L'Immortel (2010)

Sterke film. Met mooie plaatjes, vooral in het begin. Echter zwakte het later wat af.

Het genre 'actie' komt juist wel tot zijn recht. Als je het mij vraagt, zelfs iets te veel. De constante schietpartijtjes begonnen op een gegeven moment te vervelen. Het ging allemaal wat te makkelijk en de spanning ontbrak. Daardoor ontstonden wat saaie plekken in het midden van de film.

L'immortel was niet vernieuwend en het einde was ook vrij voorspelbaar. Toch waren de acteerprestaties niet verkeerd en waren enkele momenten interessant om naar te kijken. Het ontbrak helaas aan een uniek recept, waardoor de film een, wel sterke, maar standaard gangsterfilm is..

Voor de liefhebbers van dit genre zeker aan te raden.

Aardig misdaaddrama van Franse bodem, degelijk maar weinig origineel. Berry heeft duidelijk goed gekeken naar de grote Amerikaanse voorbeelden maar komt vervolgens helaas niet veel verder dan een redelijk cliché; Maffiabaas wil stoppen maar moet eerst afrekenen met zijn verleden- verhaaltje.

Europese scenery met Marseille in de hoofdrol doet het wel cool. Reno is over het algemeen wel een prettige acteur om bezig te zien maar ik vind vooral zijn tegenstanders in deze film wel erg leuk. Ondanks dat het contrast tussen "de goeie en de kwaaie " veels te dik wordt aangezet vind ik het een behoorlijke bende klootzakken wat voor de film bijeen geraapt is. Merkwaardig einde ook, waar Mattei door zijn rivaal en oude broeder in misdaad fijntjes wordt gewezen op zijn eigen niet al te frisse leventje. Ik dacht; Ah nu komt de moraal en de ommezwaai maar vreemd genoeg gebeurt er helemaal niets met dit gegeven
De politie is vooral een onderbetaald, door de bureaucratie vleugellam gemaakt zootje.

Drama-elementen zijn niet altijd even sterk, vaak te nadrukkelijk en weinig subtiel. Actie is ook niet altijd even geloofwaardig maar afijn wel leuk om te zien (alhoewel het afsnijden van haarspeldbochten echt niet meer kan anno 2010).
Ik heb wel een zwak voor misdaad-flicks maar ze kunnen beter in het land van du vin, du pain et l'Unione Corse...

3*

Op het eerste zicht een zeer mooie gangsterfilm. Ik hou wel van deze Franse stijl die een mooie mix brengt van de gangsterfilm en de wraakfilm. Jean Reno heeft wel wat charisma in de film. Alleen dat verhaal... nergens echt origineel, maar wel clichématig. Ik had meer verrassingen verwacht of pittige dialogen. Maar de film doet enkel waar hij moet en niets meer. L'immortel laat dan ook een dubbel gevoel achter. Zeer veelbelovend en tegelijk ook nogal leeg. Ik heb wel genoten van de film, maar het is geen echte topper geworden.

De film begint eigenlijk al direct lekker hard (zielig voor het hondje overigens) en houdt dit vol tot het einde. Verhaal is uiteraard niet origineel maar zit wel goed in elkaar en is ook boeiend. Dankzij de ijzersterke cast (vooral de bad guys vond ik zeer goed) en de vele actie (soms best spectaculair en ook wel grof) blijft deze film stevig overeind. Van de cast deed Jean Reno het natuurlijk prima maar zeker ook Kad Merad als Maffia baas. Film technisch (veel mooie opnames) zag het er overigens ook allemaal fraai uit. Gewoon een heerlijke misdaadfilm die nergens verveeld. Het einde was trouwens best goed.

zeer goed vindt ik deze waar gebeurde film

voor mij een van de betere films die ik gezien heb

ik hou van waar gebeurde verhalen, tevens zeer goed gespeeld

top !!!!

Lekker vlotte wraak/gangster film in een rauw Frans jasje, prima om te volgen. Reno is natuurlijk charismatisch maar lijkt hier niet echt op z'n plek met z'n goedaardige uitstraling, al heeft dat ook wel wat.

