Cheuuat Gaawn Chim (2009)

Gave film.

Wordt voorgesteld als de volgende Art of the Devil maar is veel meer dan dat. Er zit ook wat Dumplings in, met een mindfuck sausje overheen.

Hoewel de horror lekker vlot/hard is, maakt het uiteindelijk maar een deeltje uit van de film. Het verhaal draait meer rond Bus en welke wonden het verleden achtergelaten heeft.

Visueel een waar feestje. Prachtige high-contrast zwart-kleur fotografie, volgens mij nog nooit beter gezien. Verder wel veel stijlen door elkaar, passend bij elke scene maar doorheen de film zal het voor sommigen wel wat veel zijn.

Indrukwekkend horrorfilmpje. Niet echt doorsnee, met een aantal twists die weinig benadrukt worden en meer gewoon deel uitmaken van het verhaal, dus genoeg voor voor cliché-aanbidders om over te vallen.

4.5* en een uitgebreide review[

Goede film van Thaise bodem, inderdaad. Zoveel zie ik die eigenlijk niet. Zeker geen horror. Maar dit heeft goed gesmaakt, deze horrorfilm in een restaurant. De titel in combinatie met het plot zal volgens mij niet veel verassingen brengen. Zeker niet wanneer je de genre-aanduiding erbij betrekt. Gelukkig ben ik nooit zo gauw opzoek naar een verrassingsverhaal van niveau.

Maar al vanaf het begin lijkt dit toch zowaar een grote verrassing, deze film. Hoofdpersoon word sterk vertolkt en verdrinkt zichzelf af en toe letterlijk in haar verleden. Een akelig verleden met een bizarre relatie rond haar ouders. Ook dat klinkt waarschijnlijk niet als originaliteit van bovenste niveau - maar regisseur Tiwa Maytaisong weet dit prachtig uit te voeren. Zijn wisseling in flashback momenten en huidige situaties is briljant en nergens geforceerd.

Het grootste feest komt ook niet van de gehaktmolen, maar van de indrukwekkende beelden die Maytaisong uit zijn mouwen schudt. Zonder problemen, zo lijkt het wel. Veel kleuren ook, vooral het restaurant is een mooie setting. Deze worden gecombineerd met hoge-contrast zwart-wit flashbacks. En het werkt. Deze blikken in het verleden van de hoofdrolspeelster lijken een eigen verhaal te hebben, zouden gemakkelijk een eigen filmpje kunnen vormen. Cool.

Maar het houdt niet op - want zelfs het verhaal zit uiteindelijk vol verassingen. Niet alles is wat het lijkt, problemen stapelen zich op, hoofdrolspeelster raakt verstrikt in het volgen van haar ouders voetstappen en brengt onwillens meer personen mee in haar bizarre waanzin. Tegelijkertijd blijft de gehakt groeien. En ik krijg trek in noodle soep.

4.0/5.0

Een film over een vrouw die wraak neemt voor het leed dat haar in het verleden werd aangedaan. Niet bijster origineel, maar de uitwerking is dat wel, en daar draait het uiteindelijk om. Ongeveer de helft van de film bestaat uit flashbacks die met mondjesmaat het ellendige verleden van Bus/Bood/whatever ontrafelen. In die flashbacks zie je behoorlijk wat gruwelijke beelden die tevens de zieke geest van het hoofdpersonage benadrukken.

Op de visuele opmaak valt weinig aan te merken. Er wordt mooi met contrasten geëxperimenteerd, zowel in kleur als in zwart-wit. Met de klankband had ik meer problemen. Ik begreep het nut van die echo (geen idee of het een echo was, maar ik zou niet weten hoe het anders te omschrijven) niet zo goed. Daarnaast was de muziek ook al niet veel soeps (pun intended).

Verhaaltechnisch had ik wat meer moeite. Het gebruik van flashbacks ruikt al snel naar overdaad en haalt bovendien alle spanning uit de film. Niet dat een horrorfilm altijd spannend moet zijn, maar de tijd dat ik genoegen nam met een arm die door de vleesmolen gaat is min of meer voorbij. Wel een pluim voor de uitwerking van het hoofdpersonage dat zowel gruwel als sympathie weet op te weken; in mijn ogen geen gemakkelijke opdracht.

