Tamara Drewe (2010)

Dat Gemma Arterton een hele mooie vrouw is, dat weten de meeste mensen al. Dat is ook direct het voornaamste pluspunt van 'Tamara Drewe', al moet ik bekennen dat ze nog zeer aardig acteert ook. Het verhaal is al vaak gebruikt: Het lelijke eendje is veranderd in een mooie zwaan en iedereen valt als een blok voor haar. Dit eendje heeft wel het een en ander aan zichzelf laten verbouwen, waardoor het zwaantje nog mooier is dan verwacht.

De cast is prima, de beelden en de landschappen (leuk, het plattelandgebeuren) zijn erg mooi en ook met de dialogen is niets mis. Toch voelt het allemaal niet heel verrassend aan, en dat is jammer. Het is vermakelijk, maar toch heb je achteraf het gevoel dat er meer uitgehaald had kunnen worden. De mannen dartelen om haar heen en zij duikt uiteraard ook met de 3 'lucky bastards' het bed in. De bijrollen zijn leuk, het zijn allemaal aparte typetjes, maar toch valt je oog telkens op Gemma, die met een zwoele en verleidelijke blik het hart van de kijkers probeert te stelen.

Best genietbaar, maar verhalenderwijs had er meer uitgehaald kunnen worden.

Gemma Arterton kende ik alleen van die enorme reclameborden langs de snelweg - en daar vind ik haar nou niet echt mooi op staan...

In deze film komt ze een stuk mooier uit. Maar de film gaat niet alleen maar over Gemma, of beter gezegd, Tamara - het is een leuke komedie met roddel en achterklap in een klein Engels dorpje, met een stapel suffe intriges volgens de oude structuur van 'a comedy of errors'. Met een subtiele humor, waarvan je niet de hele tijd slap van het lachen bent.

En dus best leuk. En, Stinissen zegt wel terecht dat je deze film na het zien gelijk weer vergeten bent... maar, er komt na een maandje of wat bij mij ook vast wel weer iets van terug, zoals 'ohja, dat grappige filmpje dat ik toen gezien had'.

Ietwat apart werkje, doordat er vanuit vele ooghoeken het verhaal wordt beleeft. Arterton's personage is meer het centrum van het web waar alle intriges zich om afspelen. Vooral de 2 obsessieve meisjes waren leuk. Toch geinig hoe de film is gemaakt, het ziet er allemaal lekker fris uit en ondanks dat het niet lachen, gieren en brullen is vermaakt de film toch meer dan prima. Daarbij helpt het stralende Engelse landschap ook natuurlijk heel erg.

Speelduur is wel een tikkeltje te lang en nergens een ontuitwisbare indruk gemaakt, ook Arterton's personge is eigenlijk niet diep genoeg om empathie mee te krijgen, wat uiteindelijk toch een beetje jammer is. Toch wel redelijk mee vermaakt, was er ook de ideale middag voor.

3*

Onderhoudend niemendalletje van regisseur Frears, met een leuke cast maar een nogal rommelig verteld verhaaltje. Hier en daar is het geheel ook aan de flauwe kant. De akteurs weten er nog wel iets van te maken, maar inhoudelijk houdt het niet bepaald over.

Frears heeft wel betere films gemaakt, zoals Dirty Pretty Things, The Snapper, Mrs Henderson Presents e.a. Niettemin aardig genoeg voor bijna twee uur gedachtenloos vermaak.

Plezierige film, die vreemd genoeg op een stripboek is gebaseerd, waarbij het lelijke eendje terugkeert naar het plattelandsdorpje waarin ze is opgegroeid. Goeie balans tussen drama en komedie, waarbij een kleine uitschieter tegen het einde met de dood van twee personages. Het dorpje wordt bevolkt door leuke personages die allemaal evenveel aandacht krijgen en waarbij de twee pubermeisjes nog het leukst zijn. Ook de cast levert een uitstekende prestatie.

Uit de `besprekingen` van voorgangers is op te maken dat de film PAKT of Niet ... ik vond het een knap stukje werk ... lekkere romantiek met een kritisch randje

Ik vond een redelijke komedie/romantiekfilm...

Geen mooi verhaal...

Komedie is mijn genre niet...

Wel prachtig omgeving van Engeland...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Redelijk acteerwerk...