De Volvo-scene is strak en het is geweldig hoe hij al kruipend door prikkeldraad-obstakels niet te stoppen is in zijn gedrevenheid Overige karakters zijn ook tof, alleen het zijplotje van de agente boeide me niet en het script steekt soms onlogisch in elkaar. De sneren naar de politie zijn trouwens wel leuk.

Onderhoudend maar nogal inhoudsloos gangsterdrama, flitsend gefilmd en gemonteerd maar erg hol en afstandelijk. De makers willen graag pretenderen een Godfather-achtig epos te hebben gemaakt, maar meer dan een standaard wraakfilm is het niet geworden. De personages zijn daarnaast erg oppervlakkig uitgewerkt. Reno is zoals altijd het aankijken waard in de hoofdrol, maar ook hij kan deze gewelddadige en voorspelbare film niet naar een hoger plan tillen.

Jean Reno is weer helemaal terug, en slaat harder toe dan ooit in deze Franse gangsterfilm. Deze was dus wat mij betreft harstikke gelukt en is gewoon kei en keihard. Het begint natuurlijk met hoe Reno word neergemaait en met 22 kogels in zijn lichaam toch nog gereanimeerd kan worden. En daar laat de ex-maffialid het niet bij zitten en slaat keihard terug en dat gaat er zeker medogenloos aan toe. Geen grijntje genade is er meer te bekennen bij Mattei. En dat maakt het de film zo mooi aangezien het naderhand gewoon van kwaad naar erger gaat. De film zit gewoon helemaal goed in elkaar, de Marseille locaties zijn meeslepend en we krijgen zelfs nog wat Ronin-achtige autoachtervolgingen erin voorgeschoteld. Ook zitten er weer voldoende actiescenes in waar de Fransen tenminste nog wat mee doen in films ten opzichte van de Nederlanders in film. Vind overgens Mattei nog best erg fit voor iemand die net 22 kogels in zijn barst had. Zo raced hij nog kunstig op een motor, kruipt ie moeiteloos door prikkeldraad heen en kan ie zelfs nog rennen en vechten ook, en een conditie van heb ik jou daar. Verder zijn de bijrollen van zijn familieleden ook erg mooi en die gangsterbaas is echt lekker meedogenloos. Het einde is erg mooi!

Fijne Franse misdaadfilm weer in jaren. Reno is gewoon een van de helden uit Frankrijk en dat bewijst ie weer in L' Immortal, na de teleurstelling Inside Ring.

4,0*

Na een kalm, aangenaam begin, verzandt de film in een sneltrein, waar verfrommelde kranten en lege koffiebekertjes her en der op de stoelen liggen.

De manier waarop de makers de standaard maffiabaas, Zacchia, willen laten overtuigen (het corrigeren van zijn personeel, die petieterige regeltjes overschrijden, het schreeuwen en vloeken, etc.) is zelf allesbehalve overtuigend. Verder lijkt Berry niet van karakteruitdieping te hebben gehoord.

Het script is rommelig, er wordt amper de tijd gegund om de karakters te presenteren en veel korte shots worden als een vertraagde stroboscoop getoond, waardoor L'Immortel weinig gevoel weet op te roepen. Na drie kwartier had ik idee dat de film nog moest beginnen, terwijl er toch vrij veel was gebeurd (zie sneltrein).

Jean Reno maakt veel goed met zijn blikken, al geeft hij nooit het gevoel een waardige maffiabaas geweest te zijn. Ik vind de beweegredenen van Charlie niet altijd even goed uitgewerkt. Hij is een prof, maar niet doorgewinterd genoeg om zijn zoontje (en dochter) op adequate wijze te laten beschermen.

Verder vielen me kleine details op, zoals het onlogisch vallen, nadat er een kogel door iemands hoofd werd gejaagd.

Veel minpunten dus, maar tussendoor is er degelijk vermaak te vinden.

3*

Aangezet.

Nu was het doel van het kijken van deze film eigenlijk vrij simpel, ik wilde de avond lekker vlot laten verlopen, en wat doet dat beter dan een wraak-film. Begrijp wel, ik was alleen thuis, dus een wraak-film was toch wel het beste alternatief.

