Wall Street: Money Never Sleeps (2010)

Leuk: muziek van David Byrne en Brian Eno. Voor het overige is dit een volstrekt oninteressante film met niet-boeiende personages die wat aanmodderen zonder dat het iemand veel kan schelen. Lelijk camerawerk ook en slechte montage. Allemaal gewoon niet boeiend om naar te kijken.

Wederom krijgt Stone het voorelkaar om muziek te kiezen die deze film in no time als ouwe koek zal laten kllnken.
Snelle montage nog wel aardig, karikaturale personages, leeghoofdige teksten, onbegrijpelijke manipulaites, veel interessant-doenerij , totaal ongeloofwaardige pseudo romantische ontwikkelingen die bovendien niks aan het thema bijdragen.
Kortom : uitkijken is totale tijdsverpilling.

Oliver Stone kon met dit vervolg niet in de buurt komen van het uistekende orgineel. De muziekkeuze en de beelden van New York waren compleet sfeerloos in vergelijking met de eerste. Michael Douglas zei dat hij alleen terug zou keren als Gordon Gekko als het script erg goed was, maar zo goed is het script helemaal niet. Zijn rol is dit keer ook bij lange na niet zo memorabel als de vorige keer. Shia Labeouf vind ik wel oké maar hij is geen Bud Fox. Het ging dit keer erg veel over de relatie tussen Jack en zijn vrouw, en tussen Gordon en zijn dochter. Ik wil veel meer zien van Gekko die levens verwoest op Wall Street maar dat gebeurt pas tegen het einde. Dat waren dan wel weer mooie scénes. Het is een redelijke film omdat het interessant is om te zien hoe het verhaal van Gordon Gekko verder gaat na zijn arrestatie maar er had véél meer uitgehaald kunnen worden.

Overigens een waardeloze cameo van Charlie Sheen. Dat was Bud Fox niet, dat was Charlie Harper.

Hoe corrupt de financiële wereld aast naar macht en geld op eender welke manier, blijft het menselijke aspect meestal op de achtergrond maar wordt hier heel mooi belicht.

Deze film legt duidelijk de vinger op de wonde. Zeker met het prachtige plot.

Een erg mooie film super vertolkt door Michael Douglas, Shia LaBeouf en Josh Brolin.

Dat de beurs een gokspel is, naast het bedriegen van relaties, is duidelijk en lijdt op zeer korte termijn tot topmomenten of dramatische gebeurtenissen.

Vermits de film begint met iemand die 8 jaar in de gevangenis moest doorbrengen getuigt zonder veel woorden van de misselijkheid van dit menselijk doen waaronder vooral families dramatisch lijden en tenonder gaan. Maar ook de individuen op zich.

Prachtig in beeld gezet door Oliver Stone.

Met voorgaande heb ik geen binding.

Deze film draagt voor mij een meer dan 4* weg en vanzelfsprekend aanbevolen in deze tijd dat de crisis en de banken mekaar onverantwoordelijk blijven verpletteren.

Ik ben gek op films met dit onderwerp. De hele aandelen en banken-business fascineren me op 1 of andere manier. Wat zou je zelf doen wanneer je op zo'n positie zou zitten? Ik praat het gedrag absoluut niet goed, maar niks menselijks is ons vreemd. Op een bepaald moment weet je gewoon niet meer wanneer genoeg ook daadwerkelijk genoeg is. Je denkt dat jij net die uitverkorene bent die de gouden formule heeft om anderen een stap voor te blijven, maar de realiteit achterhaalt deze illusie maar al te snel.

ik heb genoten van de technische termen van de beurs. Short, long, bearmarket, bullmarket etc. Zaken die mijn pa me ook heeft uitgelegd. Ik heb me er een tijd in verdiept, maar kwam erachter dat je met logica niet ver komt. Het speculatieve neemt soms de overhand en dan blijk je niet meer dan gebakken lucht te hebben gekocht.