Geen aanrader, maar ja wie komedie houdt, dan moet je wel kijken...

Film met een paar geinige elementen en die sterke stukken met wat mindere stukken afwisselt. De drummer en de twee jongedames vond ik de meest interessante personages. De moeite van het kijken waard.

Leuk, luchtig filmpje dat makkelijk wegkijkt. Leuke optredens van Arterton, Cooper en rest van cast. Met fijne plotwendingen ook nog eens.

Keurige verfilming van het (strip)boek. Allen is het boek leuker.

Best wel een leuke Britse romantische film met zeker ook dramatische momenten. Op het einde was de film eigenlijk zelfs best grof. Het verhaal zit leuk in elkaar door de vele wendingen en met de uitvoering zit het ook gewoon goed. De beelden van de omgeving zagen er fraai uit. De cast deed het trouwens ook goed, inclusief Gemma Arterton en ze zag er ook verdomde fraai uit.

Wat flauwe soap-achtige komedie.

Alhoewel komedie, erg veel gelachen heb ik niet. En Tamara Drewe, mja, ik had het gevoel meer naar twee irritante pubermeisjes te kijken dan naar het eigenlijke hoofdpersonage.

Verhaal gaat ook alle kanten uit en op een bepaald moment leek het nergens meer om te gaan. Dat Tamara en Andy uiteindelijk samenkomen staat in de sterren geschreven, maar de weg die hiernaartoe is op z'n zachts gezegd erg vreemd en warrig. Het helpt ook niet dat de film bevolkt wordt door onsympathieke en irritante personages. Is het toeval dat het enige sympathieke personage (de vrouw van die schrijver) het dan ook nog eens het hardst te verduren krijgt?

Nee, toch een beetje tegenvallend.

Die films uit Verenigd Koninkrijk vind ik altijd typerend. Niet mijn ding. Deze is wat langdradig. Ik betrapte me erop dat ik met wat anders bezig was tijdens de film? Een teken dat ik het saai vond. Nog net niet uit gezet.

Leuk.

Tamara Drewe is het perfecte niemendalletje: rare typetjes die komische en niet zo komische dingen meemaken op een locatie die aanspreekt.

Niet alles is even goed (Ben de drummer is strontvervelend), maar er zitten genoeg zaken in die wel kunnen boeien. Drama zit er genoeg in, maar ik vind de lading feelgood onmiskenbaar.

Het acteerwerk van de meeste castleden zit ook wel snor. Gemma Arterton heeft daarnaast nog het geluk ontzettend mooi te zijn. Dominic Cooper blijf ik een ellendige acteur vinden, al heeft hij het geluk dat zijn personage vaak (on)rechtstreeks in aanraking komt met dat grofgebekte tienermeisje, veruit het plezantste personage.

Ook een pluim voor de makers mag niet ontbreken. Regisseur Stephen Frears zorgt ervoor dat de speelduur - wellicht een tikje te lang - van een goed tempo voorzien is. De dialogen en personages zijn goed geschreven en zijn dé trekpleister van deze film. De uitstekende in beeld gebrachte locatie maakt het af.

3,5

Schattige tragikomedie over de mooie Tamara Drewe, die een klein dorpje op zijn kop zet. Zoeken naar liefde om te vluchten uit de dorpsverveling. En dat is wat de personages hier doen : de overspelige echtgenoot en uitgeblust schrijver, zijn ongelukkige vrouw, Glen die al heel zijn leven alleen is, de oppervlakkige drummer (weer een prachtrolletje van Dominic Cooper!), de serene en verliefde boerenknecht en uiteindelijk Drewe zelf, die in haar strakke jeans iedereen doet fantaseren. Om dan nog die twee jonge tienermeisjes niet te vergeten, die een vrij belangrijke rol spelen in het hele gebeuren. Het einde is onverwacht donker, maar Frears laat hiermee misschien ook duidelijk zien voor welk type personage hij totaal geen sympathie heeft. Het wordt nooit echt lachen, daarvoor is de humor te subtiel en te Brits, maar een aangename wegkijker vond ik het vast en zeker.

Niet echt slecht, maar de film heeft eigenlijk net te weinig om (na herziening) echt te boeien of te blijven hangen: de personages zijn vlak, het verhaal zwalkt wat... De op zich prettige, luchtige sfeer kon me nu minder raken, de grappen en one-liners bleken minder leuk dan ik mij herineerde.

