Il Futuro È Donna (1984)

Behalve La grande bouffe (film die mij totaal niet kon boeien) ken ik geen enkel ander werk uit het oeuvre van Ferreri. Dankzij het Franse label Make my day maakte ik kennis met een ander werk van Ferreri nl de film Il futuro é donna dat als B kant op de blu ray van Per grazia ricevuta staat. IFED komt uit zijn tweede periode zeg maar, heeft een prachtige jaren '80 esthetica (kitsch van discotheken, kapsels, kostuums en natuurlijk de soundtrack) maar wat er wordt verteld is warrig en onduidelijk. Mijn interpretatie : Muti als een Maria (met een onbevlekte ontvangenis volgens mij want de vader is nooit vermeld maar is niet echt gespecifieerd) die een koppel probeert de weg te tonen naar liefde en toekomst maar helaas noodlot voor de man maar de vrouw kan toch toekomst uitbouwen en krijgt een kind en Muti zag dat het goed was. Er zijn zeer opmerkelijke close ups die net een standbeeld of portret symboliseren en de scene in de supermarkt waar kunst en consumptie samenkomen, moet een maatschappijkritiek zijn. De driehoeksverhouding vond ik er wat bijgesleept. Middelmatig als conclusie waarin Ferreri poogt om iets te vertellen maar zijn vertelling is nooit transparant of helder. Als extra op mijn blu ray een 45 minuten uitleg over de metaforen van verantwoordelijkheid, existentiële crisis, institutionele waarden maar dat heb ik maar weinig zo gezien.

Kijkt er nog iemand naar de films van Marco Ferreri? Het loopt hier in ieder geval niet storm. Toch werd hij in de jaren zeventig door filmliefhebbers (zoals ik) vereerd als een god. De verbeelding aan de macht. Nog altijd vind ik 'La Grande Bouffe' een iconische film van grote schoonheid. Niet in het minst omdat hij daar vier legendarische acteurs in één film samenbrengt. Dat was nog nooit vertoond. In deze film zijn eveneens twee legendarische actrices te zien: Ornella Muti en Hanna Schygulla, een gedurfde combinatie. Ben het met cinemanukerke eens dat het verhaal, zo er een verhaal is, niet erg helder is en op verschillende manieren kan worden uitgelegd. Ik laat alle symboliek maar voor wat het is, maar het vakmanschap van Ferreri is er toch aan af te zien en kijken naar de beeldschone Muti en de onpeilbare Schygulla is een genot voor het oog. Nee, misschien geen meesterwerk maar wel een film die het bekijken nog waard is.