The Experiment (2010)

Aardig filmpje, niet te gek, niet te veel actie of spanning. had er meer van verwacht.
Uiteindelijke psycho strekking is wel aardig, goed te zien als het rolluik omhoog gaat en men weer in de bewoonde wereld terecht komt. van mij 3 ***

"Zit er een Nederlandse producer achter?", vroeg ik me na het eerste kwartier af. Er wordt Heineken en Amstel gedronken en het aanrijden van Piet Paulusma is als schokkend fragment bedoelt. De film oogt wat schokkerig, alsof er teveel materiaal tussenuit is geknipt. Het uitgangspunt van de film is spannend, maar door het script lijkt het niet echt tot uiting te komen.

En dat is jammer en overwacht beroerd van de schrijver van de TV-serie Prison Break.

Nee, dan liever de Duitse versie die een diepe indruk achterlaat.

ik vond het een goede psychologische thriller. hele simpele regels van de wetenschappers, die iedereen bleek te vergeten... zo zie je hoe de mensheid in elkaar zit en hoe wij in hokjes denken: 'kleren maken de man' is een gezegde/motto die prima past bij de film. er zou een ander deel gemaakt moeten worden van een groep die de regels wel opvolgt...

Goeie film!

3,5 is het wel waard!

Gekeken op NetFlix

Bewuste keuze geweest om de Engelse remake te kijken. Ik heb de Duitse, originele, versie thuis, maar ik erger mij vaak aan de Duitse taal. Deze versie viel mij echter wat tegen, mogelijk dat ik het origineel toch nog een keer ga pakken dus. Het is mij allemaal net iets té. Het verhaalt trekt me wel mee, behalve het verhaal met de dame, die was mijn inziens erg overbodig. Het experiment zelf is redelijk uitgewerkt en denk grotendeels ook best op waarheid berust. Echter gaan ze overal net een stapje te ver. Waar het allemaal in het begin nog vrij realistisch is, vervaagt dat ook al snel. Op een gegeven moment kreeg ik het idee dat ik naar een vorm van My Little Eye (2002) aan het kijken was. Mensen die denken dat ze aan een programma meedoen, maar vervolgens in iets totaal anders terecht komen. Ondanks dat het langzamerhand allemaal teveel uit de hand loopt, is alles ook wel heel erg voorspelbaar en daardoor een beetje saai. Van te voren zie je eigenlijk al wel aankomen wie welke rol gaat innemen, zeer weinig tot geen verrassingen. Het einde is nogal verwarrend, waarom heeft Barris bijvoorbeeld een cheque van 14.000 dollar, terwijl het experiment na zes dagen is gestopt. Het was immers een regel dat het geld niet werd uitgekeerd als het experiment voortijdig gestopt zou worden. Tevens hadden de deuren natuurlijk veel eerder geopend moeten worden. Geweld mocht niet gebruikt worden, maar dat werd al vrij snel wel gebruikt. Iemand van een stoel trappen die met zijn hoofd op de grond komt is mijn inziens al geweld. Natuurlijk was er geen boeiende film geweest als je op zo'n moment als was gestopt, maar ook het einde zelf had van mij beter uitgewerkt mogen worden. Wie draait er op voor de moord op Benjy? De dokter wordt weliswaar aangeklaagd, maar hij is uiteraard niet degene die hem daadwerkelijk de dood heeft ingejaagd. Enfin, de film kon me mede hierdoor niet echt bekoren. De opbouw was prima, evenals de acteerprestaties. Dit zorgt toch nog voor een krappe voldoende: 3*.

Boeiend.

Een sociaal experiment, zet een aantal verschillende type mensen bij elkaar en kijk wat er gebeurt. Een interessant gegeven waardoor je geboeid blijft kijken hoe dit afloopt.

De hippie blijkt toch niet zo vredelievend te zijn, de sukkel blijkt toch wel heel dapper te zijn, een ogenschijnlijke klootzak blijkt dat inderdaad ook te zijn. Oerdriften, instinct om te overleven, groepsdruk, het komt allemaal voorbij. Gelukkig ook wel barmhartigheid. Zonder dat zou ik toch wel een heel naar gevoel hebben overgehouden aan deze film.

Vrij bizar natuurlijk om zoiets te organiseren. Wat er zich echter tijdens de film afspeelt is echt een psychologisch masterpiece. Zo herkenbaar is dit machtsspelletje. Zeker een aanrader.

“Memo to Adolf, the uniform isn't real.”

The Experiment is een film met een interessant uitgangspunt en sterke acteerprestaties. Maar het is ook een film waarin je een hoge mate van ‘suspension of disbelief’ moet hebben. Als je de film niet al te serieus neemt kun je jezelf wel vermaken met personages die om het minste of geringste elkaar in de haren vliegen, en binnen een dag al over elkaar heen staan te plassen. Het gevangenisexperiment faalt ook aan alle kanten, maar de personages krijgen toch allemaal hun geld. En de kijker krijgt een film met een Brody, Whitaker en Collins Jr. op hun best. Ook niet verkeerd.

Origineel nog niet gezien.

