Tarantula (1955)

Smerige rotbeesten zijn t . Och ja, zolang ze in de tuin zitten vind ik het best maar als ik ze op mn kamer vind moeten ze toch het gevecht met mijn schoen aan gaan.

Wel een geinig filmpje dit maar ook best vermoeiend. De beelden van die grote spin gingen op een gegeven moment mn keel uit hangen, over zijn aanval die elke keer hetzelfde was nog maar te zwijgen. Ik zie nu ook dat Dr. Matt Hastings gespeeld werd door John Agar, die ik al eerder zag in The Mole People. Zijn acteerprestatie was hier toch wel een stukje beter. Toch leuk om een keer te zien. 2,5*

Holy Crap! :O Zoiets mis je dan weer als je de trivia op IMDb altijd na de film leest:

Look for a young Clint Eastwood as the (uncredited) leader of the jet squadron that attacks the tarantula in the film's climax.

Inderdaad leuk om eens gezien te hebben en ik moet zeggen dat dit filmpje nog best wel vermakelijk is. De Tarantula ziet er nog best wel aardig uit (hier en daar een klein 'knip en plak' foutje kunnen ontdekken), maar zoals Boordappel al meldde gaat het na verloop van tijd lichtelijk vervelen.

Tarantula krijgt van mij ook 2,5*.

John Agar en een superspin in één film; dat kan onmogelijk fout gaan! Goede effecten, hoog tempo; één de betere wacky monster movies uit de jaren '50.

4*.

Vermakelijke nostalgische onzin, maar duidelijk niet zo goed als Arnolds The Incredible Shrinking Man van twee jaar later. Slim gemaakt, al duurt het wel wat lang voordat de actie komt en valt het einde nogal tegen. Met het koude oorlog-moralistische sfeertje dat jaren '50 sf en horror zo kenmerkt en daar heb ik wel een zwakje voor.

Kleine 3.0*

Crawling Terror 100 Feet High!

Gezellig zwartwit met een beest dat op de achtergrond opdoemt. Een keer gezien en blijven hangen

Typische b-pulp uit de jaren 50 die ondanks het foute script, het overdramatische acteerwerk en de afgrijselijke soundtrack best meevalt. De kitscherige sfeer bevalt prima en de special effects zijn voor de tijd waarin deze film geproduceerd werd uitstekend. Fantastisch ook dat Clint Eastwood zelfs in zijn jonge jaren al een killer was, de mensen die de film gezien hebben begrepen wat ik bedoel

Formulespin.

Alle ingrediënten zijn aanwezig in deze beroemde monster-movie. Gezien het jaar van release zou men gedateerde SFX kunnen verwachten, hetgeen erg meevalt. Wel een beetje jammer is het geijkte pad wat het script bewandeld. Toch is de film zeker geen teleurstelling en vliegen de 80 minuutjes voorbij. Op het einde zelfs letterlijk met een gecamoufleerde Eastwood als piloot.

Redelijk.

Ik vond het zeer onderhoudend. En echt niet alleen vanuit het aspect zo slecht dat het leuk wordt. Vond het tempo en de opbouw perfect. Vond de steeds verder muterende professor geweldig (gewoon goed gemaakt hoor), de meeste scenes met de spin (uiteenlopend van zwaar achterhaalde tot vooruitstrevende effecten) zijn fun en alle scenes in het lab prima gedaan. Jack Arnold is dan ook de ideale regisseur om dit soort pulp tot kwalitatieve films te verheffen. Het vervelende liefdeslijntje blijft verder beperkt (met een voorloper van Eva Mendes) en de film stopt op het hoogtepunt, zoals het hoort. Er mankeert uiteraard best nog wel wat, maar het zijn details en overwegend is dit echt een prima film. Top vermaak! 4 (weliswaar kleine) sterren.

Ik had gisteren The Classic Sci-Fi box gekregen. De box is trouwens prima met punt scherp zwart wit beeld. Als eerste keek ik It Came from Outer Space (1953) en nu deze. Van precies dezelfde regisseur waar ik aardig tevreden over ben. Maar deze vind ik toch teleurstellend. .

Ik vond de film persoonlijk niet zo veel aan. Vooral de eerste 40 minuten. En gezien de dvd cover /poster had ik verwacht een film met allemaal i paniek, rennende mensen en een hele stad over hoop. Dat kon ik helaas op mijn buik schrijven. Erg teleurstellend, de volgende keer is The Incredible Shrinking Man aan de beurt.

