Crimson Tide (1995)

goede spannende actie thriller

in een atom onderzeer met gene hackman als de wat omhoog gevallen kaptein die zich beter voelt dan andere enkel omdat hij meer heeft gedaan dan andere op een dag komt er een zwarte officier om zich te melden en hij laat hem niet uit het veld slaan. wanner de kapitein het bevel krijgt om rakketen te lazeren twijfelt de officier en dat lijd in een groot conflict tussen de twee bevelhebbers van de onderzeer. dan terwijl ze de kapitein in zijn hut hebben opgesloten word er door de russen een torpedo op hen afgevuurd de officier probeert hem te ontwijken maar ze worden toch geraakt ook probeert hij de radio boodschap terug te herstellen. ondertussen hebben enkele manen de kapitein uit zijn hunt gehaald en gewapend nemen ze officier en de bemanning gevangen. een strijd tussen twee bevelhebbers wie heeft gelijk wie niet?

Crimson Tide

Dit was een fijne en spannende onderzeeër film. Natuurlijk bevindt zich weer een ''schietgrage'' kapitein in de boot en moet de andere overtuigen het anders te doen. Stiekem weet je wel hoe dit afloopt, maar het wordt mooi en spannend in beeld gebracht, mede door het sterkte optreden van de acteurs. En Denzel stelt eigenlijk nooit teleur.

3,5 sterren

Toen deze film begon dacht ik bij mezelf, dit wordt niks.

Totdat het langzamerhand op gang begon te komen, het werd wel wat spannender maar niet zo spannend dat ik mn aantal sterren wou aanpassen

Ik had een 3 in mn hoofd als aantal sterren maar toch nog door het einde ietsjes verhoogd naar 3,5 sterren

Op een gegeven moment deed het me denken aan The Divide, daar begint ook alles vredig en eindigt het in een heftige scene. The Divide gaf ik uiteindelijk 4 sterren.

3.5 sterren voor Crimson Tide

Politiek getinte thrillerfilm van regisseur Tony Scott, waarin de goed acterende Denzel Washington en Gene Hackman grotendeels verantwoordelijk zijn voor de sfeerbepaling. De eerste helft van Crimson Tide kent een verrassend genuanceerde inhoud, maar die wordt enigszins weggepoetst eenmaal de situatie in de tweede helft escaleert. Met name de bombastische, drukke opbouw kon ik niet helemaal plaatsen. Het levert in ieder geval geen gevoel van spanning of claustrofobie op, vooral een indruk dat de beeldcompositie achter de schermen niet te overzien was. Scott gebruikt zijn typerende stijlelementen ook hier weer en dat levert snel en behendig camerawerk op, maar helaas ook een nogal aanwezige muziekkeuze. Zijn fascinatie voor de Amerikaanse cultuur breekt in ieder geval door, maar of dit voor een subtiele thriller nu de juiste manier van aanpak is, betwijfel ik ten zeerste.

Een verzameling duikbootclichés, te pas en te onpas opgeleukt met wat klinkt als hetzelfde stemmige mannenkoor dat ook The Hunt for Red October opleukte. En ook behalve dat speelt Scott nogal leentjebuur bij die film, er zijn te veel plotelementen die letterlijk terugkomen - tot op het punt dat de beelden gewoon herbruikt hadden kunnen worden.

Helaas, Hackman komt lang niet in de buurt van de duikbootkapitein van Scott Glenn - niet dat hij slecht speelt, bepaald niet. Net zo min als Washington. Sterker, het is aan hun soliede spel en aan de toch vrij strakke timing van Scott te danken dat er toch nog iets uit komt. Het probleem is vooral dat het verhaal te tobberig is, te ongeloofwaardig ook, en veel te veel gemuit. Tot en met een gewapende opstand aan toe, kom nou toch.

Wat ook mis zit is dat de balans tussen spanning en suspension of disbelief scheef ligt, en Scott dat met de soundtrack probeert te doen vergeten. Het is eigenlijk altijd al een teken dat het mis zit met een film als je halverwege het kijken in de gaten krijgt dat de soundtrack wel wat overdreven dramatisch is, maar in deze film wordt dat echt heel irritant. Net zoals de raamvertelling met de CNN-reporter irritant is. En hoe leuk het ook is om Jason Robards in zo'n rol te zien, ook die uitsmijter die hij mag voordragen is volstrekt ongepaste Hollywood-draf.

Een half puntje extra voor de Jack Russell. Ook volstrekt ongeloofwaardig, maar wel leuk.