La Reine Margot (1994)

Beetje rommelig historisch drama. Het duurt even voordat je doorhebt wie wie is en wat wie wil en hoe ze dat denken te bereiken. De film laat goed zien hoe godsdienst misbruikt werd en voor politieke doeleinden gebruikt.

Historisch klopt de film in grote lijnen wel. Al zullen er altijd gebeurtenissen worden veranderd om de film wat dramatischer te maken. Zo is Karel IX niet vergiftigd maar gestorven aan tuberculose.

Goed acteerwerk maken er voor mij toch een boeiende kijkervaring van. 3,5*

Hieronder nog even hoe het na de gebeurtenissen van de film gegaan is in Frankrijk, misschien wel interessant.

De Bartholomeüsnacht is slechts het begin van nog veel meer bloedvergieten in naam van God. Het moorden breidde zich uit naar andere Franse steden als Orleans, Meaux en Lions. 12.000 slachtoffers waren het gevolg.

15 jaar lang werd er gevochten in Frankrijk en het land staat aan de rand van de afgrond. Groepen gematigde katholieken en hugenoten zagen dat dit niet langer kon en zij herstellen de monarchie. De hugenoten worden getolereerd.

Na de dood van Catherina de Medici en koning Hendrik III (vermoord) regeert Hendrik van Navarro als Hendrik IV. Hij zet zijn religieuze principes opzij en wordt katholiek. Dit redt Frankrijk en hiermee maakt hij de weg vrij voor het absolutisme.

Schitterend historisch drama met glansrollen van Isabelle Adjani als La Reine Margot en ook om niet te vergeten Virni Lisi als Catharina de Médici. Beklemmend waren de massaslachtingen op de Hugenoten. De spanningsopbouw naar die bloederige Bartholomeusnacht was voortreffelijk.

Deze film laadt ook duidelijk zien dat het behoren tot een andere godsdienst, religie of kerk slechts voorwendselen zijn om de tegenstanders uit te roeien. Waar het in de meeste godsdiensttwisten in die tijd in werkelijkheid om ging was MACHT. Intriges, samenzweringen en moord stonden in dienst tot die wil tot macht en ook de mooie decadende dames aan het koninklijk hof mogen we vooral niet vergeten.

Behalve dat deze film schitterend vormgegeven was mag ook zeker niet onvermeld blijven de geweldig mooie soundtrack, vooral de prachtige song tijdens de aftiteling "Elohi" gezongen door Ofra Haza.

Voor mij is "La Reine Margot" het mooiste historisch drama dat ooit gemaakt is en krijgt daarom ook van mij de hoogste waardering.

5,0*

Patrice Chéreau, een theater- en operaregisseur verloochent zijn achtergrond in deze prent niet.

“La Reine Margot” is opera op film en wordt uiteraard ondersteund door een prachtige soundtrack!

Net als in Dumas’ roman laat dit historisch drama geen spaander heel van het Franse Hof ten tijde van de Bartholomeusnacht.

In vergelijking met tal van andere historische films worden de machtsverhoudingen, intriges, slachtpartijen, enz... toch wel op een zeer bijzondere manier in beeld gebracht. De camera blijft vaak zeer dicht bij de personages waardoor een enorme intensiteit ontstaat. De uitstekende acteerprestaties doen de rest.

Een land verscheurd door religieuze oorlogen... het blijft brandend actueel.

Nog steeds slagen we er niet in om ons van deze gruwelijkheden te bevrijden.

“...Killing in the name off...”

Naar mijn mening: Chéreau’s “Reine Margot” en Kapurs’ “Elizabeth” zijn beiden historisch niet geheel correct maar... het zijn wel net deze twee films (in de categorie Historisch) die mij overdonderden en een overweldigende indruk nalieten.

Deze film begint echt geweldig, maar ook daarna weet de film iedere minuut te boeien. Het is juist nog leuker voor de kijker als je bekend bent met alle personages en hun leven. Want in deze film wordt maar een korte periode beschreven en krijgt niet iedereen evenveel aandacht. Margot is echter zo'n interessant personages dat er een erg mooie film omheen gebouwd kon worden. Historisch misschien niet helemaal correct, toch volgt het in grote lijnen wel de gebeurtenissen uit de periode.

