La Historia Oficial (1985)

Dit met een Oscar bekroonde speelfilmdebuut van voormalig reclamefilmer Luis Puenzo doet een boekje open over het schrikbewind van de Argentijnse militaire junta in de late jaren '70. Norma Aleandro werd in Cannes onderscheiden met de prijs voor de beste actrice.

Oei oei wat komt hier even op een heftige manier een nationaal trauma naar boven.

Duidelijk een film die toen gemaakt móest worden. Wat een pijnlijke ervaring zal dat toen geweest zijn voor veel mensen.

De vorm van de film is erg goed, de persoonlijke beleving van de geschiedenis in plaats van wat algemene politieke gebeurtenissen. Briljant gespeeld ook.

Het is wel een behoorlijk zware film, waardoor ik hem niet echt snel weer zou hoeven zien.

Onthutsende film over de naweeën van de Argentijnse junta (1976-1983).

Geschiedenislerares heeft vanuit haar beschermde omgeving geen idee wat voor vreselijke dingen de militairen en hun handlangers in die jaren hebben uitgevreten. Eerst door een jeugdvriendin en later ook door haar studenten komt ze er stukje bij beetje achter wat er allemaal gebeurd is. Er gaat een afschrikwekkende wereld voor haar open.

Was haar man daar ook bij betrokken? En hoe zit het met haar geadopteerde dochtertje Gaby? Terwijl de “Dwaze Moeders” dag in dag uit demonstreren op het Plaza de Mayo, gaat de lerares zelf op zoek naar de waarheid.

Deze onthutsende film is destijds terecht overladen met prijzen en ontvangt nog steeds lovende kritieken. Niet alleen vanwege het verhaal, maar ook door het prachtige spel van Norma Aleandro als de lerares en de vertederende rol van Analia Castro als de kleine Gaby.

Fascinerend!

Indringend film over wat schuilt achter het drama dat de geschiedenis het "Dwaze Moeders"-protest is gaan noemen.

Ontroerende act van Norma Aleandro, terecht hiervoor gelauwerd.

Aanbevolen.

Mooie en heftige film over de nasleep van de Argentijnse militaire dictatuur, dat in 'slechts' 7 jaar erg veel schade wist aan te richten. Er zijn best veel elementen die de film goed maken, o.a. dat de regie niet hoofdzakelijk uit is op het aanwijzen van de dader, maar in plaats daarvan gewoon het verhaal vertelt. Wat ook goed werkt is het oogpunt van waaruit het verhaal wordt verteld, het gezin dat hier de hoofdrol speelt is erg goed uitgewerkt. Enerzijds met de vrouw die in onwetendheid wil blijven en als geschiedenislerares in het officiële verhaal haar rust vindt, tot ze in haar omgeving teveel dingen gaat zien die niet met dat verhaal stroken en haar geweten gaat knagen, en haar man die de rekening voor zijn medewerking krijgt gepresenteerd, door zijn vrienden, zijn familie, zijn gezin, en alles wat hij (fout) heeft opgebouwd kwijtraakt. Ook zijn geweten knaagt, maar hij zwijgt het liever weg.

De film kent verder veel mooie scènes met een onderliggende boodschap, zoals aan het begin als het meisje in bad het lied zingt "El país de nomeacuerdo" (Het land van herinnerikmeniet), de inval in haar kamer door soldaat-spelende kinderen en het paniek dat dit teweegbrengt terwijl zij moeder speelt en zich angstig aan haar baby vastklampt, en de foute rol van de kerk die in de film via de persoon van de medeschuldige priester aan de kaak wordt gesteld. Wat verder opvalt is het perfecte acteerwerk van het gezin, zowel de moeder, vader als het meisje spelen deze moeilijke rollen uitstekend. Een ander pluspunt is dat de film slechts 2 jaar na het einde van de dictatuur is opgenomen, de tijd waarin zich dit verhaal afspeelt, een moedige keuze van de regie en scriptschrijvers. Deze inmiddels 30 jaar oude film weet bovendien de tijd goed te doorstaan. Ruim 4*.

Het doet me denken aan de film Cautiva (2003) die hetzelfde verhaal vertelt, echter vanuit het oogpunt van het kind. Moeilijk om het niveau van La Historia Oficial te evenaren, maar het is ook een goede en indrukwekkende film die de moeite waard is en bij diverse festivals in de prijzen viel.