Het Duitse origineel nog niet gezien, ik weet dat ik daar eigenlijk mee had moeten beginnen, maar ik gaf toch maar de remake die op Netflix staat maar even de voorkeur. Uiteindelijk ben ik er best zeker van dat dit weer een softere versie is van het origineel.

Al begon het best verontrustend, maar dat komt ook omdat er echte beelden van bijvoorbeeld dierenslachtingen worden laten zien. Dat botst dan vervolgens met de rest van de film, want de rest van de film blijft erg soft op het gebied van geweld.

Ik geloofde de film ook niet echt. Het zou te maken moeten hebben met de "menselijke natuur" maar ik vond het personage van Whitaker gewoon zo bizar dat ik meer dacht dat het door zijn gekte kwam dat het uiteindelijk zo ver is gekomen.

De meeste personages zijn ook "types". Je ziet al snel wie er bewaker gaat worden en wie er gevangenen gaat worden. Ik ken niemand die zich zo vreemd gedraagt, ook al buiten het experiment. Whitaker daarbij volop, want ondanks dat hij niet onaardig speelt, past zijn personage hier gewoon niet in.

Voor de rest laat de cinematografie het ook afweten. De hardheid en smerigheid voel je simpelweg gewoon niet en het voelt meer aan als een realityserie. Iets wat je je wel kan voorstellen hierin, maar het gaat vervolgens ten koste van de hardheid van de film.

Voor de rest prima acteerwerk, dat wel, maar geen charme en geen impact. De film kijkt wel lekker weg, maar ik zag dit meer als een film die vermaakt inplaats van als een film die moet choqueren en realiseren. En dat moet je als regisseur dus eigenlijk juist voorkomen.

Het is alweer een hele poos geleden dat ik de Duitse versie nog zag. Verschilt toch wel hier en daar met deze Amerikaanse remake. De originele was toch sterker, maar naar het einde toe wat zwakker wanneer de slinger te veel doorsloeg naar een slasher-niveau.

Het Stanford-experiment is berucht en stemt tot nadenken wanneer iemand macht krijgt over ondergeschikten. Steeds interessant om conclusies aan te verbinden. Om optimale resultaten te krijgen moeten wel alle factoren en parameters juist zitten. Jammer genoeg is dit hier niet het geval. De factor "geld" is te sterk aanwezig en beïnvloed te veel het denken van de deelnemers. De gedachte dat een gebroken regel of het feit dat iemand opgeeft de (opgebouwde!) vergoeding voor iedereen (!) geannuleerd wordt, is te beïnvloedbaar om spontaan nog te kunnen handelen. En dat zie je ook duidelijk naar voren komen in de film.

Ook de omschakeling naar het plasincident is vrij abrupt en komt niet waarheidsgetrouw over, idem trouwens met de diabetespatiënt. Aan de andere kant zie je wel dat de grenzen steeds verlegd worden. Eén leider die gevolgd wordt, één persoon die zich éindelijk gewaardeerd voelt en zich als leider opwerpt, want zijn leven is anders maar mislukt. De bewakers nemen hun rol serieus en stoppen zich weg achter de regels, de gevangenen maken er een spelletje van en hebben te laat door dat er geen weg meer terug is. Waar zat trouwens het medische team?

Toch wel wat minpuntjes natuurlijk die ik in de Duitse versie (dacht ik) beter uitgewerkt zag. Desalniettemin een interessant experiment die tot nadenken zet hoe de mens in elkaar (kan) zit(ten).

You still think we're higher on the evolutionaire chain than monkeys?

Vooral geprobeerd omdat de Duitse versie me wel beviel, en hoewel de film een behoorlijk duo treft in Brody en Whitaker, en de film een redelijke eindfase heeft, is deze remake toch redelijk overbodig en wordt het niveau van de Duitse versie nergens bereikt.

Waar Brody in het begin aan de fletse kant is verbeterd hij zich sterk richting de climax, Whitaker is sowieso geweldig te noemen als man die niet met macht om kan gaan en last heeft van projectie vermoed ik. Over macht gesproken, irritatie en pesterijen zijn waar de mens zijn, daar is geen macht voor nodig. Qua spanning is het vooral de tweede helft waar echt de degens gekruist worden door de personages en de zaken uit de hand begint te lopen terwijl het begin juist flauwtjes aanvoelt. Bovendien wordt dit in Duitse versie iets meer geraamte gegeven met een hoofdpersoon dieverslaggever is en naar ik meen iemand anders een undercover politieagent.

Apart is het A Clockwork Orange momentje waar Piet Paulusma in voor lijkt te komen, fraai de aanwezigheid van de prachtige Maggie Grace, minder het karakter van Brody dat als leider aangewezen wordt door de bewakers, de boel naar het einde op gang zet maar eigenlijk nergens als leider overkomt. Ronduit dom is de suikerpatiënt die denkt zonder insuline te kunnen, sure!

Het maakt The Experiment tot een niet echt bijzondere en vooral overbodige film, ware het niet dat de climax het nog redelijk doet en de film enigszins redt. Maar genoeg voor een goed cijfer is het niet.