Contratiempo (2016)

Beste film ooit. Mijn mond viel letterlijk open aan het einde. Ga hem gewoon zien, trust me!

Allesbehalve onaardig deze Spaanse thriller, die de nodige suspension of disbelief vergt - maar welke thriller doet dat niet en bovendien op de meest prangende vragen adequate antwoorden opdist.

Het is een soort Usual Suspects in contratiempo met daarnaast de hoopgevende boodschap dat Bildung wint van laatkapitalistisch opportunisme.

We geloven zoveel vergezochte plottwists, waarom deze dan niet?

Natuurlijk, een heel toneelstuk opvoeren en scherp van geest genoeg blijven om niet alleen een sluitend verhaal te fabriceren en constant aan te passen aan de antwoorden die volgen uit jouw insinuaties gericht aan en scherpe ondervraging van de moordenaar van je zoon - waarbij je het pijnlijke verdriet om dat verlies moet zien te onderdrukken - maar daarbovenop ook nog eens genoeg juridisch inzicht en professionaliteit moet aanwenden om Zakenman van het Jaar én gewetenloze, getrainde leugenaar voor het lapje te houden om hem dat laatste puzzelstukje zien te ontlokken; daar moet je inderdaad wel een actrice van de bovenstebóvenste plank voor wezen.

Toch was ik er graag in meegegaan, al is dat makkelijk praten omdat de twist mij niet meer hoefde te overtuigen. Ik verbaas me dat weinigen die moeder niet gewoon halverwege herkenden. Of voelden dat de urgentie waarmee ze de waarheid op tafel wilde hebben andere oorzaken leek te hebben, vooral als blijkt dat Zakenman deze vrouw niet kent of ooit ontmoet heeft maar wel verwacht wordt zijn geheimen prijs moet geven. Of die korte momentjes oppikten, wanneer ze de kijker blijk gaf van doorsijpelende emoties, als ze zich van die gast afwendde.

Als je de rederingen en veranderende scenario’s constant probeert te volgen, zul je inderdaad snel tureluurs gepraat worden. Zitten er kleine gaatjes in de vertelwijze die je als kijker in een vroeg stadium op het goede spoor kunnen zetten, dan herken je ieder puzzelstukje voor wat het is; dan is ook de uiteindelijke reveal een beetje lachwekkend. Zo heerlijk zelfingenomen en bombastisch ingezet ook ?. Wat mij betreft hadden ze dit als soundtrack gekozen; net zo weinig subtiel maar qua toon passender.

Zijn er nog meer mensen die inmiddels een profielschets hebben van het later-een-belangrijke-troef-blijkende-personage? Steevast: sluik haar, bril (kleine glazen-groot montuur), weinig tekst en veelal van verder af of van opzij gefilmd, al hoor je ze ook vaak praten terwijl ze niet in beeld zijn. Hier: schoolvoorbeeld.

Toch: It’s not all bad. Ik hou hier wel van. Ik wacht wel tot het einde. Leek me nou niet een film waarbij je na de eindcredits nog steeds met vraagtekens zit, daarvoor wil de film te graag. Dus de uitleg komt, en ondertussen vermaak ik me wel. Er wordt redelijk geacteerd, de muziek is iets te aanwezig maar werkt op zich wel, editing was een beetje knullig (niet alleen hebben we de aansteker twee of drie keer in het water zien veranderen in de zinkende auto, de overgang gebeurt ook vrij lame met een vertraagd overlaytje) maar verder kan ik dit best geboeid uitzitten.

Nee, deze film doet veel te gewichtig en pompeus terwijl het in de uitwerking aan van alles en nog wat schort om daar goed mee weg te kunnen komen. Ze spelen hoog spel, want de twist is hiding in plain sight maar dan kan je je ook écht geen foutjes veroorloven. Wel grappig, want dat is ook het spel dat de moeder ten opzichte van hem speelt. Zíj slaagt wel, maar heeft het geluk dat haar publiek geschreven is om erin te trappen.

