Grand Canyon (1991)

Het positieve van deze film is dat ze waarschuwt voor zinloos en waanzinnig geweld in de samenleving en ook stelt dat geluk nog te vinden is.

Helaas wordt geen enkele oplossing gesuggereerd, zodat de film in zijn geheel eigenlijk weinig interessants te bieden heeft.

The point is there's a gulf in this country; an ever-widening abyss between the people who have stuff, and the people who don't have shit. It's like this big hole in the ground, as big as the fucking Grand Canyon.

Aldus de cynische filmproducent Davis, verdienstelijk gespeeld door Steve Martin. Davis produceert gewelddadige actiefilms en beschouwt zich met het creëren van zijn kaskrakende pulpfilms als een kunstenaar. Davis is een van de bijzondere personages die deze ensemblefilm bevolken. De film volgt een aantal mensen wier levens elkaar beïnvloeden. Sommigen kennen elkaar. Anderen ontmoeten elkaar. Op een of andere manier zijn ze onderling verbonden of raken onderling verbonden.

Aan de hand van het doen en laten van deze bijzondere personages schetst regisseur en schrijver Lawrence Kasdan een portret van Los Angeles. Een roerige stad waar in de nacht de politiehelikopter over de donkere straten van de onrustige wijken vliegt en overdag de nieuwshelikopter van de lokale omroep de luisteraar informeert over filevorming en politieachtervolgingen.

De film toont mensen die in Los Angeles wonen. Mensen die in diverse situaties met geweld en de keerzijden van het stadse leven worden geconfronteerd. Mensen die twijfelen aan de zekerheid van hun bestaan. Mensen die geloven dat op elk moment een geweldsdaad, een onrecht of een aardbeving ervoor kan zorgen dat ze alles in hun leven kwijt raken. Het zijn deze mensen die elkaar in de film vinden. Veel belevenissen. Veel verhalen die elkaar raken. Grappig, ontroerend, menselijk.

Los Angeles is een roerige stad. Een wonderlijke stad. Een hardvochtige stad, maar ook een stad die zijn naam eer aandoet en niet blind is voor de noden van de mensen die nog hoop hebben. Toeval is soms geen toeval. Je hoeft alleen maar te luisteren om een brokje wijsheid te ontvangen. City of Angels. Stad van Engelen. Ze duiken zomaar op. Als bedelaar. Als dakloze. Als toevallige passant. Ze delen hun wijsheid met het luisterend oor van de barmhartigen, de verdraagzamen, de edelmoedigen, de hoopvollen.

Grand Canyon is een film die soms op de rand van zoetsappigheid balanceert maar die lijn niet overschrijdt. Grand Canyon is een aangenaam sprookje. Een realistisch en hoopvol sprookje. Grand Canyon is een film waarin de volgende dialoog tussen twee personages die een hoop spannende toevalligheden hebben meegemaakt, zoetsappig lijkt, maar het niet is. “So what do you think? I think it’s not all bad”. Mooi toch? Grand Canyon is een fijne film.