Steamboat Bill, Jr. (1928)

Wat een geweldige film! In het begin is het allemaal wat saai en voorspelbaar (wel leuk, maar niet echt speciaal) maar de finale in de storm is absoluut fenomenaal! Absurd, grotesk, halsbrekend, en het blijft maar duren, echt super. The General is een mooie film met veel goede vondsten en een veel sterker verhaal, maar dit stuk film is gewoon net zo meesterlijk. Perfecte timing en ongelooflijk grappig. Chaplin mag de inhoud en de emotie hebben, Keaton heeft het spektakel, de chaos en de onweerstaanbare humor .

Uitermate geslaagde Keaton-slapstick. Keaton heeft een stoïcijnse mimiek met hier en daar een vleugje emotie, goede timing, en zijn werk bestaat voornamelijk uit acrobatische toeren en verbluffende special effects.

Steamboat Bill, Jr is een film waarbij de volle speelduur een glimlach op m'n gelaat stond en pure verbazing om de spectaculaire stunts. Puur vermaak, 4 sterren.

The Laugh Special of the age. See it

Rond November had ik mijn ticket al voor de eenmalige vertoning van Steamboat Bill, Jr. met live begeleiding van een vierkoppige band. Het was de eerste keer dat ik zoiets ging zien en het werd meteen ook mijn eerste Buster Keaton, al is het ondertussen de tweede geworden, maar de verwachtingen waren in ieder geval hoog gespannen. Vandaag was het dan eindelijk zover en na eerst eens vies te zijn bekeken door een paar wannabe modellen konden we de zaal binnen.

Ik moet wel zeggen, het is een vreemde ervaring om een film te zien met live begeleiding van een band. Ten eerste dan ook uitermate veel respect voor het groepje want ze slaagden erin om met hun rug naar het scherm op de perfecte moment de juiste muziek te spelen. Ik vraag me nog altijd af hoe ze het deden want hoewel de timing niet altijd even goed was, ze zaten er soms een tikkeltje naast, moet je het toch maar kunnen om op de moment dat Keaton ergens tegen loopt een diepe saxofoon stoot te geven. Heerlijk en zeker een meerwaarde voor dit soort films en ik hoop dat de Kaekelaar dit nog eens zal organiseren.

Normaal gezien ging Steamboat Bill, Jr. mijn eerste Buster Keaton worden maar toen ik op een goedkope box met een aantal films stuitte kon ik het niet laten om de films mee te pakken. Nu zijn dit allemaal talkies en al was Villain Still Pursued Her, The (1940) niet slecht, toch hoopte ik op meer met deze film. Dat heb ik dan ook vast en zeker gekregen. De film komt wat traag op gang en het verhaaltje dat we opgespeld krijgen voelt aan als een Romeo & Juliette verfilming maar het zijn de laatste 20 (?) minuten die de film zijn sterren verdient. De storm die de pier verwoest is gewoon fantastisch en je zit constant te kijken hoe Keaton het in godsnaam flikt om zo serieus te blijven wanneer je ziet dat hij bijna hele gebouwen op zich krijgt. Naast het geweldige einde scoort Steamboat Bill, Jr. toch ook wel wat punten met de leuke slapstick humor doorheen heel de film. De introductie waar vader en zoon elkaar niet vinden duurt wat te lang maar de hoeden scène en vooral het stuk waar Keaton zijn vader probeert vrij te krijgen met het brood is gewoon heerlijk. Ik zie hier weeral een aantal keer de naam van Chaplin vallen maar, en hier ga ik waarschijnlijk tegen wat schenen shotten, Chaplin mag zelfs nog niet de voeten van Keaton kussen. Oké, het Tramp typetje is vermakelijk maar de films die ik van Chaplin heb gezien voelen veel oubolliger aan dan alle andere, oudere, komieken. Soit, het is geen Chaplin film maar een Keaton film dus terug naar Stone Face.

Ik vraag me het echt af hoe die man het ooit heeft aangedurfd om dit soort stunts te doen. Vele stuntmannen zouden er nu al moeite mee hebben maar Keaton doet het allemaal zonder enige emotie. Ongelooflijk en tegelijkertijd hilarisch. De storm naar het einde toe van de film behoort tot het hoogtepunt van de film maar dat is vooral te danken aan Keaton die met zijn one-man performance erin slaagt om de aandacht constant vast te houden. Wat een geweldige gedurfde stunts doet die man. Jammer dat het later zo bergaf is gegaan met zijn carrière. Bij een silent film vind ik het altijd moeilijk om de cast te beoordelen. Het is meestal gewoon een wirwar van overdreven mimiek en gebaren en dat is bij Steamboat Bill, Jr. niet anders. Dat neemt niet weg dat het rolletje van Ernest Torrence als de vader van Keaton niet de moeite waard is. Een boom van een vent en het samenspel met Keaton is heel leuk.

Een geweldige ervaring was dit. De film komt wat traag op gang maar eens hij vertrokken is laat hij je niet meer los. De korte speelduur is goed maar tegelijkertijd ook jammer want nu voelde het nogal snel gedaan maar waarschijnlijk had het dan beginnen te vervelen. Keaton is een held!

