Notre Jour Viendra (2010)

Gelukkig blijft ook Gavras hier net als Chapiron met Sheitan erg dicht bij de typische stijl van de Kourtrajme gang. Het eerste half-uur is echt fantastisch en zou ik afzonderlijk dan ook wel met een 5* beoordelen. De metafoor van de 'gingers' als een minderheidsgroepering is prachtig uitgewerkt, al helemaal met hun oordeel en minachting jegens andere minderheidsgroeperingen als Joden, Arabieren, homo's en krakers. De wisselwerking tussen Barthelemy en Cassel is wederom top te noemen.

Bij een herziening kan dit cijfer 4* nog wel eens hogerop komen, met name vanwege de poetische inslag van de film, waar andere Kourtrajme producties het nog wel eens puur van de absurdheid moeten hebben. Gelukkig is deze absurdheid ook hier niet geheel achterwege gelaten, maar wie de gruwelijkheden met gingers van MIA's Born Free ook hier terugverwacht komt echter bedrogen uit

Gavras lost verwachtingen niet helemaal in. Verschillende (heel) leuke scènes, sterk geacteerd en frisse ideeën, maar de film mist toch vooral coherentie. Te wisselvallig ook.

Interessant, provocatief debuut van Gavras. Notre Jour Viendra is aanvankelijk eigenlijk heel komisch, maar de toon wordt naar het einde toe steeds serieuzer. Vond het slot zelfs iets poëtisch hebben. Cinematografisch leken die laatste 10 minuten me overigens ook het best. Visueel wel fraai, maar nu niet over de gehele lijn écht indrukwekkend.

Ongeveer een uur lang erg grappig dus, waarbij Barthelemy en zeker Vincent Cassel sterk voor de dag komen. Die ietwat agressieve uitstraling van Cassel blijft geweldig.

Deze Notre Jour Viendra wordt wel eens vergeleken met Ex-Drummer, en qua toon sluiten ze inderdaad dicht bij elkaar aan. Op audiovisueel vlak is het debuut van Koen Mortier wel nog van een ander kaliber. Niettemin een meer dan geslaagde eerste worp van een regisseur om in de gaten te houden.

3,5*

Bizar filmpje over Redheads op zoek naar uhh.... vrijheid? Houdt meestal wel van bizarre werkjes maar het kon me dit keer allemaal niet zo veel schelen. Hoewel het bij vlagen mooi geschoten en goed gespeeld is. Grote probleem is inderdaad dat de film een rode (haha) draad mist. 3*/3,5*

Van Gavras ken ik nog wel de extreem geweldadige videoclips van Justice en MIA. Van dat laatste besloot hij, met datzelfte onderwerp, maar een film te gaan maken. Maar dan niet zoals het in die clip gaat maar gewoon in het algemeen, dat roodharigen gehaat worden. Je kan al zien dat de regisseur een bloedhekel heeft aan de kromme maatschappij en de manier hoe mensen met elkaar omgaan en de stempels die de niet-blanke of soortgelijke rassen op hun kop gedrukt krijgen. In zijn verhaal besluit hij blijkbaar de roodharigen als voorbeeld te nemen. De clip van MIA was keihard en heel direct. Ook Our Day Will Come is een rauwe, gure film die je met de neus op de feiten drukt.

En zo krijgen we te maken met de roodharige naïeve buitenbeentje Patrick, die in een gat woont waar iedereen gelijk schijnt te moeten zijn. Niemand mag hem enkel en alleen omdat hij rood haar heeft. Dan word hij opgepikt door Remy, subliem gespeeld door Vincent Cassel alweer. En soms is het echt even wennen om hem zo te zien, want ik had nog wel eens momenten dat ik was vergeten dat Remy is neergezet door Cassel. Remy leert Patrick om van zich af te bijten door mensen te provoceren en ze vervolgens een lesje te leren en de rollen eens omdraaien.

Uiteindelijk word de film ook een boeiende roadmovie door de kille Franse kuststreken en het alles behalve vrolijk oogt, de shots zijn kil, koud en depressief en trekt je een beetje in de waanzin en ellende mee. Onderweg leren ze mensen ook een lesje en maken ze ook nog wel eens vrienden. Althans Patrick dan. En dan word Patrick op het idee gezet om naar Ierland te moeten gaan omdat dat zogenaamd de enige land is waar roodharige geaccepteerd worden. Doet me een beetje denken met een link van de 2de wereld oorlog over dat Joden toen niet welkom waren in het westen en daardoor besloten of droomde een leven op te bouwen in Israël. En zo zetten ze hun absurde roadtrip voort naar Ierland, als ze daar komen teminste.

