Rabioso Sol, Rabioso Cielo (2009)

Wat een film weer. En wat is Hernandez een eigenzinnige filmer. Hoewel zichtbaar van dezelfde regisseur en thematisch verwant toch ook weer heel anders dan El Cielo Dividio. Op een bepaalde manier subtieler en nog meer weg van de dagelijkse wereld. Dat bereikt zijn hoogtepunt in het laatste stuk. Dat opent met misschien wel de mooiste scene van de hele film, Kieri via het zand in die wereld beland.

Uiteindelijk is het dat. En dat ontroerde me.

IMDB meldt een nieuwe film. Ik hoop dat Cinemien/Homescreen 'm weer oppikt.

Dik 4.0*, nog mooier dan El Cielo Dividio

Had hier graag een half sterretje meer aan gegeven (pun intended). Grootse ambitieuze film van Hernández, maar tegelijk ook heel klein en intiem. Het laatste uur vond ik echter niet helemaal werken. Het weet niet goed de spanning en mystiek vast te houden, vooral door enkele keuzes in vorm die me niet echt aanspraken. Bijvoorbeeld de grijze filter (beter alles in volle kleur wat mij betreft), de wijze van communicatie (met die godin) en de teksten die daarbij in beeld verschijnen en de bij momenten beetje rommelige editing. Daartegenover staan een paar adembenemende shots en klassieke muziek die het sfeertje verder versterkt. Het hielp ook niet mee dat ik net het laatste uur voor een andere dag had bewaard, waardoor ik er sowieso weer even in moest komen.

Voor de rest deed heel veel me aan Ming-liang Tsai denken, maar dan wel met het typische camerawerk (en ook wel soundtrack) van Hernández. Vooral in het begin zat ik werkelijk ademloos te kijken. Wervelend geschoten, maar toch op een soort van klassieke manier, met een erg sterk sounddesign daarbovenop. De muziekkeuze is minder voor de hand liggend dan in El cielo dividido en daardoor minder sfeervol op een romantische zwoele manier, maar wel weer passend bij het soort film dat Hernández hier voor ogen had. Het valt moeilijk te ontkennen dat hij er nogal van houdt om met de camera rond zijn personages te cirkelen. Soms schiet hij hier wat in door (en valt hij teveel in de herhaling), maar meestal weet hij het zelfs uitermate effectief te brengen door het te koppelen aan verdere ontwikkeling van het verhaal. Erg knap. Daarbij wordt ook nog eens gretig aan de focusknop gedraaid, om geen onnodige cuts te maken. De wereld ziet er sowieso mooier out of focus uit. Daarmee rijst de vraag of er eigenlijk nog geen (lange) film uitsluitend out of focus geschoten bestaat? Die zou ik zeker gaan kijken. Un lac komt er misschien nog het dichtst bij in de buurt. Grandrieux moet er toch wel voor te porren zijn zou je zeggen.

Nu kan ik proberen om nog langer door te praten zonder inhoudelijk op de film in te gaan, maar ik kan natuurlijk ook gewoon stoppen.

Film met fantastische beelden, klassieker zelfs in de scenes waarin Ryo voor het eerst in de porno-bioscoop komt, homomannen die als roofdieren op elkaar jagen.

Verder nauwelijks dialoog, de ondertitelaar van dienst was met een stuk of 20 zinnen al klaar, hetgeen niet betekent dat het verder stil is op de soundtrack.

Grootste nadeel is de speelduur van meer dan 3 uur, daarmee saboteert de regisseur een beetje zijn eigen film. Het laatste mythische uur had met gemak een half uur korter gekund en 20 minuten verwijderen uit de eerste twee uur had de waardering flink omhoog kunnen brengen.