Stoorde me ook aan het gebruik van filters in de film: erg goedkoop (zomer is geel/warm, winter is blauw/koel). Kortom: tegenvaller op het tweede gezicht.

Deze film wilde ik vooral zien omdat ik wist dat het gebaseerd was op Hardy's Far from the Madding Crowd, een goed liefdesverhaal met heel verschillende, goed uitgewerkte personages. Ik was erg benieuwd hoeveel er van die personages (en van Hardy's onophoudelijke plotwendingen) over zou blijven als je het verhaal in de 21e eeuw neerzet.

Voor een deel werkt het verbazend goed. Het is geen een-op-een 'vertaling' van het oorspronkelijke verhaal, maar verbazingwekkend veel details zijn op een of andere manier in het verhaal verwerkt. Zo maakt drummer Ben Sergeant, de equivalent van sergeant Troy, indruk op Tamara met zijn bijzondere drumskills; Troy doet hetzelfde met zijn zwaard. Er is een op hol geslagen kudde vee, er is een 'valentijnskaart' die voor problemen zorgt - en dat zijn alleen nog maar de details die overeenkomen. In dat opzicht vind ik de bewerking zeker geslaagd.

Helaas vallen de personages minder geslaagd uit. Bathsheba Everdene is een vrij zelfingenomen persoon, maar ze is niet zo schijnbaar gevoelloos als Tamara Drewe. Bathsheba valt op door haar onafhankelijke karakter, Tamara Drewe vooral door haar ultrakorte broekjes (en haar voorkeur voor slechte mannen). Ze maakt in de hele film nauwelijks ontwikkeling door, hoewel de film daar zeker lang genoeg voor was. Waarom zoveel tijd besteden aan die geobsedeerde tienermeisjes? Geef Tamara meer scènes met Andy! Al snel was het duidelijk dat zij uiteindelijk bij elkaar zouden komen, maar hoewel de chemie tussen Arterton en Evans er an sich wel is, is die wel op erg weinig gebaseerd. Het einde voelt nu een beetje afgeraffeld aan.

Nu weet ik dat ik misschien niet alleen moet kijken naar wat er van het oorspronkelijke verhaal is overgebleven, maar ook als ik naar de film op zichzelf kijk, schort er echt wel wat aan. Gemma Arterton doet het niet slecht, maar haar personage is vlak en onsympathiek en maakt volstrekt onbegrijpelijke keuzes. Tamsin Greig als Beth vond ik overigens wel erg goed. Dat deel van het verhaal - dat volgens mij weinig met het origineel te maken heeft - vond ik eigenlijk het best.

Al met al geen onaardige film, met leuke details en gemiddeld goed acteerwerk, maar met een wat haperend script. Jammer.

Tamara Drewe is een bewerking van de gelijknamige beeldroman van Posy Simmonds, die op zijn beurt losjes gebaseerd is op Far from the Madding Crowd van Thomas Hardy. Het speelt zich af op het Engelse platteland tegen de wisselende seizoenen. Zomerkleren worden ingeruild voor winterjassen en sjaals. We zien herfstbladeren, kale takken, regen en wind, maar helaas geen sneeuw.

Hogere en lagere vormen van literatuur zijn een thema. Bestsellerauteur Nicholas deelt al eens een sneer uit naar de intellectueel Glen. Tamara zelf is een columniste die haar eigen en andermans privéleven te grabbel gooit. Op liefdesvlak moet ze kiezen tussen twee succesvolle maar onbetrouwbare mannen en haar jeugdvriend en tuinier Andy. Het leukste nevenpersonage is de tiener Jody, die wil ontsnappen aan de saaiheid van het plattelandsleven. In de graphic novel sterft zij door het inhaleren van computerreiniger, maar hier hebben ze het tot één dode beperkt. De scène waarin Nicholas door die koeien omvergelopen wordt, ziet er realistisch uit.

De algemene toon is luchtig met enkele sombere elementen, een echte tragikomedie. De muziek van Alexandre Desplat onderstreept dit.

