Bob le Flambeur (1956)

Redelijk maar niet meer dan dat,

De beelden die de film maken vond ik veel interessanter dan de inhoud. Die Bob kon mijn aandacht niet vasthouden. Daarnaast waren alle overige personages bijzonder onstijlvol, simpel en zonder charisma. Het hele verhaal was net zoals Le Doulos gewoon saai, al viel het hier nog mee, dankzij de wat fijnere dialogen en samenhang in onderlinge scenes. Niet altijd een pre, maar als Melville nalaat om uit elk shot het optimale te halen heb ik liever wat rechttoe - rechtaan `ers.

De zwart - wit fotografie oogt soms echter prachtig. In het begin veel naar donkerbruine neigende tinten en daarna soms beelden van een reclamebord op een gebouw dat oplicht temidden van een pikzwarte omgeving. Niet frequent helaas, maar toch mooi af en toe. 3*

Na een aantal keer visueel door Melville verwend te zijn valt Bob le Flambeur toch even koud op de dak. De film leek 10 jaar ouder dan hij daadwerkelijk is en er wordt ons een plot voorgesteld die nergens uitgewerkt wordt. Ik snap waar Melville heen wou met het plot maar dan heb ik veel liever zijn latere recht toe recht aan heist films. Weinig spraak en beelden die voor zich spreken zijn wat mij aantrok in deze regisseur. Het sfeertje is nog aardig en de soundtrack redelijk maar over het geheel een teleurstelling. Misschien bij herziening en met andere verwachtingspatronen dat deze beter gaat vallen.

2,5*

Gisteren op TV5 Monde (die tòch af en toe hele leuke films uitzenden: blij toe dat we deze zender op de kabel hebben zitten!)

De sfeervolle setting doet denken aan Rififi, À Bout de Souffle en Ascenseur pour l'Échafaud, maar ik vind deze prent toch op vele fronten wat minder boeiend dan de genoemde andere films.

Zo vind ik in Rififi de heist en de voorbereiding daarvan veel beter uitgewerkt, in Ascenseur pour l'Échafaud de soundttrack beter (en daardoor sfeervoller).

Die 'Marc', die jonge gangster die uiteindelijk wordt neergeschoten (Bob blijft daar trouwens opmerkelijk koel over. Zeker omdat hij zijn liefje afpakte!) lijkt overigens wel wat op Benoit Poelvoorde!

Grootscheepse beroving van een casino (...) zoals er later nog heel veel films zouden volgen (bah), hier in een zwoel, misdadig sfeertje voorbereid, met een hoofdrolspeler in het genre van een zelfbewuste Jean Gabin en met een paar scènes waarin vrouwelijk-schoon-vertoon iets op zijn tijd vooruit was.

Zwart/wit, frans, série noire à la Melville en nu voor ons zeker stijf en kunstmatig, maar toch goed gemaakt en destijds zeker in de grote belangstelling. Alleen de titel was een kassukses waard. Nochtans geen grote namen bij de cast.

Eveneens op TV5 Monde gezien.

Vooral erg sfeervol dit portret van het nachtelijke Parijs met de casino's en nachtclubs. Het heist-verhaaltje dat zich later ontspint doet er eigenlijk niet eens zo veel toe. Opvallend dat half Montmarte wist van de plannen, ze weten dat het is doorgeluld en toch er mee doorgaan (en goh, het gaat fout), terwijl het zo uitvoerig was gepland. Dit kleine minpunt neem ik voor lief, vooral omdat het verder geen afbreuk doet aan de heerlijke sfeer (echt wel de moeite van het twee keer noemen waard). 4 sterren.

Iemand verder de gelijkenis van Bob met Jaap Kooijman (Gerard Cox) uit Toen Was Geluk Heel Gewoon opgevallen?

In een zekere zin een triest relaas van een ouder wordende gokverslaafde gangster, die nog één laatste klus wil doen alvorens hij op pensioen gaat. De plot ruikt naar een oertypische heist movie, maar niets is minder waar. De film moet het vooral hebben van de heerlijke sfeerschepping, het romantische Parijse nachtleven wordt prachtig weergegeven.

De titelrol 'Bob le Flambeur' is magistraal neergezet door Roger Duchesne: een gentleman van de oude stempel, stijlvol in zowat alles wat hij doet. Maar ook Isabelle Corey mag er zeker wezen als vurige Parisienne, enorm spijtig hiernaast nooit echte grote rollen heeft gehad. Een minpuntje is Daniel Cauchy, die bij momenten als een nogal onuitstaanbaar ventje overkomt. Gelukkig is 'éminence grise' Bob er om dat joch een paar keer ferm op z'n plaats te zetten.