Maar ondanks al die kwaliteiten wist deze film me niet echt te raken.

Na de berichten te lezen op deze site was ik erg benieuwd naar deze film, ook omdat ik dit soort films (lekker ziek, gore) vaak goed vind.

Maar hij viel me vies tegen.

Veel dingen zijn onduidelijk, vaag. Wanneer is hetgeen we zien een flashback of gewoon het heden?

Dat is misschien vooral door de taalbarrière (thais of japans whatever) en omdat veel mensen op elkaar lijken. (Dat is niet racistisch bedoelt, soms is het gewoon moeilijk om te zien wie het is.)

De moorden zijn niet echt heel verschrikkelijk vies...voor betere gore moet je wezen bij Saw, Hostel etc.

Het verhaal is dun, moeilijk te volgen en traag. Sommige acteerprestaties zijn ook niet geweldig.

2,5*

Jammer dat de film een beetje mystery/mind fuck probeert te doen, iets waar ik meestal wel mee uit de voeten kan, maar wat ik hier wat vervelend vond. Op een wat irritante manier is de film daardoor 'vaag' (moeilijk te volgen). Wat mij betreft niet omdat de mensen zogenaamd zoveel op elkaar lijken, noch door de taal.

Qua horror is dit wel een heel aardig filmpje, bv wanneer Bood Nith meeneemt; de scène in de vleeskelder was zo'n beetje het hoogtepunt van de film.

Camerawerk, editting en muziek waren over het algemeen dik in orde. Desondanks blijft dit een beetje een middenmoot filmpje, maakt te weinig indruk, mede door een gebrek aan spanning.

3*

Nu dus de uncensored versie.
De film begint al gelijk anders met een grainy ingekaderd zwart-wit shot en even later (lees maar als je wilt weten of je de goede versie hebt) een man die van een vleeshaak af valt, midden in een kokende pan en even later komt een man binnen die om Asoi vraagt, met alle gevolgen van dien, lekkere binnenkomer hoor. Deze laatst genoemde scene zat bij de censored versie ook een stukje later.

Waar bij de versie van 88 minuten de focus erg op het (sterke) verhaal komt te liggen waarschijnlijk dan, zitten hier behoorlijk wat gore scenes in en harde ook. Voor de liefhebers wil ik best even een klein voorproefje geven dan hoeven we het de rest van de recensie niet meer over de gore te hebben: vleeshaken gedoe, afsnijden van ledematen en hamers

Toch wil ik het daar niet over hebben, want dat is niet wat het een goede film maakt. Audiovisueel zit het geweldig in elkaar. Erg mmooi gebruiik van filters. Veel zwart-wit, maar ook allerlei grainy gedoe en felle kleiren die opeens als een waas over de film opduiken. Montagetruukjes worden ook niet geshuwd. Door de film te versnellen of te vertragen,, met precies de juiste muziek, krijgt de film een mooie emotionele lading mee.

De emotie die de film ook mee krijgt door het verhaal. Ja, want dit is er weer zo 1, horrorfilm met een sterk verhaal. Een verhaal wat misschien nog niet eens zo ingewikkeld is, maar door de presentatie je meermaals op het verkeerde been zet. Dit komt niet alleen door het verhaal zelf, maar ook doordat je wel wordt afgeleid. Er zijn mooie beelden, aanwezige muziek best wat gore, en dan dus dat verhaal, waar je geen grip op kan krijgen. Knap gedaan.
De muziek had met trouwens ook meermaals in zijn greep. Onderhond noemde in zijn langere recensie al de electronic track, die erg vet was, maar ook vooral de grootse vrouwenvocalen gaven veel emotie mee en zorgden zeker op het eind nog even voor kippenvel.

Speciaal filmpje dus. Een horrorfilm zeker, maar niet zomaar af te schrijven als de zoveelste. Vooral onder de indruk van het visueel geweld en soms toch ook wel van de in your face gore.

