Bob le Flambeur (1956)

Een flambeur is iemand die met hoge inzetten speelt, hoog spel speelt.

Erg aangename film ! Zo frans als een croissantje camembert bij een café au lait.

Mooie plot, mooie sfeer. En met Isabel Corey - die ik nooit meer terug heb mogen zien...

Helaas duurde het wat lang voordat ik 'in de film zat', maar dat ligt vrij zeker aan mij. Nadien, en paradoxaal genoeg, was de film voor mij weer erg voorspelbaar, wat ik ook wel weer jammer vind. Maar de manier waarop het geheel in beeld is gebracht, is oogstrelend en maakt veel goed.

Maar ik hou dan ook meer van koffie zonder melk

Wonderlijk mooie film met een heerlijke ambiance. 1955 zou je niet zeggen.

Wat een a la Jean Gabin spelende Roger Duchesne die de fijne kneepjes van het vak laat zien, de echte gokker, met een ziel en een hart, is van grote klasse. Ondanks de wreedheden eromheen, wat een personage.

Het verhaal is heerlijk sloom, ronduit genieten van een Montmartre uit vervlogen tijden, want ik vind het ook een tijdsdocument.

Isabelle Corey ziet er weliswaar aardig uit, maar ik denk dat een vrij jonge Hugohei vooral op haar dijen uit was

De looks, de montage en vooral de soundtrack intrigeren ook. Eddie Barclay en Joy Boyer zorgen voor een jazzy uitvoering waarvan ik zeker weet dat Ennio Morricone er enorm van afgekeken heeft.

Kortom, klein meesterwerkje, dat ik besluit met 4.5

PS Kijken Speedy

Vond het begin mooi, met de voice-over. Verder een wat matige film, zeer naief vind ik. 3,5*, omdat ik de manier waarop Melville Parijs neerzet prachtig vind.

Een naieve film?

Na Un Flic deze film gekeken, omdat hij op dezelfde import DVD zit. Minder sterk dan Un Flic en Cercle Rouge, maar toch een heel sfeervol gefilmde misdaadfilm. Heerlijk dat oude Montmartre en die oude Citroëns, Renaults! De film begint met een traag tempo, maar vind ik absoluut niet hinderlijk, integendeel zelfs, het schept die extra lome nachtelijke sfeer.

Daarna gaat het tempo wat omhoog als de heren hun klus voorbereiden en willen uitvoeren.

Voor 1955 een zeer vooruitstrevende film van de Franse cinema.

Een 4.0*

Zeer boeiende film. Het verhaal loop inderdaad niet als een stoomtrein, maar dat is geen nadeel: de sfeerschepping van Parijs en het nachtelijke gokleven passen wonderwel bij deze verhaalstijl. Goede acteerprestaties, wat jazzmuziek, Parijs, gokscènes en een gewaagde casinokraak! Een dikke 4*

briljant, kan nu denk wel op zeker concluderen dat Melville mijn alltime favorite regisseur is. Op naar le doulos ! Zal later nog een iets uitgebreidere recensie neerzetten.

4.5 voor nu

Mooie film. Het straalde iets heel rustigs uit (ook mede door die sfeervolle jazzmuziek). Het plot vond ik niet bijster bijzonder maar de hele film weet je wel te grijpen. Die Bob is een sympathiek figuur, erg goed acteerwerk.

4*

Redelijk maar niet meer dan dat,

De beelden die de film maken vond ik veel interessanter dan de inhoud. Die Bob kon mijn aandacht niet vasthouden. Daarnaast waren alle overige personages bijzonder onstijlvol, simpel en zonder charisma. Het hele verhaal was net zoals Le Doulos gewoon saai, al viel het hier nog mee, dankzij de wat fijnere dialogen en samenhang in onderlinge scenes. Niet altijd een pre, maar als Melville nalaat om uit elk shot het optimale te halen heb ik liever wat rechttoe - rechtaan `ers.

De zwart - wit fotografie oogt soms echter prachtig. In het begin veel naar donkerbruine neigende tinten en daarna soms beelden van een reclamebord op een gebouw dat oplicht temidden van een pikzwarte omgeving. Niet frequent helaas, maar toch mooi af en toe. 3*

Melville deed er twee jaar over om deze film te maken. Dit had voornamelijk met geldgebrek te maken. Af en toe (als er weer geld was) werd er weer een paar dagen of een paar weken gefilmd.