Ondanks de overduidelijke film noir-invloeden, is dit natuurlijk een film die de Franse charme volledig belichaamt. Melville noemde het dan ook niets voor niets zijn liefdesbrief aan Parijs.

Aardige sfeertje in deze Bob le Flambeur. Mooie beelden van Parijs en de auto's uit die tijd hebben echt wel wat. De wisselvallige soundtrack, personages die niet meer dan redelijk boeiend zijn en het ietwat knullige einde (sterfscène), brengen de film niet verder dan 3 kleine *.

Vond dit een zeer sfeervolle film van Jean-Pierre Melville. Om het magere plotje gaf ik niet zo heel erg veel maar vooral de stijlgrepen vond ik erg interessant. De film bevat schitterende stedelijke shots en weer vooral goed het stadse gevoel (met zware film-noir trekjes) te integreren in de wereld (bijvoorbeeld het enorme raam in Bob's appartement). Bob le Flambeur vond ik een erg charmante film.

Vroege film van Melville, met een bijzonder aangename rol van Roger Duchesne als de vriendelijke gangster/gentleman die nog een laatste grote slag wil slaan. Uiteindelijk gaat de film erover hoe deze Bob een strijd tegen zijn eigen ouderdom moet voeren. Is er nog wel plek voor zijn manier van doen in de veranderende wereld waar hij in leeft? Niemand lijkt ervan overtuigd te zijn dat het nog mogelijk is dat hij zich kan revancheren, maar uiteindelijk slaat hij de grote slag op zijn eigen manier. In dat licht vraag ik me af of de dood van Paolo bedoeld is als een tragische introspectie van deze oudere man die erachter komt dat misdaad niet loont, of dat het juist een moment is waarop hij ''overwint'' op de jongere generatie. De dood van Paolo is een overwinning op de jeugdigheid en naïviteit die Bob bijna fataal werden

Erg fijne film van Melville, sfeervol, met een interessante hoofdpersoon. Bob le Flambeur wordt erg goed neergezet door Roger Duchesne. Hij is stijlvol, intelligent en gefascineerd door gokken. Daarnaast is het iemand van de oude stempel, die is stil blijven staan, terwijl de wereld om hem heen veranderd is. Hij voelt zichzelf op momenten een enorme loser, terwijl hij tegelijkertijd ook gokverslaafd is. Dat aspect werkt Melville hier erg goed uit in de film en is van grote invloed op zijn relaties en zijn toekomst.

Naast Duchesne speelt ook Isabelle Corey een fijne rol. Mooie vrouw die overtuigend een jonge vrouw speelt waar Bob voor valt. Melville zet de kijker daarnaast behoorlijk op het verkeerde been. Op een gegeven moment lijkt het allemaal op een typische heist film, waar alle ingrediënten ook voor aanwezig zijn. Een plan maken, de heist voorbereiden, de verdeling van de buit en de spanning die hierbij natuurlijk komt kijken. Maar dan verandert de film ineens van een heist film in een film die een personage verder uitdiept, waarbij zijn zwakte om de hoek komt kijken, waardoor de film een einde krijgt wat ik niet had verwacht. Dat einde is echter wel enorm sterk.

Ja ook deze vierde film die ik van Melville zag, beviel erg goed. Een charmant en sfeervol portret van een oude soms best wel sympathieke gokker, waar de klasse vooral richting het einde van afdruipt.

4,0* dik

Frans, jaren vijftig, Pigalle, Montramartre.....we gaan een casino overvallen.

Heist-film, maar deze neemt er ruimschoots de tijd voor...als in we zitten al een uur in de film voordat er eens iemand überhaupt aan een heist gaat denken.

En wat maakt het ook uit! Regisseur Melville schiet hier wel fantastische plaatjes van de Franse penoze in de vijftiger jaren.

Lionel Hampton-jazz in de nachtclubs.

Van de crap-game, naar de paardenrennen, naar de roulette.

Pastis erbij....Ricard Anise.

Eentje waar je verschillende etiketjes op kunt plakken. Heist is er één van, al is dat niet de hoofdmoot. De plot heeft niet zoveel om het lijf, het is vooral de ongedwongen, bijna speelse (die muziek!) manier waarop Melville het scenario, de hoofdrol en het misdaadmilieu benadert, die de film maakt. Er mag dan wel een dosis tragiek en wellicht een lichte moraal in de lucht hangen, dat er flink doordrukken is er al met al niet bij. De film behoudt een zekere nonchalante ambiance en cadans.

Terwijl Duchesne ondertussen een boeiende vent mag neerzetten. Een beroepsgokker c.q. verslaafde met een onberispelijk voorkomen, een erecode, een fruitautomaat in z'n vrij sjieke appartement en een niet onaardige reputatie in zijn Montmartre, dat en passant een mooie bijrol heeft. Nog eentje is er voor de blondine, die een heerlijk onverschillige fille fatale neerzet. Het slot is best eigenaardig, maar ook vermakelijk met hoe de kraak zou moeten gaan en hoe die daadwerkelijk gaat.