De cast vond ik sterk acteren. Erg leuk om Douglas weer eens bezig te zien. Dit soort rollen passen perfect bij hem. De 1e Wall Street was misschien wel beter, maar zo'n nieuw jasje en een onderwerp dat ons allen nog zo scherp op het netvlies staat maakt deze zeker zo interessant.

Gelukkig kan de grootste klootzak toch nog tot inkeer komen wanneer het om de aankomende geboorte van je kleinzoon gaat. Dat is dan ook het enige beetje troost dat je als kijker krijgt. Voor de rest is het een verhaal over manipulatie, corruptie, inhaligheid en alle overige verdorvenheden die we allemaal in ons hebben.

Heb er van genoten en hoop dat dit onderwerp nog vaak gebruikt zal worden in toekomstige films. Al is het alleen maar om soms weer even de ogen te openen over wat er allemaal wel niet fout is gegaan/gedaan.

You like insurances? What's not to like? Easy selling crack to kids in school playgrounds.

Fictie rondom een realiteit die al veel spannender is dan deze film, en die hier nauwelijks naar voren komt. De film heeft geen diepgang, blijft oppervlakkig hangen met slechte stoere dialogen die woorden hebben die leken wel ooit hebben gehoord, zoals 'bonus', winst maken met verliezen, wat grafiekjes en CNN op de achtergrond, een rijke Chinees, etc. Cliché op cliché op cliché.

De leek zal na het zien van deze film een leek blijven, en de kenner zal zich dood vervelen en ergeren aan de domme clichés en eindeloze en nietszeggende nepdialogen.

Als film is het langdradig en saai, en de acteurs zetten hun beste beentje voor om te voorkomen dat ze de indruk geven dat ze teksten oplezen, maar ook dat helpt niet altijd, vooral rondom de vergaderingen is het acteren (vanwege de dialogen) vrij slecht.

De film had beter kunnen heten: 'Wall Street Money: Makes you Sleep'

Het origineel een aantal jaren geleden eens bekeken en nu eens deel 2. 'k vond het een prima deel. Het verhaal wist me wel te boeien en het zag er ook nog eens goed uit. Ook de cast was niet slecht. Michael Douglas was goed op dreef, zelfs een rolletje voor Oliver Stone en Charlie Sheen had ook nog een klein rolletje.

Tja, 'k werd niet echt van m'n sokken geblazen, maar 'k vond hem toch eens het bekijken waard.

Ik ben gek op oude helden die terugkeren. Zoals Arnold Schwarzenegger die nu voor de tweede keer vriend en vijand verbaast door nóg een keer terug te keren als de Terminator. Van een hele ander kaliber is de boef Gordon Gekko, die vanwege zijn witteboorden-criminaliteit en flamboyante persoonlijkheid toch vooral een leuke boef was.

Wall Street introduceerde in 1987 twee dingen: Charlie Sheen als A-lister en het adagium "greed is good". Daarbij liep de film ver vooruit op The Wolf of Wall Street, die vooral in retrospectief de ongebreidelde hebzucht uit de jaren 80 aan de kaak stelt (en op de hak neemt). Wall Street deed dat toen al, in het tijdperk zelf.

2010 was dan ook een goed moment om deze film uit te brengen: midden in de grootste financiële crisis sinds de Grote Depressie, 80 jaar geleden. Oliver Stone toont dingen zoals ze nu zijn en niet met de wijsheid van achteraf. Het uitgangspunt is boeiend: we zien hoe een bank onderuit gaat (een analogie aan Goldman Sachs) en het begin is van een sneeuwbaleffect.

De hoofdlijnen zijn goed te volgen, maar de film verliest zich veel te veel in details, vakjargon, grafiekjes en statistiekjes waarbij je je afvraagt of je als gemiddelde kijker geacht wordt dat te snappen, of dat het genoeg is dat je de grote lijnen volgt. Bij sommige uitspraken moest ik aan de gezichtsuitdrukking van de acteurs aflezen of het nou goed of slecht was.