En zoals gezegd word dit gewoon een absurde roadtrip met veel scherpe humor. Remy en Patrick die mekaar verrotschelden, en andere waanzinnige dingen: Bv die scenes waarbij: Patrick in bad pist en die scene bij die kerk, heerlijke meedogenloze humor. Ook tegen het einde was de film baanbrekend! Vooral die shots van die fabriek en de duinen maakte het plaatje compleet.

Gewoon een erg gedurfde film met een snoeiharde boodschap. Vincent Cassel is weer helemaal mijn held en ik hoop dat de regisseur ook een film gaat maken die neerkomt op zijn andere clip van Justice.

Alleen bestemd voor Linksen!

4,5

Had op iets meer gehoopt.

Nochthans is het eerste half uur wel de moeite waard. Beetje absurd, nogal hevig en aardig scherp. Probleempje is wel dat Barthelemy (deed me aan Eisenberg denken) overschaduwd wordt door Cassel, maar als duo zijn ze wel geslaagd.

Daarna begint het overwicht van Cassel wel te wegen. De humor gaat er een beetje uit, Barthelemy z'n personage wordt meer naar voren geschoven maar Cassel blijft zich eigenlijk als hoofdpersonage profileren. Middenstuk van de film zakt daar jammer genoeg heel wat in. Vond het soms zelfs wel een klein beetje vervelend worden.

Naar het einde toe wordt het weer wat beter. Inderdaad iets poëtischer, visueel eindelijk ook iets interessant. Mooie eindscene, maar iets te weing, iets te laat.

Op zich wel een interessante film, maar Cassel is te prominent en te sterk voor de rest, terwijl hij eigenlijk niet hét hoofdpersonage is. Ook spijtig dat de humor wat uit de film verdwijnt na een sterk begin, had het middendeel iets aangenamer gemaakt en de film een vlotter tweede deel gegeven.

3.0*

Redelijke film waarin een psychiater een nogal onorthodoxe behandelmethode toepast op een gepeste, roodharige jongen. Alhoewel de twee nogal onsympathieke hoofdpersonages niet helemaal goed uit de verf komen, is de rol van Vincent Cassel zeker genietbaar. Misschien niet helemaal geslaagd, maar de film heeft zeker wel z'n momenten.

Geweldig!!! En wie dacht dat alle Franse films alleen maar bestaan uit saai gebabbel gaan we hier even lekker loos!! De anti-Intouchables geregisseerd door acteur/regisseur Romain Gavras, die voorheen wat clips deed van M.I.A. en de zoon is van Costa-Gavras (Z, L'Aveu, Missing).

Leven als roodharige in Frankrijk valt niet mee en dus maken we een regelrechte queeste mee dwars door modern Frankrijk op weg naar het land voor de roodharigen: Ierland.

Wat een geweldige debuutfilm!

Meesterwerk!

Dit is niks voor mij. Veel te rare situaties en conversaties waar ik weinig mee kon. Gewoon niet leuk of mooi gedaan. Het jong lijkt wel in een psychose te zitten.

Dank voor de tip, Verhoeven! Beviel me inderdaad wel. Vreemdsoortig psychologische komedie/roadmovie. Als ik dan toch een betrekkelijk groot minpunt zou noemen, dan is het dat de film te laat over-the-top gaat en in het begin een beetje onderkoeld en braaf is. Wel gelachen, vooral het laatste half uur, met: de pedo-neigingen naar het diikke rode meisje toe, Cassel die het leuk vindt om de naakte vrouw met alcohol in brand te steken en de boogschutter die helemaal los gaat

Alle egards naar een - wederom - uitstekende Cassel, die de boel op sleeptouw neemt in een werkje dat het best geclassificeerd kan worden als een wat lauwe poging tot absurdisme. Zijn partner-in-crime was minder te pruimen en wordt evident overschaduwd door Cassel. De capriolen die de twee uithalen zijn vaak ook wat flauwig, met uitzondering van de momenten waarop er wat zwarte(re) humor door ventileert. Cassel die een bubbelbad onveilig maakt mag hierbij niet ongenoemd blijven.

2,5*, op momenten leuk, maar had meer ingezeten. Zéker met zo'n concept.