4*

De enige Keaton die ik nog per se wilde zien en eerlijk gezegd viel Steamboat Bill Jr. een beetje tegen. De film komt zowel qua humor als wat meesterlijke slapstick betreft nooit in de buurt van Sherlock Jr. en The General. Vooral het eerste half uur wordt er wel erg uitgebreid de tijd genomen om de personages te introduceren. Naarmate de film vordert wordt het aantal inventieve en spectaculaire stunts wel enigzins opgevoerd, maar nooit krijg je het gevoel van bewondering en ontzag voor Keatons capriolen dat bij eerdergenoemde films wel overheerste.

3*

De zesde Keaton film die ik zag en samen met Three Ages is dit toch wel de minste tot nu toe. Het niveau van de slapstick is allemaal wat lager dan in zijn andere films en waar het in bijvoorbeeld Sherlock Jr. constant heel leuk afwisselend is, is het hier vooral flauw en vaak dus net wat minder leuk.

Toch blijf ik wel respect voor Keaton houden, omdat hij ook hier weer al zijn stunts zelf deed en die mochten er vooral in het laatste kwartier van de film best zijn. De stormscène is een spektakel op zich, waarbij vooral het moment, dat Keaton op een boom met de storm meevliegt op mij bijzonder inventief en knap overkwam en daarnaast zag het er best wel gevaarlijk uit.

Helaas is dit te weinig om de rest van de film te compenseren. Het is zeker niet heel slecht, maar het is het gewoon net niet in deze film.

2,5*

Herziening doet toch een beetje wonderen. Ik vind de eerste helft nog altijd wat te weinig bijzonders hebben (al is de scène waarin Keaton met zijn vader hoeden koopt wel erg leuk) en het kan toch ook niet de bedoeling zijn dat ik meer sympathie heb voor de rivaal van Keatons vader dan voor de vader zelf. De tweede helft maakt echter toch wel veel goed. De gevangenisscène is geniaal ("Dat moet gebeurt zijn toen het deeg in de gereedschapkist viel", prachtig) en de storm is een klein meesterwerkje met camerastandpunten en actiechoreografie.
3,5*

Deze Keaton wordt steeds beter en spectaculairder. In het begin deed het nogal routineus en flauwtjes aan, maar de laatste scenes (en dan doel ik met name op het stormachtige slot) zijn supergaaf om te zien en bovendien ook knap uitgevoerd. Op de valreep een vier sterren-score!

Keaton heeft een aantal echt geweldige films gemaakt zoals Our Hospitality, the Playhouse, the General of de laatste 20 minuten van Sherlock Jr.. Echt het beste van het beste wat cinema te bieden heeft. Ook een aantal (andere) korte films komen hierbij in de buurt. Verder heeft ie ook veel gewoonweg amusante films gemaakt. Erg vermakelijk, maar hooguit op momenten meer dan dat. Van die 3,5 sterren gevallen om in Moviemeter termen te blijven.

Dit is lang zo'n 3,5 gevalletje. Erg amusant met leuke ideevolle sketches. De hoedenscene bijvoorveeld is redelijk geniaal in zijn eenvoud. De rest is ook best amusant, maar het kabbelt net iets te veel voort, zonder echt bijzonder te zijn. Dan komt het laatste kwartier. Echt briljant. Dat valt dan ook met gemak in de eerste categorie. De beroemde stunt waar de voorgevel van het huis, precies met het raam over Keaton heen valt, zat trouwens al doodleuk in de ook haast geniale korte film One Week, een van de eerste meesterwerkjes van Keaton (uit 1920 dacht ik). De storm brengt hem dan ook op 4 sterren.

Nog iets anders, maar iedereen weet toch gewoon dat Keaton dit heeft geregisseerd? In elk filmboek en in elke toplijst staat dit ook gewoon zo genoemd, dus waarom hier niet? Ik vind het een beetje hetzelfde als Keaton niet noemen als acteur omdat ie toevalliog niet bij de credits staat (als dat inderdaad het geval is), terwijl iedereen ziet dat ie continu met zijn kop in beeld is. Het is gewoon een feit dat hij dit heeft gemaakt, dus waarom hem niet gewoon noemen? Lekker boeiend wat voor regeltje Imdb hierover aanhoudt (waar ie trouwens wel in elk geval uncredited genoemd staat).

Het eerste deel is voor Keaton’s doen nogal saai, maar tijdens de storm gaat hij helemaal los met als gevolg een aantal ongeëvenaarde scènes met de omvallende voorgevel als toppunt. Uniek volgens mij. Ook in deze film laat Keaton zien dat zijn atletisch vermogen werkelijk verbluffend is.

Dit is niet zijn beste (dat vind ik nog steeds Our Hospitality (1923), maar Keaton is Keaton, waarlijk een fenomeen. Altijd goed voor een dik uur vrolijk vertier en voor bulderende lachscènes. Heerlijk.

Keaton-one-man-show met naast de vele traditionele, clichégeworden slapsticks scènes toch enkele die best geslaagd zijn.