Rommelige, saaie thriller met een weliswaar luguber maar weinig interessant uitgangspunt. Genoeg bloederige toestanden, maar de film is zeer zeker geen horrorfilm en ook niet eng of zelfs maar spannend. De boel wordt enigzins gered door het uitzonderlijk mooie camerawerk, afwisselend in kleur en zwart/wit. Montage en vormgeving zijn origineel en sporadisch effectief, maar de overdaad aan fadeouts en flashbacks doen het tempo al snel de das om. Kijkers die op basis van de titel ongenuanceerde martelporno verwachten zullen in ieder geval bedrogen uitkomen. In dat opzicht dus een aangename verrassing, maar inhoudelijk is het gewoonweg te dun om te boeien.

Langdradige Thaise horror film die nooit eng og spannend wordt, Thailand staat nog steeds in de kinderschoenen van de film wereld.

Sappig filmpje dat heel wat verder komt dan ordinaire vleesverwerking. De stijlvolle beeldvoering geeft het onmiddelijk extra cachet en bovendien een sfeervol fundament om een nogal afschuwelijk relaas op poten te zetten. En dat lukt ook nog eens heel aardig. Vloeiend hoe het toen en nu worden vermengd via flashbacks en boeiend omdat het steeds een tipje van de sluiter oplicht en zo de gang erin houdt. Wat dat betreft een fijne balans tussen drama en horror.

Want genoeg ranzigheid, althans in de ongecensureerde versie. De manier waarop er eentje op smaak wordt gebracht is leuk, net zoals de schakeling tussen een massage en een dissectie, begeleid door een soort zalvende muziek, goed is voor een brede grijns. Het shotje waarbij Boot in zwart-wit enige tijd naar haar slachtoffers staart, springt er om andere redenen uit. Wellicht had een iets strakker einde beter gepast, maar dit kooksel mag er verder beslist zijn.

Aardige horror die helaas kampt met een onduidelijk verhaal en enkele plottwists die er bij mij niet goed ingingen. Misschien had ik beter op moeten letten, maar het verhaal was een warboel. Veel personen kon ik niet plaatsen en dan speelt het heden en verleden ook nog eens in rap tempo door elkaar heen. Had van mij niet gehoeven.

Visueel is het wel sfeervol met veel zwart-witbeelden en schaduw. De gore is echt subliem. Ik ben geen chirurg maar de pezen, aders en spieren konden vast en zeker worden onderscheiden. Heerlijk hard in beeld gebracht met oog voor detail.

Puur op basis van de beelden en de special effects een voldoende. Hopelijk wordt het achterliggende verhaal bij een herziening duidelijker.

De gore liefhebber zal er wel wat van kunnen maken, ik helaas niet. De verwachtingen lagen vrij hoog, maar het verhaaltje is veel te aanwezig en dat vond ik gewoon eigenlijk niet boeiend. Het dramatische komt teveel aan bod, al vanaf minuut 1 is het één en al.

De mooie poster die deze The Meat Grinder bevat is een van de mooiere dingen in de film, daarnaast is het namelijk allemaal erg mooi in beeld gebracht, en zit de sfeer er over het algemeen goed in. De regie is prima en het acteerwerk ook.

Maar toch was het meer dan anderhalf uur lang gapen, want spannend was het nergens, érg vies was het ook niet zó vaak en boeiend was haast nooit. Nee, The Meat Grinder is niet mijn soort horrorfilm blijkbaar.

Een filmpje dat niet erg geschikt is voor tere zielen lijkt me. Sommige scènes logen er niet om. Die scène waarin Bus een van haar slachtoffers letterlijk! aan de grond nagelde deed mij het hoofd toch even van het scherm afwenden. Iets wat mij in de controversiële horrorfilm "A Serbian Film" niet is overkomen. Ja, het kan verkeren. Hoewel ik het verhaal niet altijd kon volgen - ik had deze film met Zweedse ondertiteling van het internet geplukt - vond ik deze film qua cinematografie dik in orde. Mooie visuals en mooi kleurengebruik waarbij de afwisseling van kleur en zwart/wit absoluut niet stoorde. Ook de soundtrack vond ik zeer mooi.
Kort samengevat; een best wel aardig horrorfilmpje dit van Tiwa Maytaisong, een regisseur waar ik tot dusver nog nooit van had gehoord.