Deze film krijgt van mij een magere 2,0.

Ook ik heb de Classic SciFi-box aangeschaft en heb daar nog geen spijt van. Van deze film had ik slechts lage verwachtingen, maar die bleken toch niet terecht. De special effects vallen best mee en de film is onderhoudend genoeg, mede door de korte speelduur. Het acteren vond ik soms wel wat matig.

Ziet er ook opmerkelijk fraai uit, met een redelijk "doorleefd" stadje en een prachtige woestijn (heb ik altijd wel een zwak voor, lang leve Tremors).

Zou de "ontwerper" van de DVD-hoes niet in de verleiding zijn gekomen? "Nou, die poster zit vol met dingen die niet echt in de film te zien zijn, zoals de heldin in de "armen" van de tarantula, en de held die als Rambo met een machinegeweer staat te zwaaien, en allemaal flatgebouwen die instorten -- dan mogen we er toch ook wel iets opzetten wat notabene wèl ècht in de film zit? STARRING CLINT EASTWOOD!!!"

Tarantula is één van de vele monsterfilms in navolging van Them! Maar kan het niveau niet halen van die film. Op zich wel goed gemaakt en beter dan je zou verwachten. Het genre had sowieso veel minder budget dan de grotere films. En kon niet op zulke grote namen rekenen. Maar gelukkig wordt het niet zo knullig. De tarantula zelf is een echt exemplaar. Door het spelen met de beelden is dit een groot monster geworden. Dat maakt het wel levensecht. Helaas ook door dat effect te gebruiken, is de interactie tussen spin en mens minder geslaagd en dat doet toch wel wat aan het resultaat. Dan is een spinnenfilm als Eight Legged Freaks (de ode aan dit soort films) beter geslaagd. Best genieten dus, maar meer ook niet.

Ik had hem nu voor de derde keer toch ook wel weer slechter verwacht, nadat ik hem vorige keer minder vond en de eerste keer dat is dan weer erg lang geleden, maar dan toch juist goed. Het is goed gedaan deze film met de reuzenspin en dat komt best overtuigend over net als de veranderingen bij Leo G. Carroll die trouwens ook een goede rol neerzet als Dr. Deemer. Corday doet het ook het naast haar gegil ook nog wel aardig. Ja, dat krijg je nou je er nou van met die rare experimenten. Die scènes in het laboratorium en later met het huis, dat ziet er grappig uit.

Nee, het is toch mooi gemaakt deze oude horror/sf-film ook al is verhaal behoorlijk standaard met een tien dozijn anderen van dit soort films. Maar redelijk kort, een goed tempo en vermakelijk. 5.0.

Voor mij persoonlijk geen hoogvlieger, vermakelijk is de film wel maar The Giant Spider had wel wat meer aandacht mogen krijgen, ik hoopte een beetje op een soort film zoals Them!.

De grote dieren waren wel grappig om te zien, in het bijzonder die grote cavia!

2,5*

Na vandaag een film over mieren te hebben gezien (Empire of the Ants uit 1977), besloten om er gelijk maar ook een film over spinnen tegenaan te gooien. In vergelijking met die eerder genoemde film is deze Tarantula, zelfs 22 jaar ouder, zoveel beter. Leuk hoe al die dieren in het lab groot in beeld werden gebracht, zoals bijvoorbeeld die grote cavia. Tarantula is wat mij betreft met een beter inzicht gemaakt en met meer oog voor detail. Zo was het leuk dat de spin even een paal omver liep en in contact kwam met een elektriciteitsmast. De spin zag er naar begrippen vrij goed uit en had zijn dreigende momenten waarbij er een close-up van de kop werd gemaakt. Er zit weinig vaart en actievolle momenten in deze film, maar de film is onderhoudend genoeg en weet dus ook te vermaken.

"I never saw anything like it! No footprints! No blood! No sign of a struggle! The bones just stripped clean like peeling a banana!!"

Na Them (1954) en Gojira (1954) het jaar ervoor, bracht 1955 ons nog een giant creature film: Tarantula. Regisseur Jack Arnold was eerder al verantwoordelijk voor It Came from Outer Space (1953), Creature from the Black Lagoon (1954) en zou ons twee jaar na deze film nog The Incredible Shrinking Man (1957) brengen. Stuk voor stuk bijzonder vermakelijke films, helemaal wanneer je dit soort jaren '50 sci-fi horrors een warm hart toedraagt. Tarantula past daar prima tussen, al haalt hij het niveau van die laatste 2 niet helemaal.