Ongeloofwaardig? Mwoah. We kijken films omdat we van sterke verhalen houden. Maar vertel ze dan goed, weet je. 2,5*

Geweldige film! Je moet je even door de eerste paar minuten trekken, maar dan openbaart zich een ontzettend spannend en misleidend verhaal wat me tot het einde geboeid wist te houden.

Echt zo'n film die je na afloop met 'de kennis van nu' direct nog een keer wil of zou moeten kijken. Op zich hou ik wel van dat genre, hoewel deze wel erg tot op de seconde volgepropt zit met details en informatie en dus wel een stevige zit is. Niet iets wat je gezellig keuvelend op je gemakje kan gaan zitten bekijken, want geheid dat je dan iets cruciaals mist.

Uiteraard zit het heel goed in elkaar, de verschillende perspectieven (plottwists zou ik ze niet direct willen noemen) houden beter de aandacht vast en zorgen voor wat meer kijkplezier dan bij een standaard 'whodunnit', of bij een film met slechts één soort twist op het einde. Die heeft deze film ook, maar dan wel meteen een heel mooie, die de film op de valreep nog even in (weer) een ander licht zet.

4*

Een crime thriller met een tot in de puntjes uitgewerkt script vol twists. Een beetje Hitchcockiaans met een vleugje The Usual Suspects en zo propvol details dat je echt moet opletten dat je niets over het hoofd ziet.

Het komt soms een beetje gekunsteld over in de manier waarop de film dingen vertelt en laat zien of juist weg laat. Bepaalde blikken en close-ups suggereren dat iéts een grotere rol speelt dan het aanvankelijk lijkt. Je weet dat er een twist aan zit te komen, dat er iets niet helemaal klopt, maar je kan de vinger er niet precies opleggen. En dus besloot ik maar om het over me heen te laten komen.

Halverwege had ik wel soort van 'uitgevogeld' dat Virginia Goodman waarschijnlijk niét Adrians belangen diende getuige de manier waarop ze hem de locatie van het lichaam ontfutselde maar de twist bleek nog iets verder te gaan dan dat. Ik kan niet zeggen dat ik 'blown away' was door de twist, want het was niet heel geloofwaardig hoe het echtpaar deze man om de tuin hebben weten te leiden, daarvoor moet je toch echt een Kasparov zijn die honderd stappen vooruit kan denken, en daar zag ik dat stel gepensioneerde theateracteurs niet écht voor aan maar vermakelijk was het wel.
De makers namen wel een groot risico met de opzet van de film, want ze hadden -voor de oplettende kijker- zo door de mand kunnen vallen.

Ik dacht vanaf het begin dat ik naar een knaller van een film aan het kijken was, want de film bouwt degelijk op en je voelt een groot einde aankomen.
Er zijn vele veranderingen in het verhaal die je mee nemen op een roetsjbaan van jewelste.

Maar daar knelt het hem net voor mij: na een laatste de steile klim blijkt de ontknoping gewoon terug de aankomst in het station te zijn, i.p.v. een dubbele overkop met een schroef er tussenin (om het bij de roetsjbaan te houden )

Persoonlijk denk ik niet dat ik de aandachtige kijker ben die alle plot wendingen al van ver ziet aankomen dus laat ik bij dit soort films alles maar lekker komen.
In deze film echter blijkt al van in het begin dat die kerel helemaal niet weet wie die vrouw is, of wat die eigenlijk uit komt doen. Zijn super advocaat vind het blijkbaar niet eens nodig om dat te vertellen. Daarmee stuikt voor mij gans het premisse van deze film als een flauwe pudding in elkaar.
Ik dacht eigenlijk eerst dat dit te flauw voor woorden zou zijn en legde dat dus naast me neer om dan de film lekker uit te zitten.
Aangezien de vele reviews hier spraken over plottwisten waar Houdini zelfs niet aan uit zou kunnen dacht ik dus nog een gek einde tegemoet te komen, want alle andere plotwendingen nam ik graag voor genoegen. Ik dacht eigenlijk ergens voorgelogen te worden halverwege alle wendingen/wijzigingen in het relaas dat zich ontspon en dat daar dan de knaller op het einde uit zou volgen. Maar blijkbaar was de "twist" gewoon dat ene kleine ding waar ik me van in het begin al aan stoorde. Wel effe sterk balen dus op het einde van de film.