Wat mooi gefilmd. Wat mooi geacteerd en wat een mooie muziek van Goran Bregovíc. Isabelle Adjani acteert erg overtuigend en is daarnaast een erg mooie schoonheid.

Hopelijk komt deze film snel op Blu-Ray, want zulke mooie kostuums en decors wil je gewoon in alle pracht en praal zien.

4.5*

La Reine Margot, een boek van Alexandre Dumas. De man achter de De Notenkraker, De Drie Musketiers, De Graaf van Monte Cristo en andere verhalen. Het boek werd geschreven in 1845, volop Romantiek waarin meer gelijkaardige schrijvers furore maakte met geschiedkundige (nationalistische) avonturenverhalen. Denk maar aan Victor Hugo, Multatuli en Hendrik Conscience. Dumas haalt met La Reine Margot de periode aan waarin de strijd volop woedde tussen de protestanten en de katholieken. Geloof was blijkbaar toch iets anders dan 'lief zijn voor elkaar'...

De film geeft een historische versie weer. De figuren kloppen wel, enkele feiten zijn wel aangepast (Karel IX stief niet aan vergif, maar aan tuberculose) maar toch is het niet bepaald een aantrekkelijke film. De figuren lijken wel vampieren met hun bleke uiterlijk. Het mag dan wel historisch er zo uit gezien hebben (daar ga ik van uit, dit is ver voor mijnen tijd), ik mis de avontuurlijke en romantische insteek van Dumas. Hier kan perfect iets moois van gemaakt worden, inclusief het liefdesverhaaltje tussen La Môle en Margot.

Qua acteerwerk is het meestal triestig en veel overacting. Enkel Isabelle Adjani (Margot) en Daniel Auteuil (Hendrik van Navarra) springen er boven uit. De setting is vrij grijs (figuurlijk dan) met lelijke kostuums en kapsels. Dit zou het hof moeten voorstellen, maar het zijn veredelde landlopers geworden. De film lijkt wel sterk verouderd, al mag dat geen excuus zijn voor een tijdloze film. Misschien dat een versie in de stijl van The Tudors hier iets prachtig van kan maken. Wie weet komt er ooit een remake van.

La Reine Margot is met recht een operateske film te noemen. De subtiliteit is ver te zoeken, er zijn enorm veel personages en de dramatische ontwikkelingen volgen elkaar in hoog tempo op. Dat heeft zo z'n voordelen én nadelen.

Wat een ijzersterk begin heeft deze film. De extreem stijve en formele bruiloft (en de manier waarop Margot tot haar antwoord wordt gedwongen, geweldig) en het al even stijve gesprek tussen de beide echtelieden, onderhuids is er duidelijk van alles aan de hand. Van de bruiloft komen we terecht in een losbandig feest, het contrast had niet groter kunnen zijn. Voor je het weet is daar ineens de Bartholomeüsnacht, fantastisch in beeld gebracht. Niets wordt verhuld, zelfs niet het flirten dat tijdens het moorden gewoon doorgaat. Het wordt al snel duidelijk dat dit moorden wel erg weinig met geloof te maken heeft. Absurd dat zulke dingen gebeuren.

Na het eerste uur zakt de film een beetje in. Voor mij was het hoogtepunt reeds geweest. De hele romance tussen Margot en La Mole kon me erg weinig schelen, en de liefdesscènes (toch al te expliciet voor mijn smaak) begonnen me al erg snel te ergeren. Gelukkig zijn Margots andere relaties een stuk boeiender. Tussen haar en haar man ontstaat een ongewoon soort bondgenootschap dat ik erg interessant vond. Nog boeiender zelfs waren de zéér complexe familiebanden. Margots verhouding met haar broers is verre van normaal (of gezond) en is allesbehalve eenzijdig. Margots oudste broer lijkt aan de ene kant gestoord te zijn, en aan de andere kant de meest normale. De tweede broer lijkt op het eerste gezicht normaal, maar ontwikkelt een machtswellust die ook niet bepaald gezond is. Zijn relatie met moeder Catharina de'Medici is verre van normaal. Moeder plot er lustig en boosaardig op los, wat weer een aantal mooie dramatische ontwikkelingen oplevert.