Aardig filmpje van Jean-Pierre Melville, al zijn zijn latere werken spannender (Le Samouraï!) en beter in elkaar gezet. Bob le flambeur is een gangsterfilm, maar wel wat vlak en niet altijd zo even spannend is als andere Franse gangsterfilms (Rififi!) uit die tijd. Het smoezelige sfeertje van Montmartre was desalniettemin okee en de hoofdpersoon Bob (een ouwe criminele knar die ook nog eens gokt) evenzo.

Melville’s eerste misdaadfilm deed me denken aan Dassin’s Rififi en is mijn ogen minstens zo goed, vooral dankzij de mooie rol van een stoïcijnse Roger Duchesne als gokker / masterbrain. Bovendien een fysiek imposant debuut van de destijds pas 16-jarige Isabelle Corey (Et Dieu... Créa la Femme, 1956), die tijdens haar (veel te) korte filmcarrière vooral furore maakte in Italië.

Tegenvallende film van Melville (mijn zesde toch al). Franse film noir met een vermoeiend cliché verhaaltje rond een lokale gokker die het in zijn hoofd krijgt om de casino van Deauville te beroven. Al bij al vrij gewoontjes voor een film van Melville... ik was bang dat het daarna een banale heist zou worden maar de film krijgt dan toch zijn eigen twist waarmee de conventies achterwege worden gelaten... maar om te zeggen dat dit een opmerkelijke film was. Nee hoor. De "sfeer van de tijd" is heus zo briljant niet trouwens... Vind zijn jaren '60 films veel beter.

Na het fantastische Armee des ombres vooraan in de Melville box begonnen. Deze Bob Le Flambeur beviel me erg goed. Opmerkelijk genoeg uit het zelfde jaar van die andere ijzersterke overval thriller. The Killing.

Heerlijke franse gangsterfilm met goed geklede mannen, charmante dames en stoere auto’s. Wat me ook opvielis dat zo’n beetje het halve oeuvre van Scorsese hier min of meer zijn oorsprong vind. Zelf noemt hij Le Douces als een belangrijke invloed. Maar de neon signs, de hoerenbuurten, de after hours cafe’s en de eerder genoemde gangsters passeren allemaal de revue. In een MSU (Martin Scorsese Universum) hadden Paul Newman, Robbert DeNiro, Griffin Dunne en Joe Pesci een volledig naturelle cameo kunnen maken.

4* Op naar de rest van deze meester!

Af en te een glimp van zijn kunnen maar vond dit over de hele linie toch best tegenvallen gezien de status van Melville. Ik vond de acteur die Bob speelt niet zo sterk (hij deed me enigszins denken aan Keje Molenaar) en zijn gang, waaraan in het laatste kwartier nog een stuk of 6 sujetten worden toegevoegd, miste persoonlijkheid, op misschien Roger na. Het was natuurlijk ook nogal belachelijk dat ze de heist gingen doorzetten terwijl ze wisten dat de politie op de hoogte was en de finale vond ik mede om die reden vrij zwak (terwijl het idee van een heistfilm zonder heist me op zich wel aanspreekt, zie ook bv Reservoir Dogs)

Ter verdediging van de film: Isabelle Corey speelde heel koeltjes la fille fatale.

Een goeie noir/misdaad die zich afspeelt in omgeving Montmartre te Parijs en meteen ook een mooi tijdsdocument vormt. Roger Duchesne speelt en is Bob Le Flambeur. Ook in het echte leven was hij zeker geen onbesproken figuur. Zijn rol tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt erg kritisch benaderd omdat hij banden zou gehad hebben met de Gestapo en volgens de lezing bij de bonusdocu (bij mijn blu ray) zou hij ook iemand persoonlijk gefolterd hebben. Verder was hij ook erg vertrouwd met het gokspel. Jean-Pierre Melville heeft hem ook gekozen omdat hij akkoord ging om in stukken en brokken te filmen (om budgettaire redenen). En dan wel bijzonder dat Melville zelf - als Jood dan nog - lid was van het verzet in Frankrijk tijdens de oorlog.

Ondanks het lage budget - Melville hield zich zelfs bezig met opstellen sets - is het een visueel erg aantrekkelijk portret van een Parijse wijk in de fifties. Regie en belichting zijn top ondanks het lage budget. Het verhaal is een komen en gaan van personages met verschillende gradaties van scrupules. Het einde van deze heistfilm is redelijk verrassend.Het (her)bekijken meer dan waard.