Deu Suay Doo (2009)

Beetje Ong Bak meets Drunken Master (Jackie Chan). Ik vond het erg moeilijk mijn aandacht bij het verhaal te houden, maar de vechtscenes maakte dit weer goed. Af en toe zijn de scenes wat TE ingestudeerd maar ik vond dit niet storend.

Ik geef hem 4 sterren, mede door de vele vechtscenes die naar mijn mening dik in orde zijn.

Meevaller.

Weer een sterke toevoeging aan de bestaande serie Thaise martial arts films. Vooral de mix van Muay Thai en drunken style is een geweldige combinatie, al levert dat inderdaad wel "gestagede" gevechten op. Hoort er gewoon bij en helemaal niet erg als de choreografie zo geslaagd is.

Verder weer mooi kleurrijk (typisch Thais) en met een lollige soundtrack onder de meeste vechtscenes. Einde was iets te donker jammer genoeg, hoewel het final gevecht wel weer grandioos in beeld kwam.

Meer dan vermakelijk, voor liefhebbers van het martial arts gebeuren. Uiteraard niet zo hard als de "mannelijke" versie, maar de mix met drunken style is een aanrader voor alle liefhebbers.

4.5* en een uitgebreide review

Eindelijk gezien

Toen ik voor de eerste keer de trailer zag, zat ik al met een big smile op me gezicht, twijfelend of deze Chocolate (die ik zo geweldig vond) zou kunnen over-toppen. En ondanks dat het een close-call is geworden zet ik hem voorlopig op nr 1 (wat er voor zorgt dat The Hangover me top 10 uitgaat, en ondanks dat het een geweldige komedie was verdiende die het ook niet echt om in me top 10 te staan)

Ten eerste wil ik zeggen dat ik het geweldig vind hoe ze in zo'n korte tijd zo'n geweldige film in elkaar hebben geflanst.

Acteerwerk of verhaal moet je bij deze films niet naar kijken, dat is net als Family Guy afkraken vanwege het gebrek aan continuiteit.

Maar damn de gevechten, de choreografie, de mix met drunken-style en breakdance, de combo-fights, de opbouw van de gevechten en de vechters zelf. Fantastisch

Ook de locaties en soundtracks zijn zeker niet mis en zorgen voor een goede sfeer.

En voor mij het grootste pluspunt (wat een van de belangrijke redenen was om het te kijken): Jeeja Yanin. Wat een vrouw. Uiteraard een fantastische martial arts-specialiste en tegelijk een mooie vrouw met charisma en een betoverende glimlach. Maar back to the point: Geweldig dat ze al deze stunts even fixed terwijl ze hoogtevrees heeft. Ook het feit dat ze van 2 verdiepingen hoog gevallen was bij de opnames ( ) en toch de volgende dag meteen weer aan het werk ging. Verdient heel wat van me waardering.

Een keer de boom in beeld, en af en toe iets te donker, maar verder geen dingen die erge afbreuk doen aan de film.

Kortom: weer een grandioze martial arts film, met zelfs af en toe een vlaagje humor en een romantisch verhaal waar gelukkig niet al te diep op in gegaan word. En gelukkig niet als de meeste actiefilms al na een korte anderhalf uur voorbij is.

Topper

Zeer sterke film die Muay Thai, Drunken Boxing en Capoeira combineerd. Laat dit nou zo ongeveer mijn drie favoriete vechtsporten zijn en dan weet je dat het haast niet meer mis kan gaan.

Voor het verhaal hoef je een martial arts film niet te bekijken, maar hier vond ik het verhaal toch nog enige diepgang hebben. Al is me het 'hoe en waarom dat vrouwengeurtjes-gedoe' even ontgaan.
Ik was vooral benieuwd naar de hoofdrolspeelster. Het tegenvallende Chocolate had namelijk ook een vrouw in de hoofdrol en dat vond ik allemaal wat magertjes. Gelukkig doet Yanin het stukken beter. Best een mooi meisje ook nog eens. Ook de andere personages waren geslaagd. De film neemt zelfs nog de moeite om hen enige diepgang te geven. Dat maakte de scène tussen Sahim en Deu ook zo sterk. Wie zal ze laten leven? Want ik vond het toch wel sneu dat Sahim doodging. Het verbaasde me ook dat de 'eindbaas' een vrouw was. Nóg een vrouw, maar ook zij wist maar al te goed waar ze mee bezig was. Verder zitten er best nog een paar geslaagde komische scènes in.

