A King in New York (1957)

Mij ook! Misschien toch omdat de film in Amerika nogal is doodgezwegen? Ik had nog nooit van deze film gehoord en bij mijn weten is hij nooit op tv uitgezonden.



Tja, Chaplin heeft wat teveel hooi op zijn vork genomen. Hij komt op mij echt over als een oude man (een Grumpy Old Man) die de veranderingen in de samenleving niet meer bij kan benen. Iets wat ons allemaal ooit zal gaan overkomen! Toch en wat dat betreft is inderdaad de scene in de bioscoop erg sterk, net als later in het restaurant met de keiharde muziek. En de kritiek op de Amerikaanse samenleving is inderdaad geslaagd en terecht!

Ook het gedoe in de lift met de brandweerslang is even ouderwets Chaplin-visuele-humor, maar het natspuiten van de Grand Jury is dan weer enorm flauw en gezocht!

Toch blijft het geheel bekijkenswaardig!

Ik zat al een lange tijd tegen deze film aan te hikken. Ik dacht dat dit met afstand de minste film uit de Chaplin-box zou zijn. Maar wat schetst mijn verbazing? A King in New York is, ondanks duidelijke tekortkomingen, een zeer vermakelijk filmpje.

Persoonlijk heb ik me nauwelijks gestoord aan de maatschappijkritiek in deze film. Niet alle grappen waren even geslaagd (de plastische chirurgie) en andere kwamen een beetje over alsof Chaplin gewoon oud werd en niet met de trends van de tijd mee kon gaan (rock & roll, al is dit nog wel redelijk grappig gedaan), maar in tegenstelling tot The Great Dictator en Monsieur Verdoux houdt Chaplin in deze film gelukkig geen lange preek waarin hij kritiek levert op van alles en nogwat. Dat vond ik flink afbreuk doen aan die (verder superieure) films. Ik had van A King in New York een verbitterde film verwacht, zeker na Chaplins verbanning uit Amerika. Maar het valt mee en de film heeft uiteindelijk niet eens een negatieve boodschap, ook al beweren sommigen hier anders.

De films minpunten liggen meer in de structuur, die gewoon van het ene naar het andere onderwerp springt en zo soms geen eenheid vormt. Daarnaast ziet de film eruit alsof hij in de jaren '30 geschoten is. Hij lijkt ouder dan hij is. Deze minpunten worden echter gecompenseerd door genoeg leuke kanten. Zo is Chaplin weer goed in zijn charmante rol die wat doet denken aan een goedhartigere Verdoux. En sommige scènes zijn hilarisch (die trailer voor die western in briljant). Één scène is bijzonder noemenswaardig en dat is die waarin Chaplin met een brandslang de leden van het bureau van die anti-communisten helemaal natspuit. Iets wat Chaplin volgens mij in het echt graag gedaan had. Flauw? Wellicht, maar het heeft een heerlijk wraakgevoel in zich. Hoe Shahdov daarna alsnog als niet-communist is gekeurd is mij een raadsel.

3,5* Geen meesterwerk, maar toch zeer vermakelijk.

One of the minor annoyances in modern life is a revolution

Ik heb een rare relatie met Chaplin. Hoewel ik zijn films meestal vrij goed beoordeel, heb ik vaak geen zin om me aan een nieuwe te wagen. Ik denk dat ik me vroeger toch teveel heb laten meeslepen door de status dat Chaplin krijgt, zowel hier als overal, waardoor ik hem hoger waardeer dan ik eigenlijk voor ogen had. De mens is een kuddedier maar die vlieger gaat bij A King in New York niet op.

Het was de eerste keer dat ik een Chaplin zag waarin hij niet zijn bekende "The Tramp" speelt en in het begin was ik hier blij om. Het was eens even iets anders en de film begon nogal leuk met de mededeling op het bord. Chaplin weet dit niveau even aan te houden, de trailers in de cinema zijn geslaagd, maar daarna gaat het allemaal nogal serieus bergaf. Je kunt Chaplin natuurlijk ophemelen voor de kritiek die hij levert op heel de samenleving van de jaren '50 maar dat neemt niet weg dat het allemaal ontzettend gedateerd overkomt. Er is dan ook niet echt veel memorabel aan deze Chaplin, in tegenstelling tot zijn Tramp films die allemaal wel een paar leuke scènes hadden. Het enige waar ik de film aan zal linken is het feit dat dit de eerste film was die Chaplin draaide nadat hij verbannen was uit Amerika.