Tegen de achtergrond van een beginnende financiële crisis volgen we het wel en wee van Jacob, die verloofd is met Winnie, de lelijke dochter van Gekko, die op zijn beurt weer contact wil met zijn dochter, waar zij echter niets van wil weten. De film slaagt er niet in om dit derderangs mini-drama goed te verbinden met het grote geheel. Het is fantastisch om Gekko weer terug te zien, maar hij lijkt vooral uitgeblust en heeft niets meer van zijn charme van weleer. Ik miste de groteske speeches, de wilde gebaren, eigenlijk alles. Het was eigenlijk vooral dodelijk saai. Ik denk niet dat je dat Douglas kunt verwijten - de rol is saai geschreven. Shia LaBeouf verrast in positieve zin met een prima acteerprestatie. Josh Brolin, één van de beste karakterkoppen van het de laatste 15 jaar, is zoals altijd goed, maar wel een miscast. Hij speelt een personage dat zeker 20 jaar ouder is dan hij lijkt.

Wall Street: Money Never Sleeps is, helaas, vooral saai. Als de film al voor ruim driekwart aan je voorbijgetrokken is, komt Oliver Stone nog een keer met een halfbakken intrige op de proppen, maar het is dan too little too late.

De ringtone van Jacob is een leuke ode aan de inmiddels overleden Eli Wallach, maar wat ik van de onverwachte cameo van Charlie Sheen moet vinden, weet ik niet. Enerzijds vol-ko-men overbodig, anderzijds fantastisch om hem terug te zien, al was het vooral Charlie Harper uit Two and a Half Men, maar wat kan het schelen. Een mooie highlight in een vrij doffe film.

2,5 sterren

“Someone reminded me I once said "Greed is good". Now it seems it's legal. Because everyone is drinking the same Kool Aid.”

De rehabilitatie van Gordon Gekko. Wall Street: The Money Never Sleeps voelt een beetje overbodig maar het is wel een sterke film. De film heeft veel vaart en flair en het verhaal zit goed in elkaar. Maar het belangrijkste is dat de personages goed uitgewerkt zijn en dat Michael Douglas als Gordon Gekko nog steeds geniaal is. Vanaf het moment dat hij voor een publiek zijn boek “Is Greed Good” aanprijst is het genieten geblazen.

Zeker, zijn “inkeer” op het laatst voelt geforceerd aan en het is jammer dat zo’n rijk en gelaagd personage zo moet eindigen, maar alles daarvoor is zeker de moeite waard. De relatie met zijn dochter wordt mooi uitgewerkt en zit vol met oud zeer en venijn. Douglas en Mulligan hebben een aardige chemie en ook LaBeouf acteert prima. Brolin heeft zichtbaar plezier in het spelen van een arrogante bad guy. Oliver Stone weet goed zichtbaar te maken in wat voor schizofrene wereld deze Wall Street gasten leven waar met miljarden wordt gegokt alsof het niets is. Zoals Gordon Gekko op een gegeven moment zegt: “It's not about the money. It's about the game between people.”

Best een leuk vervolg.

Moet niet veel onderdoen voor het eerste deel en gezien de financiële crisis die ertussen lag hoefde Stone ook niet al te lang te zoeken naar een onderwerp voor z'n vervolg. Ondertussen zijn er wel al wat films en docus gepasseerd daarover en deze Money Never Sleeps is niet de beste, maar toch is het nog steeds een amusant filmpje.

Grappige cameo van Charlie en vader Sheen is ook best aardig, maar het is toch LaBeouf die er voor zorgt dat deze film makkelijk wegkijkt. Een zeer vreemd acteur die van bijna-kinderster opgegroeid is tot één van de meer enigmatische mensen binnen Hollywood. Een hoop van wat hij doet is aandachtstrekkerij (vaak wel grappig), maar los daarvan vind ik hem best een oké acteur.

Visueel is het relatief hip, maar het blijft een film over de financiële wereld natuurlijk. Vader Sheen is wat van z'n charme kwijt en het plotje is hier en daar te ongeloofwaardig (zoals de dubbele twist met Sheen's personage, maar LaBeouf/Mulligan zorgen ervoor dat het ten alle tijden goed te behappen valt.

