Mizu no nai Puuru (1982)

Een DVD van deze film komt deze maand uit in Frankrijk (bij Blaq Out). Het wordt al de 15e Wakamatsu film op DVD in Frankrijk. Volgens mijn info is deze helaas weer alleen met Franse subs.

Erg jammer!

Eerste misser van Wakamatsu. Vond er niet veel aan.Veel te verhalend en ondanks een gewaagd thema niet boeiend genoeg.

Moeilijk al om in te komen. Visueel saai en ook het acteerwerk viel me wat tegen. Soundtrack was nog het interessants eigenlijk, maar mooi vond ik het niet. Word naderhand wel wat beter, vooral wanneer het dubieuze verhaaltje zich langzaam ontvouwt.

Maar wanneer je daar tegenover films als Caterpiller zit dan valt dit allemaal al snel in het niet. Hopelijk een zeldzame misser van de man, want die vijf andere films die ik al gezien heb kon ik echt wel smaken.

1.5*

Snap niets van de reactie van Onderhond. Vond dit een wonderschone en razendknappe film van Kôji Wakamatsu en begrijp niet wat hier mis mee zou zijn. Verschilt inderdaad nogal wat met zijn vroege zwart-wit werk uit de jaren zestig, maar waarom zou hij geen ontwikkeling hebben mogen doormaken? Heb Caterpiller (nog) niet gezien, maar het is wellicht niet helemaal logisch om een film uit 2010 te vergelijken met een film uit 1982.

Maar hoezo een misser? Hoezo een dubieus verhaaltje? Het is volgens mij een film over onvervulde verlangens, over dagdromen laten uitkomen, over angst voor mensen, en vooral voor vrouwen. Ik geloof helemaal niet dat hij dat masker was vergeten. Hij wilde ontdekt worden. En dat zwembad? Een metafoor voor een leeg leven? Voor niet kunnen communiceren? Wakamatsu is niet voor één uitleg vatbaar. Aardig is wel om te zien hoe hij ook in deze film teruggrijpt op dat beeld van die mooi gedrapeerde vrouwenlichamen, dat hij ook in zijn vroege films gebruikt. Want toegegeven, hij laat ons ook in deze film weer genieten van de vrouw in al haar verschijningsvormen. Ik heb er van genoten.

Welke andere films doel je hier op? "mooi gedrapeerde vrouwenlichamen" en "ook [...] weer genieten van de vrouw" zijn niet twee dingen die ik associeer met Wakamatsu.

Gewoon veel naakt denk ik, toch iets wat vaak terugkomt in Wakamatsu's films.

Verder zie ik niet in waarom ik deze film niet met z'n huidige werk mag vergelijken. Al helemaal niet wanneer ik zeg z'n jaren 60 werk wél te kunnen pruimen. Vond het gewoon een makke, wat lelijke en te verhalende Wakamatsu.

Kijk nog maar eens goed naar de (kleuren)beelden in Go, Go Second Time Virgin (1969) en Violated Angels uit 1967.

O, van mij mag alles hoor en ieder z'n smaak.