De gevechten zijn perfect gesynchroniseerd. Er wordt gelukkig best wat afgevochten in de film en dit vaak op mooie locaties. De gevechten deden vaak denken aan Jaa's werk ( Muay Thai) en het werk van Chan ( Drunken Boxing). Ook worden er de nodige breakdance moves uitgegooid, en alles natuurlijk in een vloeiende beweging. Zoals in andere Thaise martial arts komen ook hier de klappen hard aan, hoewel ik af en toe het gevoel had naar een turnvoorstelling te kijken omdat er ook een aantal dansbewegingen worden gemaakt. Maar die momenten waren gelukkig schaars. In tegenstelling tot Ong-Bak worden er hier af en toe wel koorden gebruikt. Niet dat het duidelijk opvalt, maar sommige sprongen of bewegingen konden niet gemaakt worden zonder wat extra hulp. Die laatste klap van Deu was trouwens briljant.
En niet te vergeten; de soundtrack is bij sterk. Dat vind ik altijd erg belangrijk in een vechtfilm. Lekker adrenaline verhogend.

Legend of Drunken Master en Ong-Bak blijven mijn numero's één wat betreft de vechtsijlen, maar deze combinatie is alles behalve verkeerd.

Okee.

Maar helaas niet veel meer dan dat.

Het lullige is dat de gevechtsscènes nogal zwalken. Van redelijk tot uitmuntend en weer terug. Dit heeft te maken met iets wat we ook al zagen bij Chocolate. Tegenstanders die wel erg overduidelijk mistrappen of wachten op de impact. Wat dat betreft blijkt alleen Jaa hierin bij zijn twee eerste films master and commander. Tevens zijn sommige gevechten nèt iets te overduidelijk georchestreerd.

Mede dankzij de lekkere over de top actie, het puike camerawerk, aardige soundtrack, de visuele grapjes en het vermakelijke verhaaltje een voldoende.

Goed.

Ik had nooit verwacht dat een film met een vrouwelijk hoofdpersonage, die zich al knokkend door de film heenslaat, nog meer indruk zou maken dan Tony Jaa `s Ong Bak en Tom Yum Goong.

Doordat Yanin Vismistananda bijgestaan wordt door enkele mannelijke vechters wordt een gebrek aan stootkracht gelijk in de kiem gesmoord. De meest uiteenlopende gevechtstijlen komen voorbij, ik zat mij ècht te vergapen aan dat drunken boxing.

De gevechten vinden plaats op prachtige locaties. Een vechtfilm waarbij niet alleen de gevechten niet te versmaden zijn maar tevens de achtergronden. Op visueel vlak valt er genoeg moois te beleven, wat een prachtige symfonie aan kleuren worden er op het scherm getoverd!

Een onverwacht grote verrassing, aangezien ik had verwacht dat de film zich misschien zou kunnen spiegelen aan sommige martial arts films, niet dat hij andere martial art films moeiteloos achter zich zou laten.

Een ware delicatessen! Een 4,5*

Na Chocolate was ik toch benieuwd naar de volgende film van Yanin en zoals met de meeste vechtfilms hou ik dan ook nooit echt rekening met het verhaaltje, maar dit sloeg werkelijk alles.
Het dramagedeelte neemt echt teveel de overhand tegen het einde aan. Ik ben volgens mij in slaap gevallen bij de uitleg, maar gelukkig legt ParadoxPersona het nog even uit in zijn post en dan slaat het helemaal als een tang op een varken.

Dan rest nog de gevechtscènes en die zitten op zich wel oké in elkaar, de ene keer echt sterk, de andere keer wat zwakjes en te ingestudeerd. Met name het gevecht op de drie bruggen vond ik echt te nep voor woorden.

Kleine 3,0 sterren.