Echter al vlug bleek het om een wraak-film te zijn waar familie centraal staat. Gegeven, ik ben zelf geen familie mens, en de reden waarom presenteert zichzelf al in de eerste 5 minuten van de film.

Echt in detail ga ik er niet op in, maar knuffelen met familieleden omdat zij het geen zijn waar men het meeste van houdt en men er alles aan zal doen om hun veilig te stellen is me toch een beetje te veel drama voor wat een vlot avondje zou moeten zijn.

Maar goed, het spreekt mensen blijkbaar aan, want gezien het verzorgde visuele aspect zou dit niet hoger dan 3* mogen scoren. En men kan er ook onmogelijk met een popcornbak overheen kijken want daarvoor is het drama te ver in het concept gewoven.

Wat rest is een man die uit is op wraak omdat ze hem 22 kogels in zijn lijf gepompt hebben, interessant. Echter naar mijn mening is zijn wraak helaas erg zakelijk en niet afkomstig uit hatelijke emoties. Best wel jammer, want dat maakt de film toch behoorlijk droog.

Desalniettemin toch een redelijk vlot filmpje dat dat vooral te danken heeft aan het goede visuele aspect.

2*

Redelijke misdaadfilm over een afrekening binnen het criminele circuit die niet slaagt. Veel informatie tijdens het begin, maar het uiteindelijke verhaal is minder gecompliceerd en ook wat minder boeiend. De film ziet er wel goed uit en bevat een aantal gewelddadige momenten. Jean Reno doet het goed, Kad Merad als de bad-guy is een gewaagde keuze en hij is dan ook niet dreigend genoeg. Wel nog een goeie dialoog tijdens hun laatste confrontatie.

'k vond het geen misse film, maar misschien mocht hij toch een tikkeltje korter. Wel heel veel actie en ook wel bruut geweld, maar het was wel vlot verfilmd en het zag er allemaal wel goed uit.

De cast deed het zeker ook niet slecht, Jean Reno was weer in topvorm.

Het verhaal was anders niet mis, net als de muziek trouwens.

Geen meesterwerk, maar prima filmvoer om eens mee te pikken als ze hem eens op tv uitzenden.

Wat een heerlijke film. Echt genoten. Ik heb gewoon een zwak voor Jean Reno. Ik zal 'm nooit meer als een ander zien dan Leon en ik moet zeggen dat dit karakter dicht in de buurt kwam. Mooie dialogen én een mooie monoloog met de kat op de het strand. Ook het feit dat hij best wel wat principes aanhoudt, ook al laat hij er een aantal varen gedurende de film, vind ik typisch Jean Reno, ook al is het natuurlijk maar net de rol die hij speelt.

Het einde vond ik ook heerlijk,. Ik hoopte zo dat hij niet zichzelf dood zou schieten en ik dacht het echt even! Maar toen uiteindelijk bleek dat hij z'n advocaat een lesje wilde leren was ik ontzettend opgelucht. Ook komt er trouwens best wel wat gore bij kijken. De prikkeldraad scene, vork scene in het ziekenhuis, kokend water en het hoofd tussen de autodeur... Heerlijk!

Al met al een dikke vier na een fijn filmavondje.

Goeie genade. En óf we hier een aktiefilm met hoofdletter A hebben. Ik heb werkelijk van begin tot eind in een soort van 'daze', een spanningsboog gezeten. Het rauwe en vliegensvlugge stijltje van Besson kennen we wel, voeg daar nog eens de briljante beelden in Marseille aan toe en er staat een dijk van een film op je te wachten. 4.5.

Vakwerk.

Wel wat erg een stereotype 'nieuwe' Franse misdaadfilm - zoals zowat alles uit die hoek met veel zorg voor detail gefilmd, mooie beelden met de juiste kleurtoon, een wat grimmige sfeer, en behoorlijk wat rauwe gebeurtenissen in het verhaal.