Het is raar om Chaplin op deze manier te zien. Deze keer geen bolhoed, geen puntschoenen en geen pekzwarte wandelstok maar gewoon een mens in simpele kleren. Het was voor mij de eerste keer dat ik Chaplin op deze manier zag en dat was toch wel eventjes wennen. Chaplin waagt hier een verdienstelijke poging tot komisch acteren zonder een typetje maar ook dit komt nergens echt tot zijn recht. Persoonlijk snap ik dan ook niet wat zoveel mensen zo geweldig vinden aan hem want er zijn simpelweg een pak betere komieken uit deze periode. Op zich zet hij niet zo'n slechte prestatie neer maar erg grappig wordt het nergens, daarvoor is het soms wat te banaal en voorspelbaar zoals de scène in het restaurant met de muziekband. Raar, want eigenlijk ben ik vaak wel te vinden voor dit soort slapstick humor (Abbott & Costello o.a.) maar bij Chaplin werkt het niet echt. Waar ik Chaplin wel credits voor moet geven is het feit dat hij altijd wel de mooiste vrouwen weet uit te zoeken voor zijn films. Dawn Addams ziet er erg knap uit en de scènes tussen haar en Chaplin behoren dan ook tot het beste van de film. Persoonlijke favoriet is het stuk waar ze zijn aan het dineren op het feestje van Cromwell en ze hem om de 5 minuten in de war brengt door één of andere commercial voor deodorant voor te brengen. Mocht er nu meer van dit soort situatie- of dialooghumor in zitten dan had ik hem denk ik wel beter gewaardeerd. In '57 was Chaplins zoon, Michael Chaplin, 11 jaar. De knul had 5 jaar daarvoor al een rolletje in Limelight gespeeld en blijkbaar vond vaderlief dat een succes waardoor Michael deze keer voor een grotere rol mocht komen opdraven. Liefde, in dit geval vaderliefde, maakt nog altijd blind want Michael is in de rol van Rupert, het slimme jongetje, vrij irritant. Toch heeft het ergens wel zijn charme. In de eerste scène waar de koning Rupert leert kennen en Rupert in zijn tirade over wat weet ik allemaal ontsteekt, kun je duidelijk zien dat Michael de dialoog van zijn vader mee opdreunt. Normaal gezien zou ik dit vrij irritant vinden maar dit was eigenlijk nog één van de vermakelijkste stukjes uit de film. ik zei daarjuist al dat de film niet echt memorabel is en dat bewijst zich doordat ik me bij de rest van de namen op Imdb amper een gezicht kan voorstellen...

Volgens vele was Chaplin hier al over zijn hoogtepunt en ik kan het alleen maar beamen. Soms totaal niet grappig maar het heeft ergens nog een kleine vermakelijkheidsfactor door een paar goede scènes. Jammer genoeg niet goed genoeg voor een voldoende.

2*

Chaplin ridiculiseeert "the american way of life" en laat natuurlijk niet na (wellicht het hoofddoel van deze film) de communisten-jacht, waarvan hij zelf het slachtoffer werd, op de korrel te nemen en dit in een film die ge bezwaarlijk "geslaagd" kunt noemen.

Er zit weinig dash in ook al zijn er een paar scènes (de lift, bijvoorbeeld) ingelast die aan de grote Charlie moeten doen denken.

Eigenlijk toch wel ontgoocheld over deze late Chaplin.