Wat ook opvallend is, is de mix van film-noir met een snufje nouvelle vague. A Bout de Souffle (1960) wordt vaak gezien als het begin van deze stroming. Anderen vinden dat Ascenseur Pour l' Echafaud (1958) het begin was. Deze film kan echter ook aanspraak maken op deze titel, vooral het begin heeft nog al wat kenmerken van de Nouvelle Vague (de speelsheid van het intro, het filmen met een handcamera op locatie en een onconventionele montage). Het is allemaal niet zo opvallend als in het latere werk van o.a. Godard, maar aanwezig is het wel.

Een opmerkelijke film dus, maar het latere werk van Melville is toch nog wat hoger aan te slaan.

3,5*

Niet zo fantastisch als ik had gehoopt, maar toch wel een lekker filmpje. Bob is een interessant personage en de bijrollen worden ook goed uitgewerkt. Het plot loopt lekker, het heeft een relaxed sfeertje en het einde is bijzonder leuk bedacht. Alleen het begin is niet altijd even boeiend, maar ik kan er prima mee leven. De film deed mij overigens regelmatig aan Hard Eight van Paul Thomas Anderson denken.

3,5*

Na een aantal keer visueel door Melville verwend te zijn valt Bob le Flambeur toch even koud op de dak. De film leek 10 jaar ouder dan hij daadwerkelijk is en er wordt ons een plot voorgesteld die nergens uitgewerkt wordt. Ik snap waar Melville heen wou met het plot maar dan heb ik veel liever zijn latere recht toe recht aan heist films. Weinig spraak en beelden die voor zich spreken zijn wat mij aantrok in deze regisseur. Het sfeertje is nog aardig en de soundtrack redelijk maar over het geheel een teleurstelling. Misschien bij herziening en met andere verwachtingspatronen dat deze beter gaat vallen.

2,5*

Gisteren op TV5 Monde (die tòch af en toe hele leuke films uitzenden: blij toe dat we deze zender op de kabel hebben zitten!)

De sfeervolle setting doet denken aan Rififi, À Bout de Souffle en Ascenseur pour l'Échafaud, maar ik vind deze prent toch op vele fronten wat minder boeiend dan de genoemde andere films.

Zo vind ik in Rififi de heist en de voorbereiding daarvan veel beter uitgewerkt, in Ascenseur pour l'Échafaud de soundttrack beter (en daardoor sfeervoller).

Die 'Marc', die jonge gangster die uiteindelijk wordt neergeschoten (Bob blijft daar trouwens opmerkelijk koel over. Zeker omdat hij zijn liefje afpakte!) lijkt overigens wel wat op Benoit Poelvoorde!

Grootscheepse beroving van een casino (...) zoals er later nog heel veel films zouden volgen (bah), hier in een zwoel, misdadig sfeertje voorbereid, met een hoofdrolspeler in het genre van een zelfbewuste Jean Gabin en met een paar scènes waarin vrouwelijk-schoon-vertoon iets op zijn tijd vooruit was.

Zwart/wit, frans, série noire à la Melville en nu voor ons zeker stijf en kunstmatig, maar toch goed gemaakt en destijds zeker in de grote belangstelling. Alleen de titel was een kassukses waard. Nochtans geen grote namen bij de cast.

Eveneens op TV5 Monde gezien.

Vooral erg sfeervol dit portret van het nachtelijke Parijs met de casino's en nachtclubs. Het heist-verhaaltje dat zich later ontspint doet er eigenlijk niet eens zo veel toe. Opvallend dat half Montmarte wist van de plannen, ze weten dat het is doorgeluld en toch er mee doorgaan (en goh, het gaat fout), terwijl het zo uitvoerig was gepland. Dit kleine minpunt neem ik voor lief, vooral omdat het verder geen afbreuk doet aan de heerlijke sfeer (echt wel de moeite van het twee keer noemen waard). 4 sterren.

Iemand verder de gelijkenis van Bob met Jaap Kooijman (Gerard Cox) uit Toen Was Geluk Heel Gewoon opgevallen?