Margot kon ik aan het begin niet uitstaan. Dat mensen haar een wispelturige hoer noemen is niet geheel uit de lucht gegrepen. Naarmate de film vordert lijkt Margot zich echter als één van de weinigen nog enigszins redelijk te gedragen, en ook krijg je steeds meer begrip voor haar. Met zo'n verknipte familie en zo'n positie is het niet gek dat ze zich zo ontwikkeld heeft. Aan het eind van de film voelde ik oprecht medelijden met haar, maar ze was ook duidelijk gegroeid en ik kreeg het gevoel dat het wel zou goed komen met haar.

Behalve de weinig interessante liefdesgeschiedenis die te veel in beeld kwam, vond ik ook de hoeveelheid personages en zijplotjes een nadeel van deze film. Ik kreeg moeite om namen en gezichten uit elkaar te houden. Ik had de film liever wat korter en anders gemonteerd te zien. Gelukkig zijn daar nog de boeiende familiegeschiedenis, de vele mooi vormgegeven scènes, de passende muziek, de schitterende kostuums en het goede acteerwerk. Al met al had La Reine Margot met wat aanpassingen een stuk beter gekund (in mijn ogen dan), maar ook zo is de film verre van saai.

Een SUBLIEME film, je moet wel een beetje van historische drama's houden maar dan zit je goed met deze productie! Het zat allemaal zo goed in elkaar; het spel van de acteurs, de entourage, de gehele omgeving waar het afspeelde, de achtergronden en het verhaal.

Wij hebben hier een fijne avond aan gehad en verwachten in de toekomst de film nog eens te herzien en wie weet.....dan wel 5 sterren?

Geweldig historisch drama met een sterke rolinvulling, naar het boek van Alexandre Dumas (de 3 Musketiers). Niet zozeer Auteuil maakte de meeste indruk maar wel Jean Hugues Anglade als de zwakzinnige koning Charles IX en uiteraard ook Adjani. De film speelt zich af tijdens de godsdienstoorlogen tussen katholieken en protestanten, waarbij de twee kampen elkaar naar het leven staan. De film begint met de bruiloft van de katholieke prinses Margot met de protestant Henri de Navarre (de toekomstige vorst Henri IV). Een politiek huwelijk dat bedoeld was om de protestanten in een val te lokken (de nacht van Saint Barthélemy). Niet alleen de talrijke intriges met een in verval zijnde koninklijke familie komen aan bod, maar ook de verdoken liefde van Margot voor een jonge edelman, en het verbond tussen Margot en Navarre om elkaar te helpen, wat Navarres leven meermaals redt, en zo stilaan de nachtmerrie van Margots moeder, Catharina de Medici waarmaakt: dat Frankrijk zal geregeerd worden door een protestant. . Boeiend en werkelijk goed gebracht!

Grandioze historische film naar de gelijknamige roman van Alexandre Dumas. (De drie musketiers en De Graaf van Monte-Cristo) Dit gaat over het leven van Margaretha van Valois, bijgenaamd la Reine Margot Zij was een dochter van Hendrik II en Catharina de' Medici en werd zeer losbandig gevonden door haar uitdagende oogopslag, levenslustigheid en vele liefdesavontuurtjes (o.a. passionele verhouding met Hendrik I van Guise) Na drie bloederige oorlogen werd zij, ter bezegeling van de verzoening tussen hugenoten en rooms-katholieken op 18 augustus 1572 gedwongen in het huwelijk te treden met Hendrik van Bourbon, koning van Navarra. Maar door de onhandigheid van de koningin-moeder en de tegenstrijdige ambities en machtshonger van de prinsen werden de aanleiding van 23 naar 24 augustus 1572 tot misschien wel één van de gruwelijkste en bloederigste momenten uit de Franse geschiedenis; de Bartholomeus-nacht. De rest van de film verhaalt over de gevolgen van deze nacht, en dan vooral de intriges en de machtsstrijd aan het hof.