De film bevat niet heel veel humor en veel ervan is flauw maar Chaplin heeft al eerder laten zien dat z’n (wel geslaagde) humor slechts één van z’n geniale kanten is en dat ook zijn serieuze films vaak erg goed zijn. Ook deze film is erg sterk met onder meer weer een creatief verhaal en de voor Chaplin-films typische warme menselijkheid; in de film zitten in dat verband – als de koning naar de bioscoop gaat – ook persiflages op andere wellicht meer hedendaagse films die echter een onmenselijke en belachelijke inhoud blijken te hebben. Een ervan bevat zelfs het (trans)genderthema en de hele film valt op doordat hij in z’n kritiek op de Amerikaanse samenleving en cultuur niet alleen geniaal maar ook verrassend actueel is.

De films van Chaplin zijn vaak openlijk antikapitalistisch en hij werd zelf wel beschuldigd van communistische sympathieën, welk mccarthyisme zelf een hoofdthema van deze film is en welke paranoia en surveillancemaatschappij wel doen denken aan de maatregelen in de huidige coronacrisis met in de film onder meer een betoog dat het paspoort en andere zaken de grondrechten van de burger aantasten en dat we in een schijndemocratie leven hetgeen zowat één-op-één is te passen op de kritiek van ‘wappies’ op de coronatoegangspas en het inruilen van vrijheid en democratie voor (schijn)veiligheid en controle. Maar de film is ook een scherpe kritiek op de Amerikaanse cultuur die geheel is gericht op commercie, dus reclame, en entertainment, zodat nieuws en reclame even belangrijk zijn (hetgeen Marcuse ‘repressieve tolerantie’ noemde) en schone schijn zodat het uiterlijk alles is (en bv. cosmetische chirurgie onontkoombaar is) en de grens tussen echt en fake aldoor wordt vervaagd. In feite zien we Chaplin in deze film al een proto-vlogger spelen die voor de camera de meest irrelevante en belachelijke dingen voor geld moet doen om z’n leven als (berooide) koning voort te kunnen zetten, terwijl zijn serieuze plannen om de wereld mooier te maken geen aandacht krijgen. Er zit zelfs een #metoo-moment in de film.

De film is aldus een messcherpe satire op de Amerikaanse (en inmiddels ook Europese) cultuur en maatschappij die nog niets aan actualiteit heeft ingeboet. Don't Look Up (Film, 2021) , die nu ook in de bioscopen draait, is wat dat betreft een vergelijkbare film maar Chaplin deed het gewoon al 64 jaar eerder en eigenlijk ook beter.

Regie: Charles Chaplin

Wat krijg je als je Chaplin dezelfde beperkingen oplegt als de meeste van zijn collega’s in de filmwereld? Deze aardige, maar toch wat teleurstellende satire geeft antwoord op die vraag. Chaplin werkte met een beperkt budget en een strak tijdschema waardoor hij niet het geld of de tijd had om ideeën goed uit te werken. A King in New York zit vol goede ideeën waarvan je weet dat die beter uit de verf zouden zijn gekomen als Chaplin daar de mogelijkheden voor had gehad. Chaplin speelt King Shahdov die na een revolutie zijn vaderland ontvlucht en aangekomen in de VS ontdekt dat zijn Minister-President [Jerry Desmonde] er met zijn fortuin tussenuit is geglipt. En dus rest Shabdov weinig anders dan zijn tijdelijke Amerikaanse roem in te zetten om zijn financiële problemen op te lossen. Een scherpe analyse van de VS in de jaren ’50, zowel op politiek als op maatschappelijk niveau, maar het is een raadsel waarom Chaplin zijn zoon Michael koos voor de cruciale rol van het politiek onderlegde pseudo-revolutionaire kind Rupert Macabee: diens acteerwerk is ronduit beschamend! Al met al zeker niet slecht, maar verbleekt naast Chaplins voorgaande films.

Aardige film over een koning die zijn land ontvlucht als er een revolutie uitbreekt. Zeker geen slechte film, maar wel een mindere van Charlie Chaplin. De tweede helft is het beste (wat ook deels te maken heeft met de scenes met het echte zoontje van Charlie Chaplin). Een aantal grappige scenes, ondanks dat het wat scherpte mist.