Ook nogal stereotype is dat de bijrollen weinig aandacht krijgen, hun karakter wat oppervlakkig blijft. Goedbeschouwd de hoofdrol ook, maar door meer screen time valt dat wat minder op.

Jean Reno speelt een rol die een soort kruising is tussen harde maffiabaas en familieknuffelbeer. En draagt de film. Da's ook nodig in zo'n rol, maar het gaat hem prima af. Maakt dat het gebrek aan verdieping nauwelijks opvalt, niet storend wordt. Niks mis mee, in dit genre.

Vandaar: vakwerk.

Keurig verhaal over een ongeslaagde uitstap uit de mafia.

Zowel politie, als tegenstanders, als families spelen een opmerkelijke rol op hun manier.

De bijrollen waren wat ondermaats dat goedgemaakt wordt door de aandacht van het Franse detail.

Zeker de hoofdpersonage Jean Reno.

Het was wel even wennen om nog eens een Franse film te kunnen volgen.

Maar wie van een vlotte actie houdt mag deze prent niet missen.

Hoewel ik het over het algemeen niet zo heb voor de Franse film, neem ik deze film graag mee op in mijn kransje van 5 sterrenfilms. Meeslepend verhaal over een Franse gangster op retour die een aanslag met 22 kogels overleeft en eigenlijk tegen zijn zin weerwraak neemt nadat ook een aantal vrienden worden geliquideerd. Mooie soundtrack en een schitterende Jean Reno. Twee uur lang film om van te snoepen. 5 sterren

Boeiende en sfeervolle franse maffia film.

Reno kent iedereen natuurlijk van Leon, maar vergeet ook ff Ronin niet. helemaal met de A8 die je in het begin ziet! :d Andersoortige film dan Ronin of leon. Leuk om eens n keer zo'n film op zn Frans te zien. is weer eens wat anders hollywood.

Fijn actiefilmpje.

Van de regisseur van La Boîte Noire, een toffe mysterieuze thriller. Deze film gooit het over een andere boeg, eerder een straight-forward revenge film, met de immer leuke Jean Reno. Een wat vlottere Léon, maar dan zonder het drama en zonder de flair van Besson.

Maar Berry maakt er toch een leuke film van. Best sfeervol in beeld gebracht, visueel netjes en qua actie ook best hard. Had ik niet meteen verwacht. Qua plot is het redelijk eenvoudig, al komen er dan wel een hoop personages voorbij. De meeste echter redelijk kort, aangezien Reno weer een onverwoestbare kracht is die z'n wraak niet al te lang uitstelt.

Beetje lang voor een film als deze misschien, er had hier en daar wel een beetje afgekund voor een wat vlotter filmpje, maar echt slepen doet het nu ook weer niet. Fijn vermaakt dus, voor z'n genre zeker bovengemiddeld, maar het mist dat échte indrukwekkende voor een nog hogere score.

3.5*

Lekker filmpje. Hoewel het verhaal niets meer is dan een simpele confrontatie tussen twee rivaliserende bendes zoals we het al vaker hebben gezien, toch ziet alles er behoorlijk chique uit. Sterke sfeer die naar het depressieve neigt en vlotte actiescenes.

Ijzersterke rol van Jean Reno als ijskoude killer. Grof geweld wordt zeker niet geschuwd. Neppe schietscénes uit een Van Damme of Seagal kom je hier niet tegen. Het geweld is lekker rauw in beeld gebracht waarbij de nodige gore door je beeld loopt.

Film had wel ietsje korter gemogen, maar is wel onderhoudend genoeg. Bovengemiddeld misdaaadfilmpje.

Het verhaal is niet al te origineel maar weet wel te vermaken. Het ziet er heel aardig uit allemaal, goed geregisseerd en ook de muziek was wel in orde. Bovendien wordt er ook nog is goed geacteerd. De film vond ik op zich niet zo spannend, maar de actie was degelijk. Ook een paar leuke scènes zoals het gevecht met de prikkeldraad, de waterkoker-scène en de monoloog tegen de kat. De film bevatte hier en daar een beetje drama, waarbij het mooi was om te zien dat Charly, ondanks dat hij iedereen koelbloedig neerschiet, er toch alles aan doet om zijn familie te beschermen.
Geen topfilm, maar wel 1 van de betere actiefilms.