Het acteerwerk is bepaald niet geweldig, en de dialogen evenmin, maar als B-film is Tarantula uitstekend vermaak. Wetenschap die compleet uit de hand loopt en resulteert in mismaakte mensen en gigantisch groeiende dieren, met een speciale hoofdrol voor een tarantula die het voortbestaan van een woestijnstadje bedreigt. Veel meer heeft het verhaaltje niet om het lijf. Them had een aantrekkelijke vrouwelijke wetenschapper, en dat moet Jack Arnold ook wel een goed idee hebben geleken. Mara Corday als Stephanie 'Steve' Clayton is een prettige verschijning, wanneer je de stompzinnige lines die ze haar voeren ('Science or no science, a girl's got to get her hair done') wegdenkt.

De effecten zijn misschien niet grensverleggend en even goed als die van The Incredible Shrinking Man een paar jaar later, maar er valt goed in mee te gaan. Bonuspunten voor het spotten van een jonge Clint Eastwood!

3,5*

Deze ouderwetse zwart/wit Horror / Sciencefiction film uit 1955, was afgelopen zaterdagnacht te zien op de Duitse televisiezender ZDF en omdat de film pas laat begon (na vertraging zelfs pas om 2:50), heb ik de film dan ook maar opgenomen en vandaag pas bekeken.

In dit verhaal draait het om Professor Gerald Deemer (gespeeld door Leo G. Carroll), die een bioloog is en die proefnemingen (i.v.m. de bevolkingsgroei en eten te kort) doet met groeihormonen op dieren (vooral knaagdieren) in zijn laboratorium in de woestijn van Arizona. Wanneer zijn assistent onder vreemde omstandigheden dood wordt aangetroffen in de woestijn, gaat dokter Matt Hastings (gespeeld door John Agar) op onderzoek uit. Terwijl hij op onderzoek gaat, wordt Professor Deemer aangevallen in zijn laboratorium door iemand en tijdens deze aanval wordt hij geïnjecteerd met groeihormonen (die alleen bedoeld zijn voor dieren) en wordt zijn laboratorium ook grotendeels vernield, waardoor een tarantula ontsnapt. Professor Deemer verandert langzaam maar zeker en de tarantula groeit enorm en heeft het nu voorzien op grote dieren (zoals paarden) en zelfs mensen als voedsel. Dokter Hastings en de nieuwe biologie-assistente van Professor Deemer, te weten Stephanie 'Steve' Clayton (gespeeld door Mara Corday), haasten zich met het waarschuwen van de mensen in de omgeving, voordat het te laat is.

Hoewel de film nu enorm gedateerd is (van de hoofdrolspelers is meen ik alleen nog Mara Corday in leven), weet de film toch nog te boeien en te vermaken en wordt het verhaal ook best sfeervol weergegeven. Het verhaal duurt met circa 75 minuten ook niet lang, waardoor hij opzicht ook wel lekker wegkijkt. Echt spannend of eng is het nu nergens meer (daarvoor is de film gewoon te gedateerd), maar ik kan me wel goed voorstellen dat men deze film vroeger misschien spannend of eng vond en zeker vanwege de leuke eenvoudige special effecten toegepast op de tarantula (die in beeld enorm groot lijkt), die voor die tijd natuurlijk bijzonder waren. Hier en daar is de film ook wat komisch en ook vond het ook wel geinig dat m.b.t. "de bevolkingsgroei" o.a. het jaar 1975 en deze eeuw werden genoemd in het verhaal en dat was voor die tijd natuurlijk nog verre toekomt, maar is als je deze film nu voor het eerst bekijkt zoals ik, is het dus allang verleden tijd (oftewel geschiedenis).

Het einde vond ik in zekere zin ook wel komisch en dat heeft vooral te maken omdat we dan opeens (in de laatste 2 minuten van het verhaal) een jonge Clint Eastwood (in de rol van een gevechtsvliegtuigpiloot) te zien krijgen (je ziet overigens vanwege zijn helm en zuurstofmasker alleen zijn ogen en hoort zijn stem, maar omdat ik de Duitse gesynchroniseerde versie heb bekeken, heb ik dat niet gehoord ) in één van zijn eerste rollen, die de tarantula met zijn gevechtsvliegtuig en ook nog eens drie andere gevechtsvliegtuigen bestookt, met in eerste instantie raketten en daarna met Napalm, waardoor de tarantula in brand komt te staan en doodgaat. Hierna is de film ook gelijk afgelopen.