Nu, het verloop van de film zit strak in elkaar en de opbouw klopt gewoon.
Ik zou ook liegen moest ik zeggen dat ik me niet geamuseerd heb tijdens het kijken.

Verder weinig speciaals over de muziek, het acteren, kleurgebruik, kadrering,... te melden; positief nog negatief. Alles in orde maar ook niet meer dan dat.

Al met al 3*, want het was een fijne film; maar 2x ga ik hem alvast niet zien.

Contratiempo moet het hebben van de verrassende wendingen en dat werkt een tijdje, totdat na anderhalf uur de lol er wel vanaf is. Het einde vond ik dan ook nogal geforceerd.

Fantastische film die me meteen nieuwsgierig maakt naar de overige films van deze regisseur.

Het valt me op dat er veel goede films en series uit Spanje komen, deze mag zich daar zeker onder scharen. Een hele boeiende film die misschien niet altijd even geloofwaardig overkomt, maar toch spannend en mysterieus is. Als kijker word je heen en weer geslingerd tussen allerlei theorieën zodat je toch gespannen blijft kijken om te zien hoe het afloopt.

Het acteerwerk is dik in orde, zoals gezegd is het verhaal van begin tot eind spannend en blijft het ook keer op keer verrassen.

Zeer aangenaam verrast.

4*

Hitchcock goes Rashômon. Oriol Paulo maakte een puike detective met een ongebruikelijke insteek: het mysterie ontvouwt zich langs hoe rijkeluisjongen (Mario Casas) met topadvocate Virginia Goodman (Ana Wagener) de verdediging van een geruchtmakende moordzaak rond probeert te krijgen. Adrián Doria werd in een gesloten hotelkamer gevonden met een dode vrouw en elke verdenking rust op hem. En dat terwijl Doria ervan overtuigd is dat er een gemaskerde vreemdeling bij hen in de kamer was. De klok tikt en wil hij kans maken op eerherstel of gerechtigheid, dan zal hij open kaart moeten spelen over zijn diepste geheimen. We zien zowel het psychologische steekspel tussen advocaat/verdachte als flashbacks door de lens van een onbetrouwbare verteller. Verder wil ik niks prijsgeven van het plot, maar het is een genoegen om steeds net op het verkeerde been te worden gezet. Daarnaast is 'Contratiempo' (2016) ook een gave en stijlvolle film, die (á la Hitchcock) goed gebruik maakt van de ruimtes waarin het zich afspeelt. De claustrofobische atmosfeer in het rijkeluisappartement of de steeds terugkerende hotelkamer, of de weidse overzichtsshots van plekken waar sleutelgebeurtenissen plaatsvonden. Wel lijken de personages soms in dienst te staan van slimmigheden in het plot en dit creëert wat afstand tot hun karakterontwikkeling.

Sodeju! Soms zie je een film waar je bij na afloop je nog eens achter het oor krabt en denkt; wtf was dit nu allemaal...? En begrijp ik het goed...? Natuurlijk begrijp ik het wel maar de koerswijzigingen zijn erg abrupt ook al weet je dat er iets niet in de haak is.De zoveelste Spaanse film in korte tijd was in ieder geval geen teleurstelling, zonder twijfel het tegenovergestelde.

Na een rustig begin, waar het nodige uit de doeken gedaan wordt, ontvouwd de film zich als een waar mysterie. Een kruising tussen Cluedo en Hitchcock. De mogelijkheden zijn talrijke, de verdachten eveneens, en hoewel iedere mogelijkheid toch lichtjes wringt, ook omdat de film nog niet afgelopen kan zijn, wordt iedere mogelijkheid toch met en bepaalde overtuiging gebracht. Subtiel wordt je iedere keer op het verkeerde been gezet, en hoewel ik meteen Adrian al als hoofdverdachte heb, ook omdat zijn verhaal iedere keer te mooi is, verwachte ik toch eigenlijk dat hij het in een vlaag van verstandsverbijstering of paranoia gedaan heet. Of wellicht in een soort van trance, vol schuldgevoel omtrent de gedane zaken. Klein beetje anders, het einde is prima en de extra pinch is juist dat ik denk damn, dit was best wel goed want ook bij Goodman had ik al zoiets van wie ben jij? Luis jij hem er in? Maar wie ze uiteindelijk bleek te zijn vond ik erg scherp bedacht.