De dorpssloerie en de gefrustreerde mannen. Een soort eigentijdse spin op 'Far From the Madding Crowd' (1874) van Thomas Hardy, maar eerlijk gezegd ben ik zo onbekend met die schrijver dat de intertekstuele verwijzingen tussen de twee werken aan me voorbij gingen. Wel een Tamara Drewe (Gemma Arterton) in verleidelijke hotpants en een hoop kluchtige verwikkelingen rond misverstanden, kleinburgerlijke hypocrisie en vooral veel mannen wiens fragiele ego's worden gekrenkt. Ze gaan nog net niet met elkaar uit duelleren. Al blijft regisseur Stephen Frears helaas vooral aan de oppervlakte met een VVV-waardige sfeerschets van het Britse platteland, met in één van de hoofdrollen een kranige boerenjongen waarvan je als kijker hoopt dat hij uiteindelijk lang en gelukkig leeft met die dekselse Tamara Drewe. Het stelt allemaal niet veel voor, maar als luchtig niemendalletje doet het haar ding en heeft het net genoeg sterke grappen om te amuseren.

Leuk tussendoortje. Met name de scène met de op hol geslagen koeien vond ik indrukwekkend mooi gefilmd.

“I'm not the property owning type. No, I prefer my life to fit in hand luggage.”

Leuk. Dit soort films die zich afspelen in een rustig, idyllisch Brits plaatsje kan ik altijd wel waarderen. Iedereen kent elkaar, er zijn heel veel geheimen, nieuwe bewoners worden met achterdocht nagekeken en er is veel roddel en achterklap. Uitstekend acteerwerk van Gemma Arterton, Cooper, Evans, Camp en Allam, en het eindigt allemaal in één grote klucht. Het verhaal is (losjes) gebaseerd op een boek van Thomas Hardy, en dat kluchtige sfeertje komt in Tamara Drewe goed naar voren.

Eerder opgenomen en nu gezien op de 1ste dag van twintigtwintig. Wat een mooie film (vinden wij dit). Heen en weer walsend tussen tenenkrommend en hartverwarmend. Hoezo een romcom? Eerbetoon aan de (feministische) vrouw. Drummer Ben speelde sterk en zo ook de koeien en de hotelhoudster.

Deze was het niet voor mij. Ik vond het niet grappig, niet pakkend en niet erg interessant. Het acteerwerk vind ik prima. Knappe vrouw, Gemma Arterton. 2,5*

Eigenlijk alleen maar opgenomen en gestart wegens Gemma Arterton en het feit dat in deze film de befaamde scene met het rode topje en de hotpants voorkomt. Maar uiteindelijk toch best nog wel verrast door een bij tijd en wijlen grappig film.

Ewedown, slaapgehucht in de dop waar schrijvers zich wentelen in rust en de jeugd geen beter vertier kan bedenken dan eieren naar passerende auto's te gooien. Maar al snel na het arriveren van Tamara blijkt Ewedown een typische microkosmos. Woede, jaloezie, hunkering, onbeantwoorde liefde, overspel, hereniging, zelfs de dood komt voorbij en een rockster die behalve het dorp ook de plaatselijke jeugd tot waanzin drijft...saai hoor, zo'n dorpje. Sowieso valt de prachtige omgeving op en wat heeft Tamara Drewe een verdomd mooi huis en dan is er uiteraard de bekende scene waar Arterton over het hek klimt en al wiebelend op de anderen afloopt in haar hotpants, vervelend hoor zo'n buurvrouw.

Maar Tamara Drewe biedt toch iets meer want in tegenstelling tot vroeger met neus hebben de heren nu opeens wel allemaal interesse, over oppervlakkig gesproken. Dan is er uiteraard de humor, alle jaloezie en een aantal aardige wtf momenten die de film toch wel.de moeite waard maken om even uit te kijken. Want waar leid alle rep en roer nu toe en wat wil Tamara zelf...? Kostelijk is het signeermomentje van Nicholas op het parkeerterrein. Ook grappig de leeghoofdige en smakeloze drummer Ben. Aardig op zijn minst nog te benoemen de rol van de jonge Jessica Barden als geobserveerde fan.

En daarmee heeft Tamara Drewe van alles wat en is best oké voor een keertje.