Visueel gezien zag het er allemaal best nog aardig uit (inclusief de grote tarantula), en was het vooral leuk om de typische jaren 50 stijl (fraaie auto's en klederdracht, waarbij de vrouwen o.a. nog handschoenen dragen) weer eens te zien. De cast deed het ook best goed en dan vooral natuurlijk de hoofdrolspelers John Agar (in de rol van dokter Matt Hastings, waarvan je eigenlijk alleen maar weet dat hij dokter is en voor de rest weet je niets over hem en dat geldt ook eigenlijk voor alle andere personages in dit verhaal), Leo G. Carroll (in de rol Professor Gerald Deemer, die als bioloog experimenteert op dieren) en Mara Corday (in de rol van biologie-assistente Stephanie 'Steve' Clayton). De laatste was overigens ook een mooie verschijning om naar te kijken en in 1958 was ze zelfs Playmate (van de maand oktober) in de Playboy.

Al met al is dit nog best een aardige zwart/wit Horror / Sciencefiction film om eens gezien te hebben en de film kijkt zich ook lekker weg en dat ondanks dat de film nu meer dan 60 jaar oud is. Omdat de film nu wel enorm gedateerd is, is het verhaal wel nergens spannend of eng meer.

Toch wel een erg fijne film. Zoals gebruikelijk in de jaren '50 is het griezelelement een gigantische wezen. Het is uit de titel natuurlijk al is op te maken welke dat is, maar de vergrote spin is wonderwel zeer mooi in beeld gebracht. Ook nu zullen mensen met Arachnofobie het niet zo'n fijne film vinden. De verdere personages zijn oppervlakkig en het verhaal niet heel bijzonder. Ook de acteurs zijn duidelijk van een B-kwaliteit. Zo is de hoofdrol voor Dr. Hastings (John Agar), de perfecte stuiversromandokter, is Stephanie Clayton (Mara Corday) niet meer dan een romantisch intermezzo en Dr. Deemer(Leo G. Carroll) de mad scientist. Maar dat alles mag de pret niet drukken, door de in ruime mate aanwezige griezel, actie en spanning. Ondanks dat de film als enigszins voorspelbaar kan worden afgedaan is het ook een zeer fijne reusachtige-insectengriezelfilm uit de jaren 50.

Tarantula was zo ongeveer wat ik er van verwachtte: een oude jaren '50 creature feature met bijbehorend niveau aan special effects en met houterige, geforceerde dialogen en acteerprestaties, maar toch ook met een eigen soort charme. Deze keer is het een reuzentarantula, het gevolg van wat wetenschappelijk geexperimenteer, die dood en verderf zaait in een klein stadje en haar omgeving. Soms is de tarantula best leuk gedaan, andere keren (en zeker bij de achtervolgingen en de kills) is de nepheid zelfs met een behoorlijke dosis suspension of disbelief niet te harden. Het verhaaltje stelt verder ook niet heel veel voor: wat uit de hand gelopen geexperimenteer, een monster dat zich uitleeft op allerhande vee en dorpelingen, een obligatoir romantisch zijplotje, en een escalerende strijd tegen het beest. Ik had er nog even over gedacht om dat alles in spoilertags te zetten, maar serieus, wat had je anders verwacht? Het scheelt dat ik spinnen, zeker zo ingezoomd, best naar vind, maakt het toch een beetje meer horror. Ik twijfel een beetje tussen de 3 en 3.5*, maar de charme wint het toch net van de knulligheid. Een kleine 3.5* dan.

Fijne regisseur die Jack Arnold. Veel van zijn films passeerden in mijn verleden reeds op de Duitse tv als nagesynchroniseerde versie de revue. Volgens mij was The Incredible Shrinking Man (1957) (met daarin trouwens een spannende scène met een spin!) de eerste die ik ooit als zodanig bekeek. Deze 'Tarantula' hoort ook als één van de eerste in dat Duitse rijtje thuis. Vandaag de film voor het eerst in de originele Engelse taal bekeken. Dat beviel goed.

Lekkere jaren 50 monster film. Een uit zijn krachten gegroeide spin die in de woestijn rondwaart en slachtoffers maakt. Heerlijk.