Gangstermovie/film noir hommage van Americanofiel Melvillle met aardige sfeerschepping door opname op locatie met hand- held camera. In Pigalle,voor de horden er binnenvielen.De eponieme held is waarschijnlijk de coolste 50-er op het witte doek ooit:onberispelijk gekapt en gekleed,goed van de tongriem gesneden,en in het bezit van een fraaie amerikaanse bak en aardig gemeubileerd appartement met extra speeltje .

Over speeltjes gesproken:Corey(zie poster) is een en al ongeremde sexualiteit..rekening houdend met de tijdgeest natuurlijk,maar ook in deze film uit '56 krijgen we even 2 aardige verrassingen te zien ,geen Hollywood-puritanisme hier.Later had ze overigens nog een rolletje in Et dieu....,maar ze had beter de hoofdrol kunnen hebben imho.

Door Bobs verslaving lijkt deze film zich te ontwikkelen tot een noodlotstragedie,iets waar de ironische voice-over ons ook op voorbereid.Of de conclusie dan ook tragisch is.....moet u zelf maar zien.Overigens vond ik het slot wat te afgeraffeld met een idd. lachwekkende sterfscène.Gememoreerd dient nog te worden dat deze film een zeer goede soundtrack heeft,

Qua pure heist-movie haalt deze het niet bij de Asphalt jungle of Rififi,maar de film heeft ook niet de opzet om een heist movie te zijn.Nog sterker:hij is er überhaupt geen.

P.S.:Kubrick schijnt te hebben gezegd dat hij geen gangstermovies meer wilde schieten na the killing,omdat hij dacht Bob niet te kunnen overtreffen.Trek verder uw eigen conclusies.

In een zekere zin een triest relaas van een ouder wordende gokverslaafde gangster, die nog één laatste klus wil doen alvorens hij op pensioen gaat. De plot ruikt naar een oertypische heist movie, maar niets is minder waar. De film moet het vooral hebben van de heerlijke sfeerschepping, het romantische Parijse nachtleven wordt prachtig weergegeven.

De titelrol 'Bob le Flambeur' is magistraal neergezet door Roger Duchesne: een gentleman van de oude stempel, stijlvol in zowat alles wat hij doet. Maar ook Isabelle Corey mag er zeker wezen als vurige Parisienne, enorm spijtig hiernaast nooit echte grote rollen heeft gehad. Een minpuntje is Daniel Cauchy, die bij momenten als een nogal onuitstaanbaar ventje overkomt. Gelukkig is 'éminence grise' Bob er om dat joch een paar keer ferm op z'n plaats te zetten.

Ondanks de overduidelijke film noir-invloeden, is dit natuurlijk een film die de Franse charme volledig belichaamt. Melville noemde het dan ook niets voor niets zijn liefdesbrief aan Parijs.

Aardige sfeertje in deze Bob le Flambeur. Mooie beelden van Parijs en de auto's uit die tijd hebben echt wel wat. De wisselvallige soundtrack, personages die niet meer dan redelijk boeiend zijn en het ietwat knullige einde (sterfscène), brengen de film niet verder dan 3 kleine *.

Vond dit een zeer sfeervolle film van Jean-Pierre Melville. Om het magere plotje gaf ik niet zo heel erg veel maar vooral de stijlgrepen vond ik erg interessant. De film bevat schitterende stedelijke shots en weer vooral goed het stadse gevoel (met zware film-noir trekjes) te integreren in de wereld (bijvoorbeeld het enorme raam in Bob's appartement). Bob le Flambeur vond ik een erg charmante film.

Vroege film van Melville, met een bijzonder aangename rol van Roger Duchesne als de vriendelijke gangster/gentleman die nog een laatste grote slag wil slaan. Uiteindelijk gaat de film erover hoe deze Bob een strijd tegen zijn eigen ouderdom moet voeren. Is er nog wel plek voor zijn manier van doen in de veranderende wereld waar hij in leeft? Niemand lijkt ervan overtuigd te zijn dat het nog mogelijk is dat hij zich kan revancheren, maar uiteindelijk slaat hij de grote slag op zijn eigen manier. In dat licht vraag ik me af of de dood van Paolo bedoeld is als een tragische introspectie van deze oudere man die erachter komt dat misdaad niet loont, of dat het juist een moment is waarop hij ''overwint'' op de jongere generatie. De dood van Paolo is een overwinning op de jeugdigheid en naïviteit die Bob bijna fataal werden

Bob neemt de zorg voor Paulo op zich omdat hij samen met de vader van Paulo een kraak heeft gedaan, waarbij die vader zeer waarschijnlijk is overleden. Het is voor Bob erezaak dat hij goed voor Paulo zorgt. Een verlies en een misrekening van Bob dus, die hem "opvoedde" Niet meer en niet minder. Ik snap niet waarom iedereen met die ouderdom aankomt. Omdat in Hollywood de boeven jong zijn wil dat nog niet zeggen dat ze dat in het echt ook zijn. De italiaanse maffia wordt geleid door bejaarden die ver over vut leeftijd heen zijn bv.