Als je niets weet van de Franse geschiedenis, de openings-credits bevat wel ook een handige geschiedenisles, is het verhaal enorm spannend van het begin tot het eind. Maar wat de film het bekijken waard maakt is niet zozeer de weergave van de historische feiten maar meer de bijzondere wijze waarop de consequenties van al die intriges en machtsverhoudingen in beeld worden gebracht. De film bevat namelijk vrij expliciete beelden, in tegenstelling tot vergelijkbare historische films. Daarnaast zijn ook de decor en kostuumdesign en de acteerprestaties een duidelijke meerwaarde. Met name de koude en heersende Virna Lisi, de protestantse Henri van Navarram Daniel Auteuil en de sensuele Isabelle Adjani spelen een overtuigende rol. Door de nadruk op geweld, lust en liefde te liggen is deze film erg krachtig en sterk geworden! Het ziet er allemaal indrukwekkend uit!

Oh en er is zelfs Nederlands tintje met een scènes in Nederland en Amsterdam (molens, vlak land, Rembrandtesk binnenshuis), waarin de protestanten op zoek zijn naar geld voor hun strijd tegen de katholieken. Het is natuurlijk leuk om even Nederlands te horen praten...

De Bartholomeüsnacht was me vaag gekend en een beetje achtergrond is geen overbodige luxe bij deze film. Het is een historische film met nogal wat (hooggeplaatste) figuranten met diverse belangen en dubbele bodems. Intrigerend om te volgen hoe verworven macht wenste te behouden of in het beste geval kon uitbreiden. En iedereen die hiervoor in de weg liep, moest maar plaats ruimen. En in de Middeleeuwen betekent dit zoveel als de dood. Daarvoor draaide men z'n hand niet voor om.

Interessant is vervolgens de erg flamboyante vorstin Margaretha. Als een hitsige femme fatale murwt ze zich door de koninklijke gangen. Haar kersverse gemaal verbleekt er onmiddellijk bij, maar beseft dat het (huwelijks)pact dat hij met haar sloot zijn levensverzekering is, zolang hij haar daar van kan overtuigen. Want erg hoog loopt ze met hem niet op, integendeel zelfs.

Technisch allemaal prima gedaan. Knappe decors en kostumering, goed geacteerd, mooi in beeld gebracht. Historisch zal het wel met haken en ogen aan elkaar hangen neem ik aan, maar OK.

Isabel Adjani is prachtig als de ongenaakbare Reine Margot, die in turbulente tijden haar eigen geluk najaagt. Het beeld van het 16e-eeuwse Frankrijk is dat van een fanatiek-religieus, barbaars land waar je je leven niet zeker was als je koninklijk bloed hebt. Ook als je geen koninklijk bloed hebt trouwens. Geweldig hoe de Machiavelliaanse koning-moeder alles naar haar hand probeert te zetten, zeker nadat een hersenscan medieval-style aan het licht brengt dat de gehate Henri de troon zal bestijgen, waarna ze per abuis haar eigen zoon vermoordt. Waardoor ze overigens dan wel weer een kans ziet van een ander af te komen. Maar zoals ze zelf al zegt: "Wat betekent verraad? Het vermogen om in de richting van de gebeurtenissen te bewegen, dat is alles."

De film ziet er prima uit, met aandacht voor de aankleding, en ook de soundtrack voldoet over het algemeen. Behalve dan in een van de belangrijkste scenes- tijdens de slachtpartij van de Hugenoten klinkt er opeens slome muzak die totaal niet past bij wat je op het scherm ziet. Het ging er vrij bruut aan toe trouwens.

Trouwens: intriges aan het hof, een slachtpartij tijdens een koninklijke bruiloft, ingenieuze gifmengerij, incest en verraad- George RR Martin heeft de Europese geschiedenis er duidelijk op nageslagen bij het schrijven van zijn Song of Ice and Fire. Dat was al wel (een beetje) bekend bij me, maar de gelijkenissen zijn toch wel zeer opmerkelijk.

Mooie poster trouwens!