Les Barons (2009)

Een hilarische film over serieuze dingen. De regisseur pakt de problematiek rond hangjongeren in Brussel en omgeving aan op een frisse, originele wijze, zonder moraliserend of onnodig brutaal te zijn. Eigenlijk gaat de film ook niet over problemen rond hangjongeren, hij gaat over de hangjongeren zelf en hoe ze omgaan met het dagelijkse leven als werkloze en allochtoon.

De film zit vol zelfspot, heerlijke scènes, rake oneliners ('In het westen is het wel zo dat de klant koning is, maar we zijn hier in België en hier heeft de koning niks te zeggen.' ) en Jan Decleir is ge-wel-dig als cynische groenten- en fruit-venter. Een aanrader, een film die de soms nogal duffe geschiedenis van de Belgische film wat kan opsmukken.

Maar waarom breekt een film als dit nooit door in Vlaanderen? In Brussel en omgeving breekt deze records, maar in Vlaanderen heeft geen hond al van deze film gehoord. Zoiets komt niet in het nieuws, noch in kranten of tijdschriften (met uitzondering van één klein recensietje in de Humo en een artikel in de Standaard).

Ik ben dan nog speciaal naar de UGC in Antwerpen gemoeten om deze te zien, omdat men deze in geen enkele cinema in mijn buurt draait. Hier in Mechelen draaien ze uitsluitend Amerikaanse bucht en Vlaamse films, niks anders. Bovendien zat er in de zaal in Antwerpen amper vijftien man.

Tot voor een paar maanden geloofde ik nog dat het goed ging met de Belgische film. Nu ben ik dat geloof zelfs kwijt. De films zijn goed, maar er gaat geen kat naar kijken.

Leuk om een keertje gezien te hebben, maar uiteindelijk niet meer dan dat. Ik vond de personages te stereotiep - wat ook duidelijk de bedoeling was - maar niet op een grappige manier. Les Barons is zo'n beetje het soort film dat je kan verwachten van iemand die de clichés (positief of negatief) van een etnische minderheid op de hak neemt: sympathiek, maar verder erg voorspelbaar.

Na de film las ik een interview met Nabil Ben Yadir waarin hij zich bijzonder negatief uitlaat over onze Belgische samenleving. De teneur was betrekkelijk zuur, zeg maar. Veel meer dan ongenuanceerde cafépraat was het niet. Als er een ding is waar ik een hekel aan heb, zijn het eendagsvliegen die hun platform gebruiken om wat tegen scheentjes te schoppen. Boe!

Bij vlagen vond ik dit wel leuk. Bereid je voor op een goede portie zelfspot, want de regisseur zelf is van allochtone afkomst en steekt de draak met zowel de luiheid van de Marokkanen als van het latente racisme van de Belg (heel klein beetje). Was de regie van een gewone Belg, dan had men de film van grove stereotipering verweten... zeker weten. Maar provocatie hoeft niemand hierin te zoeken. Les Barons is vooral een oproep naar mentaliteitswijziging.

Het is over het algemeen wel een optimistische film. De Marokkanen in de film zijn geen hatelijke tweederangsburgers maar stuk voor stuk sympathieke personages die voor zichzelf een contra-productief systeem uitgevonden hebben (les Barons), en stilaan beseffen dat het toch loont om je steentje bij te dragen aan de maatschappij. Het is bvb niet alledaags dat een Marokkaanse als TV-omroepster uitgebeeld wordt in een film, maar het is wel de realiteit dat iedereen gelijke kansen heeft.

De film brengt met een fluwelen handschoen de twee culturen dichter bij elkaar, zonder daarbij misprijzend en minachtend te worden. Les Barons zit vol goede bedoelingen maar cinematografisch had dit dan wat minder te bieden. Ik had graag wat meer Brusselse sfeer gezien.

Matige film waarin een paar vrienden zo min mogelijk doen met hun leven. Het begin is nogal onsamenhangend en het duurt daarom even voordat het verhaal echt op gang komt. Hier en daar wel grappig, maar de film is wel wat aan de lange kant.

Dit was nog een amusante film. 'k had niet echt verwachtingen er bij, maar het was wel een grappige film. De film had ook enkele visuele trucjes, die er toch voor zorgde dat deze komedie toch iets boven de standaardkomedie uitspringt.

De cast deed het ook prima en was wel verrast om Jan Decleir hier te zien.

'k vond hem wel het bekijken waard.

Hassan [Nader Boussandel], Mounir [Mourade Zeguendi], Aziz [Mounir Ait Hamou] en Franck Tabla [Julien Courbey] zijn vier vrienden die leven van een uitkering en daar zo trots op zijn dat ze zichzelf om die redden “Les Barons” noemen. Totdat Hassan niet langer zijn al geruime tijd sluimerende liefde voor Malika [Amelle Chahbi] kan en wil verbergen en bereid is zijn luilekkerleven daarvoor te verruilen. Bijkomende probleem: Malika is Mounirs zus. Luchtige komedie moet het meer hebben van grappige momenten en kleurrijke figuren dan van het een goed doortimmerd verhaal en dobbert daardoor soms wat doelloos in het rond. Jean-Luc Couchard is hilarisch als het brein achter een lucratieve autozwendel en Hassans uiteindelijke liefdesverklaring voltrekt zich op een verrassende, amusante wijze.

Een film met die met een stereotiepe en groteske benadering wat werkloze allochtone jongeren belicht. Alles wordt met een korreltje zout aangevat en is niet bedoeld om te stigmatiseren. Op dat vlak is de film zeker geslaagd. Ik hoop dat niemands hier iets provocatief of discriminerend in ziet.

Inhoudelijk vond ik het allemaal iets te flauw. De humor sloeg niet altijd aan en qua verhaal is het soms wat chaotisch en onsamenhangend. Wat druk ook. Veel lol en plezier moeten ze gehad hebben bij het draaien van de film en dat straalt er ook wat vanaf.

Niet echt mijn ding waarbij ik slechts bij enkele scènes me heb vermaakt