit een National Geographic magazine.

Er valt genoeg te contempleren, wat betreft samenhang (symboliek, als u wilt) van de episodes, personages, omgevingen, voice-overs. Het gegeven van de reis, als metafoor van een spirituele ontwikkeling, is een beproefd format. Malick lijkt niet ver weg, wat betreft de manier waarop ervaring wordt weergegeven; hoe je onderbewuste wordt bespeeld.

Genoeg interessante elementen waar je als kijker mee aan de slag kunt. In de dagen na het kijken, of bij een herziening. Of je vergeet het, zoals wel vaker bij dromen.

Wilde deze inde tijd zien in Eye, maar was er inderdaad na twee weken alweer uit de roulatie.

Het circus van de ziel. Dat is de kapstok waar deze film aan opgehangen is. In over het algemeen heel erg mooie en bijzondere beelden zien we een meisje dat de wereld over trekt en allerlei vrijbuiters ontmoet. Maar het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Wel drie sterren omdat ik het erg waardeer dat anno 2011 nog steeds zulke dure artistieke films gemaakt worden.

Sea is 22 jaar. Ze woont met haar vader in een klein Ardeens dorp. Sea's vader is tegen elektrische apparaten en leeft een kluizenaarsbestaan met zijn paarden. Haar moeder is overleden. Ze heeft Sea's stapels reisboeken nagelaten over plaatsen waar ze zelf graag naartoe was gereisd. Sea droomt ook van een groots leven vol avontuur. Als ze haar vriendje met haar beste vriendin betrapt en ze haar moeders oude camera vindt, staat haar besluit vast; Ze gaat op zoek naar de "place to be and the one to be with". Onderweg kruist ze de paden van verschillende mensen. Sea evolueert van een jong, naïef meisje naar een jonge volwassen vrouw.

Dit hele verhaal wordt in de film helaas niet echt uitgelegd, hoewel er wel een hoop elementen uit terug te vinden zijn in de film.

Niet helemaal mijn ding. Wel aardig gefilmd. Ik had graag iets meer dialoog gezien. Numoet mijn fantasie wel een hoop zelf doen.