Een mooie sfeervolle film, geweldig script, goede acteerprestaties, mooie vrouwen in het geval van Lennie en Yelamos, dus Laura en Sonja. Het sterke van de film is toch wel dat je zoekende bent en de film je constant een kant opstuurt die je toch niet helemaal verwacht. De vertelwijze van de film is je op briljante wijze de baas en bepaald wat je denkt of verwacht ook al weet je dat de hele zaak stinkt. Maar ja, maar hoe zit het precies...?

Contratiempo, toppertje hoor! Lekker en goed!

Deze Contratiempo stond al eventjes op mijn kijklijst en loste de verwachtingen helemaal in. Contratiempo is een intelligente thriller rond wraak en gerechtigheid. Een overspelig koppel tracht hun relatie verborgen te houden, maar bij een ernstig incident trachten ze hun sporen uit te wissen. Op zich geen origineel plot, maar wel een steengoed plot wanneer dit goed wordt uitgevoerd.

Belangrijk in dergelijke thrillers is het vinden van een gedegen spanningsveld (en -opbouw) dat je tot op het einde blijft boeien. De focus wordt gelegd op het complot en hoe het opportunistische koppel de doofpotoperatie tracht uit te voeren. Ieder heeft zijn eigen leventje en ieder wil het leven verder leiden dat men tot hiertoe had. Er staat namelijk veel op het spel (en dus ook veel te verliezen).

De montage is sterk en ook de acteerprestaties zijn top. Dit alles wordt mooi ondersteund door de sterke soundtrack. De constant mysterieuze sfeer en de drang van de kijker om te weten te komen hoe de vork aan de steel zit is knap geconstrueerd. Eentje om aan te bevelen, dat is zeker!

Weer zo'n thriller uit Spanje. Plotgedreven met een hoog tempo, twists en een strakke look. Het is veel Hollywood met een klein Spaans tintje.

Zeker niet vervelend om naar te kijken en Contratiempo kent een in mijn ogen bevredigende afloop. Subtiel hoeft het natuurlijk niet te zijn in zo'n film.

De score is duidelijk afkomstig uit de Zimmer-school, en naast de orkestmuziek zonder melodie weet deze componist ook nog zang zonder melodie voort te brengen tijdens de aftiteling. Hoogst merkwaardig.

Redelijk goede film. Het acteerwerk van de cast is uitstekend en ook de muziek van Fernando Velázquez valt in positieve zin op. De film weet op een goede manier de kijker een aantal keren op het verkeerde been te zetten, al vind ik de laatste twist een beetje ver gezocht.

3,5*

Ok.

Zoals verwacht een keurig resultaat van de Spanjaarden. Wat Spanje een stuk beter doet dan bijvoorbeeld een hoop films uit Amerika is dat ze het visueel er vrijwel altijd sfeervoller vanaf weten te brengen. Ook Contratiempo blinkt uit met sfeer.

Je krijgt echter al in de eerste minuten door dat dit weer een film is waarvan de twist een grote rol moet gaan spelen. Wat uiteindelijk ook gebeurd. Maar i.p.v. 1 twist heeft de regisseur besloten dat er gewoon 4 rap achter elkaar moeten volgen, wat eigenlijk gewoon te chaotisch is.

Acteerwerk is ook zeker een minder punt van de film. Casas vond ik een beetje leeg spelen, alsof hij wel kan acteren maar vooral op automatische piloot speelde. Lennie is echt ver ondermaats. De enige die zich er nog wel positief vanaf weet te brengen en veel beter speelt dan de rest is Coronado.