't Is geen grootse film, maar dat vond ik het origineel ook niet. Wel een net iets hippere thriller met redelijke dramatische momenten tussendoor.

3.0*

Best aardig vanwege de combinatie van moraliserend en ontknoping. Wat met Wall Street (1987) nog als boevengedrag werd gezien (strippen van bedrijven) is peanuts met wat écht gebeurt: speculeren met andermans geld. Douglas is zoals vanouds indrukwekkend. Idem Carey Mulligan. Van LeBeouf krijg ik de creeps. Ik heb hem nu in meerdere films gezien, en het kan me eigenlijk nooit ene reet schelen hoe het hem vergaat in een verhaal. Wordt gezien als een goeie method actor, maar met die Bambi ogen straalt deze hyperactieverd toch vaak de verkeerde persoon uit in een verhaal, elk geval in deze film. Laat het me zo zeggen, een beetje understated en contempletatief acteren is hem helemaal vreemd. Charlie Sheen was als Bud Fox zooooveel beter.

"Wall Street" bleek een profetische film te zijn, dit vervolg maakte Stone na de financiële crisis van 2008. Michael Douglas keert terug als Gordon Gekko en ook Charlie Sheen en Sylvia Miles [als de makelaar] leveren opnieuw een [bescheiden] bijdrage aan deze sequel. Na een langdurige rechtszaak is Gordon veroordeeld tot acht jaar gevangenis wegens 'insider trading'. Wanneer hij vrij komt is er niemand om hem te verwelkomen, maar Gordon heeft wel succes met de promotietour van zijn boek 'Is Greed good?'. Zijn vrouw heeft 'm in de steek gelaten, zijn dochter Winnie [Carey Mulligan] heeft haar banden met hem verbroken omdat ze Gordon medeverantwoordelijk houdt voor de door van haar broer.

Winnie heeft een relatie met Jake Moore (sic!) [Shia LaBoeuf], een aandelenhandelaar die in Gordon een bondgenoot hoop te vinden voor een wraakactie. Jake houdt Bretton James [Josh Brolin] verantwoordelijk voor de zelfmoord van Jakes mentor Louis Zabel [Frank Linghella]. Diezelfde Bretton James was namelijk ook de man die ervoor zorgde dat Gordon achter de tralies terecht kwam. Maar is Gordon nu wél te vertrouwen?

Douglas is opnieuw uitstekend in een rol die veel complexer is dan in "Wall Street". Daarin was Gekko de aartscrimineel, hier laat Douglas subtiele spel je steeds in het ongewisse over de oprechtheid van zijn daden. Josh Brolin is een fletse schurk, LaBoeuf is te licht in de hoofdrol en Mulligan is opgezadeld met een oppervlakkige karakterisering. Sarandon is altijd goed, maar haar rol voegt nauwelijks iets toe. Het is de 94-jarige Eli Wallach die hier zorgt voor het meest memorabele moment van de film, wanneer hij spreekt over 'the end of the world'. De scènes op de vloer van "Wall Street" zijn gelukkig ook hier goed geregisseerd door Stone, die (net als in "Wall Street") een klein rolletje heeft als een aandelenhandelaar.

Dit sequel heeft verhaaltechnisch genoeg te bieden en je verveelt je als kijker dan ook zeker niet. Het wordt allemaal wat persoonlijker en de financiële markt staat in dit deel zeker niet op de eerste plaats. Mij lijkt dit een verstandige keus, aangezien het anders toch het eerste deel moeilijk zou kunnen evenaren.

Stone is een beetje week geworden. Begint de film niet onaardig, in het tweede uur verzandt dit in een weinig interessant stroperig familiedrama waar de besognes mij maar matig konden boeien. Nee, dan was het eerste uur in die zakenwereld een stuk leuker hoewel ook dat nergens zo bijtend is als in sommige andere films. Het is al met al best een mak beestje geworden deze film waarvan Stone zelf ook niet echt lijkt te weten wat hij wilde zeggen. ja, er was crisis en hij had al eens die film over Wall Street gemaakt, maar hij lijkt verder zonder idee dan maar deze geschoten te hebben. Acteerwerk is verder degelijk, maar ook zo'n Douglas kan niet zo schitteren als in het eerste deel. Wel een aardige soundtrack en veel fraaie skylineshots, een leuke cameo (Sheen) en een geweldige Wallach. 2,0*.