Inderdaad, niets aan de film oogt ook maar een beetje origineel. Maar het geheel is wel vlot en mooi in beeld gebracht en staat garant voor bijna twee uur kijkplezier. Jean Reno blijf ik altijd een plezier vinden om naar te kijken.

Vroeger had ik waarschijnlijk aanstoot genomen aan dit crypto-fascistisch revenge thrillertje, maar de discrete charme van de kleinburgerlijkheid heeft mij intussen de superioriteit van dergelijke 'werken' (L'Immortel wordt tijdens de eindgeneriek ronkend als 'ouvrage' betiteld) laten inzien. Tranen van ontroering springen mij in de ogen wanneer ik het neoclassicistisch logo van 'EuropaCorp' zie verschijnen. Waar is de tijd gebleven dat de Franse filmindustrie nog geregeerd werd door de lucide viriliteit van pied noir machismo? Het tijdperk van rechtse bling bling, een consortium van de elegante 'bon chic, bon genre' elite zoals de van incest beschuldigde Richard Berry (ik kijk enkel nog films van regisseurs die van seksueel wangedrag beschuldigd worden) , een verdediging van de Judeo-Christelijke traditie tegen de barbaren en goed doorvoedde miljonairs als Jean Reno en Christian Clavier die hun zuur verdiend vermogen graag beschermen voor de fiscus - en geef hen eens ongelijk. Tijdens de openingsscènes van L'Immortel worden we meteen getrakteerd op een petainistische beeldenpracht zonder weerga - het soort dat üntermenschen zoals Serge Daney op stang zou jagen: familie-eer die bloedwraak verantwoordt, de morele superioriteit van het leven op het platteland, de verpaarding van ruimtelijk kwetsbaar gebied, in een cabrio vlammen door het zonovergoten, Mediterraans, rotsig landschap, zonder dat we onze kroost voorzien van een veiligheidsgordel - die verwijfde uitvinding van de bureaucraten van Maastricht / Brussel om de Corsicaanse soevereiniteit te dwarsbomen. Hoe een mannetjesputter ontroerd raakt van operafragmentjes van de lengte en herkenbaarheid van een beltoon. Het besef dat je verdorie niet aan kinderen raakt.

Na dit spetterend begin houdt L'Immortel nergens af, het is bijna een agitprop aaneenschakeling van beelden van groteske mannen van middelbare leeftijd die ergens een ruimte binnenstormen. Ze fulmineren in een nep-Marseilles accent dat eerder thuishoort in de Bokrijk-versie van een Marcel Pagnol toneelstuk. Het geheel is doorspekt van sadistische, ontmenselijkende kolder, zoals inzoomen op het urinegedruppel van één of andere klikspaan die gemarteld wordt. Hahaha, wat een kneus, stel je voor, gewoon de controle over je blaas verliezen wanneer je met moord en verderf bedreigd wordt. Held Reno daarentegen blijft ijzig stoïcijns, zelfs wanneer hij met kokend water overgoten wordt. Dit is echt de Luc Besson touch: humor waarbij men het menselijk lichaam reduceert tot vaudeville rekwisiet. Er is ook één of andere nicht met een witte broek én witte schoenen (hahaha, stel je voor! wat een nicht!) die als een zielige worm over de grond kruipt, gewoon Reno hem een paar keer neerschoot. Puike visuele vondst ook om het wit van zijn kledij te contrasteren met het rood van zijn eigen bloed. Net voor dit onderkruipsel sterft, neemt hij nog een gulzige snuif cocaine, als de zielige junk die hij is, wat ons eigenlijk nog veel meer degouteert dan het gemoord en het gefolter. Een ingekaderde foto van Sarkozy, een zonsondergang sponsored by Ricard, in de verte horen we zachtjes de tonen van Puccini:e non ho amato mai tanto la vita ... tanto la vita... Waarom kan Jean Reno niet gewoon alle junks uitroeien?