Goed verhaal. De verfilming is spannend. Goeie opbouw waarin de toeschouwer steeds meer weet dan de personages. Die intellectuele voorsprong wekt heel effectief de spanning op.

De personages zijn nogal vlak vorm gegeven. Toch boeien ze net genoeg om iets van sympathie op te roepen. Knap als dat bereikt wordt in een film met een tijdsduur van slechts 80 minuten. Veel diepgang wordt hun immers niet toebedeeld, maar ze zijn desondanks zodanig herkenbaar getypeerd dat het gemakkelijk is om je met hen te kunnen identificeren, denk ik. Hoe dan ook, het werkt in ieder geval.

Mooie score. Spannende Jaren 50 filmmuziek die de spannende momenten extra beklemtoont. Prettig herkenbaar.

De spin is overtuigend in de film geplakt. De ingezoomde spin ziet er eng uit. Zeker bezien in het sfx licht van die jaren. iets meer spin had overigens gemogen.

Het enige dat ik in de film miste waren de politiesirenes. In films uit die jaren hebben ze zo'n typisch rondzingend geluid. Heel uitgesproken en heel indringend. Altijd goed voor een extra brokje sensatie. Beetje jammer.

Fijne film.

Redelijke film waarin een dokter van een klein stadje vraagtekens zet bij de dood van een wetenschapper. De woestijn, het kleine stadje en de korte speelduur werken in het voordeel van deze monsterfilm. En ook de special effects kunnen er nog prima mee door. De personages zijn echter totaal ongeloofwaardig, maar het geeft het geheel toch ook wel weer wat charme.

Jack Arnold was een held, maakte onderhoudende films met weinig geld.

Mara Corday een beauty, goed voor de top 10 (of zelfs top 5) van Hollywood schoonheden van de fifties en sixties.

Acteren kon ze ook, al werd haar de gelegenheid daartoe te weinig geboden.

Raar dat ze nooit meer bereikte, al was het naar verluidt haar eigen keuze om er vroegtijdig de brui aan te geven.

De special effects van deze film vond ik overtuigend genoeg, en het verhaal is prima van opbouw.

Met het acteerwerk heb ik ook geen probleem.

Beter zijn de prestaties in recentere films in dit genre ook niet of nauwelijks.

Lekker sfeertje met dat typische westernstadje en de woestijn er omheen.

Fijn om de film weer eens gezien te hebben via de Blu-ray (van 101 Films)

De eerste keer was al weer erg lang geleden, tijdens een Jack Arnold cyclus op de Duitse TV.

Voor die tijd best wel een aardige horrorprent over een gigantische tarantula waarbij de effecten degelijk qua opzet zijn. In de jaren 50 was er veel aandacht voor films met als thema monsters, giant creatures.....meestal B-films weliswaar en vaak ook beneden het niveau van appreciatie door knullige en belachelijke uitvoeringen. Deze film is zonder meer degelijk. De scènes met de gigantische spin zien er behoorlijk uit en de locatie van de woestijn is goed gekozen. De cast krijgt niet veel invulling, maar het acteren is wel geloofwaardig. Mara Corday is ook wel een mooie verschijning, eigenlijk nog nooit van gehoord. Het verhaal wordt goed opgebouwd met een leuk sfeertje. Het slot heeft een aanvaardbare uitwerking gekregen waarin geen plaats is voor overdreven actiescènes. 6,5/10

Interessant tijdsbeeld, maar regisseur Jack Arnold neemt nogal wat tijd voordat hij de tarantula echt naar behoren in beeld brengt. Van de 80 minuten zijn daardoor enkel de laatste 20 enigszins entertainend, de rest van het verhaal is vooral middelmatige en soms zelfs saaie inleiding. Leo G. Carroll speelt de rol van "Mad Scientist" die langzaam in een monster verandert, maar na enkel 50-60 minuten wordt hij om het leven gebracht na een spinnenbelegering. Je vraagt je dus af waar al die tijdsverspilling voor nodig is, aangezien er bijzonder weinig wordt aangevangen met de thema's en de kijker in het ongewisse wordt gelaten over de uiteindelijke intenties. De finale maakt dankzij charismatische speciale effecten een goede indruk, maar om daar te komen neemt Arnold nogal wat tijd. Binnen een film die in principe niet heel lang duurt is dat problematisch, want buiten enkele vermakelijke monsteraanvallen heeft Tarantula zeer weinig te bieden om de trage inleiding mee op te vullen.