De conversaties zijn wat ongemakkelijk. Typische pogingen tot suspense. Van die typerende onschuldige blikken waarvan je in het echte leven zou denken dat je het allang door gaat krijgen dat ze iets met de zaak te maken hebben. En alhoewel de suspense soms wel werkt blijft het toch een minder puntje.

Ook jammer dat in de slotfase als de twists rap achter elkaar volgen het voorspelbaar begint te worden dat er nog meer twists zullen volgen. Zo had ik de advocaat = moeder twist door. En alhoewel ik de andere twists niet kon voorspellen, begint het voorspelbaar te worden dat er steeds meer twists volgen en dan begint het wat rommelig aan te voelen.

Visueel zoals verwacht, erg mooi verzorgd en sfeervol ingericht. Lekker duister en grimmig. Zo zijn meerdere Spaanse films en ook deze doet daar niet aan onder. Tempo ligt ook relatief hoog, nadat het in het begin een klein beetje op stoom moet komen. Maar eenmaal op stoom verveelt het ook niet.

Leuk filmpje, maar niet zo goed als de score hier doet vermoeden. Intelligent soms, dat zeker, maar het wil iets te veel en weet helaas een aantal andere dingen niet kundig te vermijden. Duurt gelukkig wel niet al te lang. 106 minuten is nogal kort voor een top 250-film.

Via de ene leugen na de andere werken de hoofdrolspelers zichzelf op een verrukkelijke manier steeds verder en dieper in de nesten. Heel beklemmend in beeld gebracht. Ik heb met natte handen van het zweten zitten kijken.

Het viel me al op dat de titel in het Spaans toch mooier is dan de vertaling. Volgens Google Translate wil het 'Tegenslag' zeggen, wat toch wel de lading dekt. Het lot van iemand die zich heeft vast gereden in de modder en alleen maar dieper geraakt.

Het is vooral een whodunnit thriller met een twist. Op zich is het niet zo bijzonder, maar het verhaal is wel interessant en ik bleef toch benieuwd naar het einde. Gaandeweg zie je misschien wel wat aankomen, maar het is toch mooi gedaan. De film neemt ook de tijd tussen de gebeurtenissen in het begin van de film en die uit de flashback. Om dan stap voor stap de puzzelstukjes in elkaar te leggen.

Contratiempo is een mooie warme Spaanse thriller. Het wordt nooit speciaal, maar is best wel goed gemaakt. Passende muziek, goeie acteurs, een boeiend script (voor dit genre toch) en visueel mooi aangekleed. Het geheel is een interessante goed gemaakte thriller geworden, zonder dat het echt speciaal wordt. Maar soms moet dat ook niet.

Vernuftig geconstrueerde spaanse thriller, spannend en goed gemaakt. Hier en daar is het script aan de te gekunstelde kant, iets dat een geloofwaardige ontwikkeling van personages en plot in de weg staat, maar overwegend verloopt de film vloeiend en natuurlijk. Klein nadeel is wel dat het genre, dat min of meer in 1995 werd geboren met The Usual Suspects, inmiddels zoveel soortgelijke films heeft voortgebracht dat je als kijker niet meer zo snel onder de indruk bent van bepaalde verrassende wendingen en/ of onthullingen. Afgezien daarvan een prima film.

Een succesvolle ondernemer die van moord op zijn minnares wordt beschuldigd en een advocate hebben minder dan drie uur de tijd om met een onberispelijke verdediging te komen. Hij werd gevonden met haar dood lichaam in zijn armen in een gesloten hotelkamer.

Deze intelligente Spaanse thriller is zonder meer excellent. De hele filmploeg deed het uitstekend. Regie, script, soundtrack, fotografie en camera zijn hier van een bijzonder hoog niveau. Een meesterlijke film vol verrassende wendingen waarvan de kwaliteit mij bijna omver blies. Ik had alleen wat weinig tijd om de ondertitels steeds volledig te lezen. Een dikke aanrader.

Wat jammer dat hij in de Benelux niet op blu-ray beschikbaar is.

