Roadracers (1994)

Mooie ode van Rodriguez aan de jaren 50 Rock & Roll-film. Lekker over de top en alle cliches vet aangezet. Ook de muziek is goed te pruimen. En Salma Hayek is een topwijf !

The Dude? Lol, dan weten we ook meteen vanwaar dat komt

Die dude deed me wel denken aan The Fonz, zal er wel wat op geïnspireerd zijn aangezien dit ook in de jaren 50 is alhoewel er niet echt een 50s sfeertje rond hangt maar het is wel een aardige film.

Leuk te volgen verhaaltje met goede soundtrack, meer is het natuurlijk niet.

2,5*

waar kan je em vinden: Blokker voor maar €1.49!

Leuke personages, maar het typetje van David Arquette begon snel te irriteren.

Fight for what you love... not for what you hate

Net zoals zovelen heb ik Roadracers uit de 5 voor 5 euro bak bij de Blokker gevist. Ik heb dat al een aantal keren gedaan, meestal vrij goede films, maar het setje van 4 andere films die ik bij deze had gekocht viel me tegen. Noem het bijgeloof maar het had wel als resultaat dat het lang duurde eer ik me aan Roadracers wou wagen.

Beetje jammer want de tweede film van Rodriguez is niet zo slecht als de score doet vermoeden. Qua montage voelt het allemaal flitsend maar nog wat kinderlijk aan, heb er gewoon geen beter woord voor, maar het verloopt wel allemaal vlot. Rodriguez heeft de film trouwens op nog geen 13 (!) dagen geschoten. De film kent een aantal geweldige scènes (de ruzie op de rollerschaatsbaan was fantastisch) om naar het einde toe compleet los te gaan. Op een positieve manier natuurlijk. Ik had eigenlijk gedacht dat Rodriguez voor een standaard einde ging kiezen maar Rodriguez weet me echt positief te verrassen. Dude kiest niet voor de once in a lifetime opportunity, Dude kiest niet voor de muziek en Dude kiest ook niet voor zijn vriendinnetje (toch niet voor het leven dat zij had uitgestippeld met hem). Althans, in het begin lijkt het zo maar wanneer hij in de kelder aankomt waar het bandje speelt en uit jaloezie de zanger een pak rammel geeft, krijgen we een uitstekend einde. Teddy die met een geweer achter Dude zit en hem neerschiet, Dude die Teddy terug pakt met een tweeloop, het vriendinnetje van Teddy die ook nog iets probeert maar faalt, de corrupte flik die ook eventjes subtiel aan de kant word gezet door Dude. In één woord, heerlijk! Die gestoorde kop van Arquette, het bloed dat langs alle kanten van zijn kop afdruipt, de explosies, ... Verdomme, als Rodriguez zijn Machete ook met dit soort scènes vol steekt kan er wel eens een zeer interessante film uit zijn koker komen rollen. De kleine rode draad doorheen de film aan de hand van Invasion of the Body Snatchers is ook leuk gevonden, het wordt dan natuurlijk nog afgemaakt wanneer Kevin McCarthy op de proppen komt.

Arquette speelt een typetje. Degene die dat niet ziet moet dringend een bril kopen maar ergens denk ik dat Arquette de reden is waarom de film zo laag scoort. Op zich speelt hij een perfecte Dude Delaney. Hij is cool, luistert naar de goede muziek en heeft een vetkuif van hier tot in Tokio maar af en toe begon ik me soms te irriteren aan de overdreven close-ups van zijn gezicht en de stoerdoenerij. Dat gevoel verdween gelukkig snel genoeg om de film niet te beïnvloeden. Toch weet Arquette pas helemaal op het einde echt te overtuigen. Ik zei het hierboven al, die gestoorde kop is goud waard. Ik heb nog niet zo bijster veel gezien van Arquette, kan me hem alleen nog maar goed voorstellen in Friends, Scream en Eight Legged Freaks maar voor mijn part mag dit zich een hoogtepunt in zijn palmares noemen. Salma Hayek begin ik ook meer en meer te kunnen waarderen. Het is niet dat ik ze ooit slecht heb gevonden, verre van, maar in Lonely Hearts was ze uitstekend en hier moet ze niet voor onderdoen, al zit ze in een serieuze stereotiepe rol. Hayek blijft een vamp natuurlijk. Iemand die je moeilijk een vamp kunt noemen is John Hawkes. Hawkes is klein en schriel, uitstekende cast dus voor de rol van Nixen. Tijdens het kijken viel me al op in hoeverre Rodriguez zich heeft laten baseren op Rebel Without a Cause maar vooral qua personages valt dit hard op want geef nu toe, Dude is een moderne James Dean en Nixen is een moderne Sal Mineo. Beschouw het als een ode, beschouw het als plagiaat van de puurste vorm, beschouw het als een originele vorm maar in ieder geval werkt het wel uitstekend. Twee glansrollen gaan toch naar vader en zoon in de film, Jason Wiles en William Sadler. Beide kennen een paar erg memorabele scènes en vooral in samenwerking met Arquette schitteren ze.