Erg fijne film van Melville, sfeervol, met een interessante hoofdpersoon. Bob le Flambeur wordt erg goed neergezet door Roger Duchesne. Hij is stijlvol, intelligent en gefascineerd door gokken. Daarnaast is het iemand van de oude stempel, die is stil blijven staan, terwijl de wereld om hem heen veranderd is. Hij voelt zichzelf op momenten een enorme loser, terwijl hij tegelijkertijd ook gokverslaafd is. Dat aspect werkt Melville hier erg goed uit in de film en is van grote invloed op zijn relaties en zijn toekomst.

Naast Duchesne speelt ook Isabelle Corey een fijne rol. Mooie vrouw die overtuigend een jonge vrouw speelt waar Bob voor valt. Melville zet de kijker daarnaast behoorlijk op het verkeerde been. Op een gegeven moment lijkt het allemaal op een typische heist film, waar alle ingrediënten ook voor aanwezig zijn. Een plan maken, de heist voorbereiden, de verdeling van de buit en de spanning die hierbij natuurlijk komt kijken. Maar dan verandert de film ineens van een heist film in een film die een personage verder uitdiept, waarbij zijn zwakte om de hoek komt kijken, waardoor de film een einde krijgt wat ik niet had verwacht. Dat einde is echter wel enorm sterk.

Ja ook deze vierde film die ik van Melville zag, beviel erg goed. Een charmant en sfeervol portret van een oude soms best wel sympathieke gokker, waar de klasse vooral richting het einde van afdruipt.

4,0* dik

Belgie poster

@badfans69 :

Prachtig!

Die kan zo ook in het Belgische Filmposters topic.

Frans, jaren vijftig, Pigalle, Montramartre.....we gaan een casino overvallen.

Heist-film, maar deze neemt er ruimschoots de tijd voor...als in we zitten al een uur in de film voordat er eens iemand überhaupt aan een heist gaat denken.

En wat maakt het ook uit! Regisseur Melville schiet hier wel fantastische plaatjes van de Franse penoze in de vijftiger jaren.

Lionel Hampton-jazz in de nachtclubs.

Van de crap-game, naar de paardenrennen, naar de roulette.

Pastis erbij....Ricard Anise.

Franser kan het volgens mij niet .... formidable.

[ Bob trekt na een nacht doorzakken 's ochtends thuis de stekker uit de telefoon en legt voor de deur van zijn appartement een briefje neer voor de werkster ; "Je hoeft vandaag niet te poetsen, ik wil slapen."]

Tout engageant !

Leuk verhaal en een goede sfeer maar allemaal nogal traag waardoor ik nooit lekker in de film kwam.

Eentje waar je verschillende etiketjes op kunt plakken. Heist is er één van, al is dat niet de hoofdmoot. De plot heeft niet zoveel om het lijf, het is vooral de ongedwongen, bijna speelse (die muziek!) manier waarop Melville het scenario, de hoofdrol en het misdaadmilieu benadert, die de film maakt. Er mag dan wel een dosis tragiek en wellicht een lichte moraal in de lucht hangen, dat er flink doordrukken is er al met al niet bij. De film behoudt een zekere nonchalante ambiance en cadans.

Terwijl Duchesne ondertussen een boeiende vent mag neerzetten. Een beroepsgokker c.q. verslaafde met een onberispelijk voorkomen, een erecode, een fruitautomaat in z'n vrij sjieke appartement en een niet onaardige reputatie in zijn Montmartre, dat en passant een mooie bijrol heeft. Nog eentje is er voor de blondine, die een heerlijk onverschillige fille fatale neerzet. Het slot is best eigenaardig, maar ook vermakelijk met hoe de kraak zou moeten gaan en hoe die daadwerkelijk gaat.