Af en toe behoorlijk grappig, en op z'n tijd ook behoorlijk schrijnend. Op andere momenten had ik het idee dat de plot een beetje stuurloos was, alsof de makers dachten dat het genoeg was om een paar schilderachtige personages bij elkaar te zetten en dan maar te kijken wat er van kwam, en in combinatie met een paar andere losse eindjes (Tamara's onbegrijpelijke keuze van bedpartners, de lesbische schrijfster uit het begin die plotseling uit de film verdwijnt) levert dit een film op waarvan het concept me meer leek te beloven dat er per saldo uit is gekomen.

Een film die zich afspeelt op het Engelse platteland met in het hart een zomerkamp voor schrijvers met een writer’s block. In feite is Tamara Drewe een simpele feelgood film met een laagje cynische wereldbeschouwing. Heel consequent wordt in deze film alles dat naar het snelle stadse leven verwijst als belachelijk neergezet. Dat gebeurt met typische Britse humor die nogal schamel wordt ingezet. De echte esprit ontbreekt. Na eindeloze en weinig originele plotwendingen te hebben ondergaan en bestrooid te zijn geweest met onnozele literaire wijsheden, gaf ik mezelf een schouderklopje. Knap, dat je je tolerantievermogen zodanig hebt opgerekt dat je de film hebt uitgezeten.

Stephen Frears is de regisseur. Een veelzijdige regisseur die zo’n beetje alle genres wel heeft uitgeplozen. Met Tamara Drewe voegt hij de verfilming van een comic aan zijn oeuvre toe. Het script is gebaseerd op de stripreeks Tamara Drewe waarin een lelijk eendje na een succesvolle neusoperatie en in het bezit van een glansrijke carrière als krantencolumnist, terugkeert naar het idyllische platteland van Dorset, alwaar zij werd geboren. Haar verschijning zorgt met name in het pension waar de teergevoelige schrijvers zich hebben genesteld voor grote opschudding.

Dat klinkt amusant en is het in beginsel ook wel. De film verliest zich echter in talloze zijplotjes die vervelen en lijdt aan een gebrek aan scherpte. In de werken van Frears gaat het vaak om de prikkelende botsing tussen individu en instituut. Een thema dat ook in Tamara Drewe het hoofdthema is, maar tamelijk lusteloos en plichtmatig wordt behandeld. De prettige anarchistische chaos uit Sammy and Rosie Get Laid (1987) of de ontroering en humor van Philomena (2013) ontbreken volkomen. Het is allemaal uitgekauwd en braaf. Niet spannend.

In het prachtige Dorset suddert onder een dunne laag idylle een dorpse samenleving die geregeerd wordt door haat, nijd en intolerantie tegenover alles en iedereen die niet uit de idylle afkomstig is. De landelijke setting wordt satirisch ingezet. De stereotiepen liggen voor de hand en worden niet erg verrassend benut. De personages voegen zich in het stereotiepe. Het personage Tamara Drewe (Gemma Arterton) is sexy en brengt mannen het hoofd op hol. De schrijvers zijn ijdele malloten. Een wereldse popster (een irritante Dominic Cooper) die aangelokt door de sexy Tamara per ongeluk in de idylle terecht komt, gedraagt zich als een egoïstische idioot. Enzovoort. Enzovoort.

De satire is gemakzuchtig. De humor is spaarzaam en vaak niet leuk. Het verhaal is vaak niet spannend en vaak niet verrassend. De personages zijn leeg en vervelend. Enzovoort. Enzovoort.

Journalist Tamara Drewe [Gemma Arterton] keert na het overlijden van haar moeder terug naar haar geboorteplaats Ewedown in Dorset om de familieboerderij op de te knappen en gereed te maken voor de verkoop. Haar buren zijn bestsellerauteur Nicholas Hardiment [Roger Allam] en zijn echtgenote Beth [Tamsin Greig] die een retraîte voor schrijvers beheert. Nicholas is een rokkenjager die in de problemen komt wanneer zijn maîtresse [Zahra Ahmadi] onaangekondigd arriveert. En hij is niet de enige die vreemdgaat in deze goed geacteerde, maar rommelige romantische komedie waarin alle volwassenen zich gedragen als tieners. De leukste momenten komen dan ook van tiener Jody [Jessica Barden] en Casey [Charlotte Christie] die eerst verkikkerd zijn op klusjesman (en Tamara’s jeugdliefde) Andy [Luke Evans] en later op rockster Ben [Dominic Cooper].