Coole muziek, coole personages en een coole film. Roadracers spoelt de nasmaak van de 4 andere films voor 5 euro met een rock&roll tintje weg en het smaakt goed. Rodriguez toont hier al dat hij wat in zijn mars heeft en ik verbaas me toch wel over de lage score, film verdient sowieso over de 3* te geraken.

Dikke 4*

Dit was volgens mij de eerste film die ik van Robert Rodriguez zag. Ken hem nog niet.

Salma Hayek ken ik al en die werd langzamerhand populair bij mij en sindsdien ook een van mijn favoriete actrices.

Ik wist niet dat hier een NL dvd uitgave van was, die zoek ik nog wel eens een keer. Kon dit herinneren als een stoer filmpje met een behoorlijk sterke stijl. De jaren 50 sfeer is geniaal en de muziek is lekker om te horen. De race scene's zorgen ook dat dit een behoorlijk vermakelijke en coole film is. Rodriguez begint met zijn tweede film in zijn carrière al erg goed. Van mij krijgt dit dus een 4,0.

Niet onaardig voor een snel en goedkoop gemaakte TV film. Begin is nog twijfelachtig. De humor daar is niet echt aan mij besteed, al is het wel lomp genoeg om niet echt een obstakel te vormen. Rodriguez is ook wat overdadig in de weer met z'n rock 'n' roll, maar de energieke editing valt op en David Arquette is geen onaardige kettingrokende greaseball.

Halverwege is het, zonder dat het echt een noemenswaardig plotje heeft, redelijk op stoom en in het afsluitende deel, waar Rodriguez afrekent met de idyllische jaren '50, gaan er nog wat remmen los. De cameo van Kevin McCarthy is geweldig, The Ramblers krijgen wat ze verdienen en de confrontatie tussen beide kemphanen is verrassend stevig.

Film met een vette knipoog, maar niet dusdanig dat ik me eraan stoorde zoals ik dat bijvoorbeeld wat meer recentelijk wel had bij Machete Kills.

Ik was in de stemming voor wat Salma Hayek, dus heb toen op één dag zowel Midaq Alley als Roadracers gekeken. Twee totaal verschillende films, maar aan Roadracers hield ik een beter gevoel over.

Foute maar erg vermakelijke film. (Met een prachtige Salma Hayek).

Heb deze film eens opnieuw bekeken, en vind hem toch minder goed dan toen ik hem de eerste maal zag.

Vooral het acteerwerk laat te wensen over, het verhaal is prima, maar een andere cast zou het er beter vanaf hebben gebracht.

Deze vroege televisiefilm van regisseur Robert Rodriguez toont zijn energieke kwaliteiten voordat hij zich later meer ging richten op blockbusterfilms. De gehele vormgeving op inhoudelijk en visueel vlak wordt dermate overdreven dat het bijzonder vermakelijk wegkijkt, ook al valt de duistere finale behoorlijk buiten de luchtige toonzetting. Specifiek de humor komt goed voor de dag, met name omdat de castleden er duidelijk plezier in hadden en hun personages voorzien van genoeg excentrieke eigenschappen. Een echt blijvend gevoel wil deze film verder niet oproepen, maar het kent genoeg hoogtepunten om op z'n minst een vlotte kijkervaring te bieden.