Oscar et la Dame Rose (2009)

Goed gegeven wat totaal mislukt tussen de stukjes met fantasie in de film , echt jammer had veel meer ingezeten. Michèle Laroque als Rose zier er erg goed uit.

Een redelijke dramafilm...

Redelijk acteerwerk...

Eigenlijk is voor de kinderenfilm (geen familie via imdb vermeld)...

Acteur Amir speelt wel goed...

Geen beste film...

svp deze film komt uit Franse en Canadese (via plotsomschrijving heeft alleen België vermeld)

Oscar et la Dame Rose is met liefde gemaakt, maar mist grotendeels toch een ziel ofzo. Op momenten komt die ziel wel naar boven drijven, zoals letterlijk het moment waar Oscar God "ontmoet" , maar overall is er een gebrek aan.

De fanatasiemomenten zijn leuk, maar meestal op een nogal kinderlijke wijze gebracht (de worstelmomenten - ze zien er daarnaast vaak goedkoop uit, al hoeft dat geen bezwaar te zijn voor "dromen".) Zo ook de momentjes met de medepatiënten van Oscar, hoewel die stukjes de luchtigheid ondersteunen.

Genoeg spitsvondigheden ( eendagsplant, hoe Oscar God "Jou" noemt, etc. ), waardoor deze film, met toch een zwaar thema, nogmaals luchtig blijft, waarvoor een kleine hulde.

De dialogen tussen Oscar en the Pink Panther zijn oké, al rijmden ze niet altijd bij een 15-jarig jongetje, hoe bijdehand en door-omstandigheden-wijs-geworden ook. De fijnste woorden kwamen misschien wel van de bejaarde arts, met als hoogtepunt de woorden tegen de roze dame: "Hij (Oscar, red.) waakte over jou." Toch is de beste rol weggelegd voor Michèle Laroque, die mooi, irritant, leuk en koppig tegelijk is. Ze deed niets fout.

Een film met zijn mankementjes, maar toch wel een 3,5* waard, vooral vanwege zijn fijne karakter.

In zekere zin heeft Schmitt ook wel wat van de op de loer liggende zoetsappigheid vermeden door Rose aanzienlijk minder lief en vriendelijk te maken dan in zijn novelle (het daarop gebaseerde toneelstuk heb ik nooit gezien of gelezen), net zoals de lezer die op basis van (de titel van) de Nederlandse vertaling (Oscar en oma Rozerood) aan een aaibaar omaatje dacht hier eveneens bedrogen uit zal komen. Hulde voor Michèle Laroque.

Een film over doodgaan, zekerlijk van een kind, is een ernstig en doorgaans aandoenlijk gegeven.

De cineast slaagt er evenwel in door een luchtige, fantasierijke toon aan te slaan, het trieste van het gebeuren af te houden tot aan het slot. Misschien is het inlassen van sprookjesachtige scènes niet altijd zo evident in het verhaal, maar de opzet is origineel en werkt aanstekelijk en natuurlijk kan er ook gerekend worden op een uitstekende Michèle Laroque als de fee, maar ook als de naar echte liefde en zin van het leven snakkende vrouw, maar vooral ook op de intelligente, innemende act van de kleine Oscar.

Lovenswaardige film.

Matige verfilming van een zeer goed boek, geschreven door Eric-Emmanuel Schmitt. Amir weet de rol van Oscar goed te vertolken; de Oma rozerood uit het boek is echter een lieve vrouw op leeftijd, en geen pizzaverkoopster van middelbare leeftijd die constant de indruk wekt er allemaal geen zin in te hebben. Haar rol komt geforceerd over en haar prive-situatie doet er in het boek niet toe: het gaat om Oscar.

Overdreven scenes met spoken en overhypete gevechten in de boksring: het is niet aan mij besteed. Deze film had mooi kunnen zijn in eenvoud, het boek is namelijk vertederend, maar deze poging is mislukt doordat de filmmakers de film aantrekkelijker en/of grappiger hebben willen maken. Enkel de casting van Oscar en de scenes die volgens het boek lopen zijn goede keuzes geweest. Onvoldoende, 2*

Film over een tienjarig jongetje dat niet zo lang meer te leven heeft. Een loodzwaar onderwerp voor een jeugdfilm. Toch is het geen loodzware film. Het is een mooi verhaal geworden waarbij alle levensfasen van een mens worden doorlopen en daarmee komt het onderwerp, hoe droevig ook, heel natuurlijk over. Verder is de film ook erg mooi vormgegeven. Mooie beelden en een vaak sprookjesachtige atmosfeer. Erg knap gedaan. En daarnaast wordt er dan ook nog eens erg goed en mooi geacteerd. Ja, dit is een hele knappe jeugdfilm. Zeker bij zo'n onderwerp. Het enige ietwat storende voor mij is het stichtelijke element in de film. Maar goed, dan mag de EO ook eens een mooie film uitzenden tussen kerst en oud & nieuw.

Zelden een boekverfilming gezien waarbij de regie in handen ligt van de auteur van het boek.

Nu heb ik het boek niet gelezen, maar dit lijkt me wel een voordeel. Wil niet direct zeggen dat de film er beter op geworden is als dat iemand anders de regie had gedaan, maar de liefhebbers van het boek zullen kunnen rekenen op een zo waardig mogelijke verfilming. Wat de film betreft; die is prima verzorgd.

Ik vond het niet allemaal van een bijster hoog niveau, maar op vrijwel elk vlak was het voldoende. De relatie tussen Oscar en 'la Dame Rose' wordt goed in beeld gebracht en er ik sprake van chemie tussen de twee personages. De jonge Amir Ben Abdelmoumen zet zijn rol neer met de nodige sympathie, precies wat het personage nodig heeft. Ook Michèle Laroque en Max von Sydow waren goed in vorm. Het viel me overigens op dat de film zich niet zozeer naar één publiek richtte. Tijdens de - imo irritante - bokswedstrijden lijkt de film heel kinderachtig, terwijl het bij de ontmoeting met God een stuk volwassener wordt en uiteindelijk best wel gewaagd. Dat soort 'risico's' kan ik altijd wel waarderen.

Qua montage en kleurgebruik steekt de film ook goed in elkaar. Af en toe lijkt de film de plank mis te willen slaan (het soapy liefdesverhaaltje is op het randje), maar met enkele kleine vondsten (zoals dat eendagsplantje bijna op het einde) weet de film de sympathie weer terug te winnen. Niet van begin tot eind vlekkeloos, maar op zich een alleraardigste winterfilm die het goed zal doen rond deze dagen.

3*