Die Marquise von O... (1976)

Een weinig karakteristieke film van Rohmer, naar een novelle van Heinrich von Kleist (ik dacht dat fransen nooit duitse literatuur lazen) van rond 1800.

Kostuumdrama dus.

Ik was niet erg onder de indruk, vond het nogal koud en het verhaal is ook al vreemd en geconstrueerd.

Maar ik geef het voor beter.

Duh, Hugo toch. Ga het herzien.! De klassieke literatuur oogt wellicht oud, maar dit is een meesterwerkje pur sang.

Op Shakespearische, bewerking van een roman van Heinrich von Kleist, laat Erich Rohmer zien dat hij van een enorm stoffig boek, een diep menselijk drama tevoren tovert.

En dat is Enorm knap. Edith Clever speelt briljant, maar ook Bruno Ganz is erg overtuigend als Echtgenoot in spé.

Qua, kostuumfilms, vaak niks aan, iedereen is doods, verslaat Rohmer hier Kubrick met zijn Barry Lyndon.

Hier leeft het. Fantastische Film. 4.5*

Cultuurbarbaren hier

Een bewerking is dit niet echt te noemen, de film volgt vrijwel woord voor woord het verhaal van Von Kleist. Zo stoffig is dat boek dus niet! Ook de reden trouwens dat ik qua score hier niet hoog eindig. Het is echt voor bijna 100% een letterlijke transpositie van de novelle. De film is eigenlijk gewoon tamelijk overbodig, biedt totaal geen verbetering/verdieping ten opzichte van het boek. Want laten we wel wezen, de regie is hier zo zakelijk en generiek als maar kan. En enorm knap is dat zeker niet. Maar het blijft een geweldig verhaal en de film is absoluut degelijk gemaakt, op hier en daar wat houterig acteerwerk na, dus een echt lage score geef ik zeker ook niet.

En o ja, de film is dan wel Duits, maar het is natuurlijk Eric Rohmer, niet Erich.

Zit kraak noch smaak aan deze film.

Aardig whodunher verhaaltje met een lichtelijk voorspelbare afloop. Ik was na 6 Comedies and Proverbs en nog een film die daar aardig op leek, wel toe aan een ander soort film van Rohmer. Dat was het in elk geval. Deze film ligt echter nog wat zwaarder op de maag. De vormgeving is aardig, net al het verhaaltje. Toch sukkelt het wat te veel voort. Al met al niet onaardig of bijzonder. 3 sterren.

Bizarre Rohmer die een film brengt die doet denken aan het tijdperk van de stille film met heel dikwijls korte scènes waarbij het beeld plots vervaagt om soms plaats te maken voor een tekst. Ook de acteurs doen aan dit tijdperk denken door een soort overacting om, net als toen, als het ware bij gebrek aan woord, hun gevoelens (het overdreven gesticulerend schreien bvb) aan de kijker te verduidelijken. Nochtans zijn de dialogen doorgaans heel knap en haarfijn en de scènes en decors heel stillistisch. Een buitenbeentje in Rohmers werk, zou ik zeggen.

Bruno Ganz lijkt me wat onwennig in zijn edelman-officier-pakje uit die tijd.

Gefilmd toneel. Erg strak, maar wel mooi.

Een echte acteursfilm, een meesterwerk uitsluitend bestemd voor intellectuelen,