Dacht aan een 3 op 5 maar de gevangenisscènes en de storm brengen redding en vormen het beste gedeelte van de film.

Een heel bijzondere vriend die Buster Keaton, want al heeft hij toch nog een hele carrière in de geluidsfilm gehad, het best blijft hij toch, meen ik, herinnerd van de periode van de stille film. In "Commedy Capers", een populaire TV-reeks van decennia geleden, had hij alleszins een behoorlijk vaste stek.

Ik noteer uit voorgaande commentaren "Our Hospitality" en "Sherlock Jr" voor een volgende lachbeurt. "The General" zag ik reeds.

Saaie film tot de laatste 10 minuten als die orkaan uitbreekt. Keaton is een acrobaat, had hij dat maar meer laten zien in de rest van de film, want grappig werd het ook nergens.

Goeie film waarin de eigenaar van een stoomboot zijn volwassen zoon op bezoek krijgt die hij al jaren niet meer heeft gezien. Leuke en minder leuke slapstick scenes die zich in een vlot tempo afwisselen. De klassieke scene met het huis die iedereen wel eens ooit gezien heeft, zonder te weten dat het van deze film afkomstig is, maakt deze film al de moeite waard (uiteraard helemaal als je bedenkt dat dit al 90 jaar oud is).

Dit is misschien wel de meest bekende Keaton, vooral dankzij het laatste kwartier, waarin voor honderdduizenden dollars aan decors werden vernield. Een plotse storm zorgt er namelijk voor dat een stadje volledig van de kaart wordt geveegd. Gebouwen scheuren in twee en alles wat niet vastgeketend is vliegt weg. In het midden van deze chaos treffen we ons bekende uilskuiken aan, dat met zijn stenen gezicht de ene na de andere levensgevaarlijke situatie ondergaat. De stunts die hij hier uitvoert zijn echt te gek voor woorden. Wat een ongelooflijk kwieke gast was het toch, een gymnast bijna, die zonder twijfel de grootvader van de moderne stuntman kan genoemd worden.

Het is weliswaar jammer dat er opnieuw zoveel langdradige onzin moet voorafgaan aan zo'n geweldig einde. Het eerste deel moet het vooral hebben van een charismatische Ernest Torrence, maar gaat al vlug gebukt onder een karrenvracht aan afgezaagde pogingen tot humor. Je kijkt bijna een uur lang naar slaapverwekkende slapstick, om nadien beloond te worden met een behoorlijk indrukwekkende filmsequentie. Trekt het einde alles wat eraan voorafging recht? Niet geheel. Zoals gewoonlijk: knettergekke stunts, vergetelijke rest.

Steamboat Bill Jr. is vooral bekend door de stunt met het huis en de inspiratie later dat jaar op Steamboat Willie met Mickey Mouse. Al is de invloed op bvb Jackie Chan en zijn stunts ook wel te zien natuurlijk. Buster Keaton deed veel stunts zelf. Het zou meteen ook het einde betekenen van zijn carrière. Hij was ondertussen zo bekend en tegelijk weinig winstgevend, dat hij tekende bij MGM. Geen ruimte meer voor creativiteit, drankprobleem en vanaf dan zo goed als bergaf.

De film is een eenvoudig verhaal met romantiek, avontuur en humor. Het werkt wel en Keaton is in zijn element als hij de stunts kan doen. Het is allemaal wat groter en hij neemt veel risico, wat je later door inmenging van studio's en verzekeringen amper nog ziet. Die stunts zorgen mee dat zijn humor tijdlozer is dan de slapstick van Laurel & Hardy.

In Steamboat Bill Jr. zie je af en toe toch wel door de film door wel wat verouderde effecten. Dat maakt het geheel minder fris dan The General. Het is nog wel leuk, maar bij deze film zie je toch wel het gedateerde tegenover de iets oudere The General. Goed gelachen in elk geval.

Best oké.

De beste Buster Keaton heb ik, denk ik, als eerste van z'n films gezien: The General. Alles nadien is vooral degelijk en goed, maar kan niet over de ganse speelduur dezelfde kwaliteit op tafel leggen. Ook Steamboat Bill, Jr. heeft dat probleem een beetje, waarbij hier het middenstuk een kwartiertje te lang is.

Het begin is immers sympathiek en wat dollen met typische slapstick, zoals de hoedenscène. Niet mijn soort humor, maar Keaton brengt het wel gewoon op een efficiënte manier. Nadien is er echter een stuk dat te lang aansleept en de schwung er een beetje uithaalt. Sowieso is het bij Keaton smullen van de stunts, dus hoe sneller die eraan komen, hoe beter.

Ook in deze film maakt hij het waar. Het schijnt wel z'n meest verlieslatende film ooit te zijn. Spijtig, want z'n ambitie om een spektakelfilm te maken is bewonderenswaardig. Bovendien werkt het ook gewoon: de decors spelen in dat slotakkoord de hoofdrol. Keaton z'n stunts zijn weer waanzinnig voor z'n tijd. En erg genietbaar, dat ook.

3