Ik ben toch niet helemaal vrij van seksisme, want toen ik deze film opzette had ik niet verwacht dat de hoofdrol voor een vrouw zou zijn. Maar waarom eigenlijk niet? Net zoals, waarom eigenlijk geen eindbazin in plaats van een eindbaas?

De gevechten zijn in ieder geval de moeite waard. Ik moest erg denken aan The Drunken Master met al die alcohol. Maar ook beïnvloed door breakdance zo te zien. De betere vechtfilms zijn eigenlijk meer ballet dan vechten, dit is dus ook een dansfilm maar dan meer streetwise, wat ook eigenlijk meer past bij de dronken stijl. Verder is de film mooi gestileerd, met name tijdens de oefengevechten op en rondom de ruïne.

Het verhaal stelt niet veel voor, en is zelfs een beetje belachelijk. Niet heel erg bij dit soort films. Wat wel jammer is, is dat het op bepaalde momenten een beetje overdramatisch was. Dat deed wel enigszins afbreuk aan een verder fijne martial arts film. 3,5*.

Duidelijk een stuk minder goed dan Chocolate (2008). Waar Chocolate een goed verhaal en interessant uitgangspunt had (autistisch meisje leert zich uit te drukken door middel van martial arts) en de gevechten sterk en overzichtelijk gechoreografeerd waren, is dit bij deze Raging Phoenix veel minder het geval. Bijna de hele film door wordt Yanin Vismistananda (Deu) als een soort verlengstuk gebruikt door Kazu Patrick Tang (Sanim). Ze wordt als een natte dweil heen en weer geslingerd, wat wel leuk is voor een keertje maar hier teveel wordt uitgemolken. Ik zie haar liever zelf haar mannetje staan.

De gevechten lijken, zoals anderen ook al opmerkten, veeleer danspasjes waarbij de tegenstanders mooi op elkaar inspelen. Dat is soms wel vermakelijk om te zien, maar het maakt dat er nooit gevaar of pijn bij betrokken lijkt te zijn. Capoeira is uiteindelijk toch meer een dans dan een vechtstijl. Ook de komische begeleidende muziek helpt hier niet bij. Alleen aan het slotstuk van de film (als Sanim dood is) wordt er overgegaan op een overdaad aan dramatische muziek. Deu huilt ook erg veel in deze film, het lijkt wel een Thaïse dramatische televisie-film.

Het dieptepunt is wel het gevecht op de hangbruggen, die hele setting in de grotten oogt erg 'fake'. Hoe kan een klein meisje als Deu twee volwassen mensen zo lang vasthouden, zelfs als Sanim zijn hand opent, en tegelijk ook nog een gesprekje met hem aangaan? Nog erger is het moment waarop Sanim eindelijk naar beneden valt, maar wel nog even zijn amulet omhoog kan gooien, dat natuurlijk netjes aan de hangbrug blijft hangen. En dan verschijnt Jaguar opeens weer, die nochtans even daarvoor van de hangbrug in de dieperik was getuimeld.

Zo zitten er wel meer fouten in de film: tijdens het gevecht tussen Jaguar London en Sanim is deze laatste duidelijk aan het verliezen, maar in het volgende shot loopt hij met de twee meisjes weg en is Jaguar nergens te zien. Is er geknipt in de film en verdween een scène op de editingvloer?

Niet dat deze film echt slecht is hoor, maar hij kan absoluut niet tippen aan de eerste film van Yanin. Ze slaagt er met deze film niet in om die erg sterke start door te zetten. Hopelijk wordt haar derde film weer beter: minder drama en fake danspasjes, een sterker verhaal en vooral betere, rauwere gevechten.

Het beste deel was de (wel heel korte) opleiding in de ruïnes, waarbij enkele acrobatische stunts te zien zijn zoals de dubbele handenstand. Ik vind het dan wel weer jammer dat er na de film geen stunts of bloopers worden getoond, zoals in de eerste film. Dat is altijd leuk om te zien bij martial arts films, en het doet je appreciëren wat de acteurs moeten doorstaan. Net als bij de Jackie Chan films, is dat het leukste stuk van de hele film.