Behoorlijk slechte film. Zowel Stone als Douglas zijn hun gevoel behoorlijk kwijt. Deze Gekko is bijlange na niet zo memorabel als die uit de jaren '80. De film slibt bijna dicht in half uitgewerkte zijplotjes, zwabberende moraalttjes en komt met het meest tenenkrommende happy end dat ik tijden zag. En dan blijkt het vooral een familiedrama te zijn..Ook nog eens minimaal 30 minuten te lang.

Paar aardige bijrolletjes en wat fraaie shots van new yorkse hoogbouw. Dat is het wel zo ongeveer. Behoorlijke mislukking dit.

I tell you,the government's worse than a wife. They got all the power,they got half the money. Now they look to get the other half. - Gordon Gekko

Prima onderhoudende film die mooi aanhaakt op deel 1 hoewel het wat verwondering wekt dat Gordon Gekko toch een dochter heeft. Een fijne cast tilt het nog een beetje omhoog. Films die veel over geld gaan hebben een lastige reputatie: te saai of te ingewikkeld. Net als Wall Street weet deze film van Stone (die wederom een kleine cameo heeft, nu zelfs 2 maal) boven dat imago uit te steken met een verhaal dat interessant genoeg is en genoeg menselijke kanten. Bijv Susan Sarandon als moeder en makelaar die de klappen mag vangen.

Waar de film uiteindelijk amper over gaat is de kredietcrisis. We krijgen wel weer een prachtige speech van Gekko erover, maar hierna wordt het losgelaten afgezien van bovenstaande briljante quote. En het neerleggen van de rekening van bailouts bij de belastingbetaler krijgt daardoor geen aandacht, hoewel 1 van de bonzen wel het woord socialisme laat vallen.

Net als deel 1 gaat het hier vooral weer om fraude en wraakzuchtige spelletjes. En politiek: zo zien we een veelbelovend energiebedrijf die iets nieuws ontwikkelt waarbij het probleem voor de financiele belangen in andere energie juist is dat ze te veelbelovend zijn.

Waar net als in deel 1 erg makkelijk over wordt gedaan is hoe gemakkelijk een ongefundeerd gerucht de wereld in wordt geslingerd om een aandeel omhoog of omlaag te krijgen. En we zien ook een iets te makkelijk einde maar alla.

Money is a bitch that never sleeps

Niet briljant; met een wat inspiratieloos verhaal dat ingewikkeld was om te volgen. Eerste film was ook al geen meesterwerk maar wel een stuk beter. LaBeouf kon me niet overtuigen als Wall Street trader die "toevallig" in relatie is met Gordon Gekko's dochter en de hele film de smart-ass uithangt. Deze sequel kon wel op een hele rits grote namen rekenen tot en met een 94 jarige Eli Wallach. Enkel de cameo met Oliver Stone en de passage van Charlie Sheen waren nog wel leuke momentjes. Hier kon een sterker script uit komen vind ik.

Teleurstellend en overbodig vervolg op de klassieker uit 1987, dat een groot raadsel met zich meebrengt wat betreft de beweegreden van regisseur Oliver Stone om dit onder handen te nemen. Hij kent gelukkig profijt van goed acteerwerk, iets dat je wel kunt verwachten als je Michael Douglas en Shia LaBeouf opneemt in de hoofdrollen. De montage is bovendien modern, maar het scenario spijtig genoeg buitengewoon uitgesponnen en oninteressant. Het volledige middenstuk loopt over van dramatiek die zelden originele of steekhoudende vormen aanneemt. Neem daar een lange speelduur bij en je hebt een eindresultaat dat een vermoeiend weerzien is. Trouwens, een naam zoals Eli Wallach toevoegen aan je cast getuigt van pure interessantdoenerij. Welk realisme brengt zo'n karakter met zich mee?