De grote illusieshow

Niets is wat het lijkt in deze grote illusieshow, die zo uit de koker van de makers van La casa de papel lijkt te zijn gekomen. Dit betekent zoveel lagen achter elkaar afpellen dat je hier (in ieder geval in mijn geval) op een bepaald moment immuun voor raakt. Los van het feit dat ik het slotakkoord totaal niet aan zag komen en sterk in elkaar vond steken, was het aantal plottwists al in zo'n rap tempo over mij heen gekomen dat de 'grande finale' flink aan impact bij mij inboette. Overdaad schaadt.

Ondanks de hoge score en een script wat op veel punten goed in elkaar zit, waren er meer zaken die mij stoorden. Denk aan de te aanwezige orkestmuziek en de vlak acterende hoofdrolspeler. Daarnaast vond ik de aanleiding naar de gebeurtenis en de ongeloofwaardige beslissingen die het hele verhaal op gang brachten een beetje gekunsteld. Er stond weliswaar veel voor de personages (en met name Adrián) op het spel, maar in mijn ogen leek dit niet voldoende om de genomen acties, naar aanleiding van het veroorzaakte ongeluk te rechtvaardigen.

Wanneer je gemakkelijk over de door mij genoemde pijnpunten heen kan stappen zal je Contratiempo waarschijnlijk hoger beoordelen dan ik. Kijkende naar het hoge gemiddelde zal je hier niet de enige in zijn. Zelf stoorde ik mij echter te veel aan bovengenoemde nadelen om maximaal van deze misdaadthriller te kunnen genieten.

3,0*

Onderhoudend.

Regisseur Oriol Paulo levert een strak geschoten thriller af - qua sfeer valt hem niets te verwijten. Mede door het fijne kleurgebruik is het visueel boeiend kijken. Ook de muzikale begeleiding is prima in orde, vooral doordat het vrij subtiel is.

Het is evenwel het enige wat echt subtiel is in de film. Het script overschat zichzelf hopeloos. Hoe meer van die twists, hoe slechter het wordt. Ik heb echt niets tegen een goede plottwist, maar zo van die scenario's waar het met de regelmaat van de klok wisselt vind ik eerder aanstellerij.

Dat breekt m.i. ook hier zuur op. Met een paar twists minder en wat minder van dat bij momenten pretentieuze machtsspelletje tussen verdachte en advocate had het toch allemaal verfijnder geweest. Blijft nu vooral een stijlvol geschoten thriller over die inhoudelijk te veel steken laat liggen om echt goed te zijn.

3

Of nee, toch niet. Iedereen kent wel de Duitse leraar, zo'n gevoel kreeg ik ook een beetje bij deze film, waarbij steeds maar weer blijkt dat de vork toch net anders in de steel zit. Dat is vervelend, maar in dit geval vooral slaapverwekkend doordat dit zo'n film is waar je vanaf seconde 1 al aan voelt dat het zo'n film is. Sommige twists zie je van mijlenver aankomen, sommige niet maar die zijn ofwel ongeloofwaardig, ofwel weten ze gewoon in het geheel niet te imponeren. En het is flauw als je als regisseur ook echt ergens een beeld van toont en achteraf blijkt dat niet waar te zijn.

Jammer, want visueel wel een prima film. Sfeervol, fijn gespeeld, goed gemonteerd en de film kijkt vlot weg.
2,5*.

Nogal hooggespannen verwachtingen, want een erg hoge score hier. Dat kan dan vanzelf eigenlijk alleen maar tegenvallen.

En dat doet het dan helaas ook. Want hoewel het mysterie zelf best lang duister blijft, zitten er net wat teveel gaten in het verhaal. En erger, er wordt veel te veel gepraat, en dat levert een erg statisch spel op. Alsof het een toneelstuk is.

Van de acteurs ben ik dan ook niet zo weg. Misschien vooral door het nogal ratelende stemgeluid van (vooral) Ana Wagener. Dat staat gauw tegen, en dan duurt de film best lang.

Misdaadmysterie. Zeer inventief en origineel verhaal met enkele leuke plottwists en een knaller van een eindplot. Genre “wie wat waar waarom wanneer en hoe”. Tot op einde blijf je met vragen zitten, maar uiteindelijk krijg je op alles een antwoord. Chapeau voor een Spaanse productie. Hollywoodwaardig. Genoten. Zo mogen er wel meer gemaakt worden. Geboeid gekeken van begin tot einde. En zoals de leuze zegt: “eerlijk duurt het langst”…

Adrián [Mario Casas] staat terecht voor de moord op zijn minnares Laura [Bárbara Lennie]. Hij bereidt zijn verdediging voor met hulp van expert Virginia [Ana Wagener]. 100 minuten lang horen we steeds veranderende versies van het verloop van de moord, maar uiteindelijk blijkt de vork natuurlijk weer heel anders in de steel te zitten. Alfred Hitchcock beschouwde het gebruik van gelogen flashbacks als één van de grote zondes in de filmkunst maar Paulo denkt dat hij daarmee een intelligent misdaadmysterie heeft bedacht. Nou... nee dus. Goed camerawerk van Xavi Giménez en de sfeervolle score van Fernando Velázquez zijn de enige pluspuntjes. Om onbegrijpelijke redenen nog eens (in het Italiaans) verfilmd in 2018 als The Invisible Witness.

De perfecte misdaadfilm? Nou, ik weet het nog zo niet. Regisseur Oriol Paulo houdt het spannend tot in de finale, waarbij hij onderweg laat zien dat elk verhaal uiteindelijk een mogelijke versie is van een onkenbare waarheid. De verleden tijd wordt als het ware geschreven, in scène gezet door diegenen die het kunnen betalen. Niettemin is de werkelijkheid niet maakbaar, hoezeer de advocatuur dat ook wil laten geloven.

Geen oninteressante bijgedachten zijn het, bij een bloedstollende film die het grote gebaar niet schuwt, net zoals de soundtrack bombarie niet uit de weg gaat. De toeschouwer zit bijgevolg vanaf de eerste minuut aan het beeld gekluisterd en tuimelt blindelings in het vakkundig opgezette cinematografische spelletje, om aan het einde van de rit – hoe kan het ook anders? - bedrogen uit te komen. Jazeker, dat is een kunst, maar is dit wat we van het misdaadgenre willen: een onoplosbaar kluwen, in een het ootje genomen worden binnen een plot die zich niet laat ontrafelen behalve wanneer het scenario alles netjes voorkauwt?

Enfin, 'Contratiempo' is ambachtelijke cinema van de hoogste orde, maar verheffend? Nee dus. Doe mij maar ‘The Usual Suspects’ – elegantie, humor, suspense doch met relativering, veel liever dat dan deze zweterige les zedenleer...

2,75*

Een soort moderne Spaanse Rashômon. Het uitgangspunt is dus niet bepaald origineel, de setting en uitwerking scoort wat dat betreft beter. Dat deze film om plotwisselingen draait, zie je natuurlijk al van verre aankomen. Dat geldt ook voor de advocate, die niet aan de kant van de hoofdpersoon blijkt te staan. De manier waarop ze tegen hem sprak was gewoon te ongeloofwaardig. Dat laatste woord slaat ook op het einde, duidelijk een plotwisseling teveel.

Verder is het wel vermakelijk en degelijk opgenomen. 2*.

De ideale misdaad/detective/thriller/mystery voor een zaterdagavond. Niet te lang, maar vakkundig in elkaar gezet. Bomvol flashback, verschillend uitgewerkte scenario’s en vraagtekens bij het motief van de sleutelfiguren. De apotheose, een tikje ongeloofwaardig, werd stap per stap duidelijk. Het was wel zeer aangenaam om te zien hoe het verhaal zich uiteindelijk helemaal ontvouwde. Dikke meevaller!

Ik dacht dat ik deze al een score gegeven had, blijkt van niet. Ben zo niet van een film nog eens te kijken, maar voor deze ga ik dit weekend toch eens een uitzondering maken. Met de zeer goede acteur, Mario Casas....van ook El Practicante