3,5*

Graphic horror. Opvallend bruut filmpje, dat zich stijlvol inpakt... maar daaronder pure torture porn verbergt. De onwennige verhaalstructuur werkt sterk in het voordeel dankzij de continue verschuivingen in kleurgebruik en tempo, waardoor het vooral een kwestie van ondervinden en niet per se begrijpen is. Doet er verder weinig toe, want centraal staat de neergang van een volwassen vrouw in een broeierig en rumoerige omgeving. Enorm goed gespeeld door Mai Charoenpura, die er met volle overtuiging een bloederig zooitje van maakt waar je als kijker langzaam in weg zinkt. Daarnaast werkelijk bloedmooi in beeld gebracht door Tiwa Maytaisong.. klasse!

Best wel een tegenvaller. Ik had hier toch wel veel meer van verwacht. Het begint al behoorlijk campy en die soundtrack die regelmatig gebruikt word is gewoonweg schijt en schijt irritant en verneukt ook meteen de hele potentiele sinistere sfeer, die de film eigenlijk had moeten hebben. Het opbouw en het plot plus het idee is nog best wel goed verzonnen maar helaas word het hier erg beroerd en houterig uitgewerkt en krijg je wat dat betreft een maaltijd (wat dit betreft soep) zonder zout met een hoop onlogica.

Het sfeer word ook vaak verpest door die zoetsappige momenten, en zelfs die flashbacks wisten me maar weinig te overtuigen. Meestal zijn flashbacks erg interessant maar dat is hier dus helaas niet het geval en willen zelfs nog behoorlijk vervelend worden. De gory momenten zitten er wel weer erg goed in en die scene waarbij die Buss die kerel met spijkers door zijn nagels aan de grond vastspijkerde was behoorlijk pijnlijk, en dat is wel weer een pluspuntje, maar met het bovengenoemde algeheel blijft het maar wankelen. Ook het acteerwerk was wisselvallig.

Tegenvaller: 2,5*

Lekkere gore, maar een nogal warrig en niet-overtuigend plot; kon me allemaal weinig interesseren. Een paar sfeervolle en spannende momenten redden de film van een onvoldoende, plus dat er constant een benauwend sfeertje hangt (of er nou buitenscenes zijn in die bomvolle stad of in het restaurant zelf), het draaft alleen wel wat ver door met een breed scala aan stijlen. Een andere kleurrijke horror (of eigenlijk thriller) van Thaise bodem, Cheun beviel me wat dat betreft beter.

Teveel overbodig verhaal naar mijn mening, wat het allemaal veel te langdradig maakt.

Grootste mankement is denk ik dat de film te interessant wil overkomen met de soundtrack, de flashbacks - die gelukkig wel mooi in beeld werden gebracht - en het rommelige verhaal waarbij ik de geïntroduceerde personages vaak niet snapte.

Verder wordt het nergens echt eng of spannend, wel zijn er een paar 'benauwde' met name in het restaurant. Wat de sfeer nog enigszins ten goede komt.

Gelukkig zijn de spaarzame gore scènes dan wel weer erg goed in beeld gebracht en in Mai Charoenpura die Bus of Bood speelt kon ik me wel aardig inleven.

Kleine 2,5 sterren.

Leuke sickness.

Begint sterk met wat gore-voorproefjes. Dan kan de rest alleen maar tegenvallen toch? Nee hoor, weet verder ook prima uit de hoek te komen met als toppunt de slachtpartij van de 3 etende mannen.

Veel visueel gespeel, veel close-ups ook, raakte wel de juiste snaar bij mij. Dit i.c.m de hak-op-de-tak methode waar ze vaak voor kiezen zorgt voor een plot dat meer dan eens verwarrend is. Uiteindelijk verklaart het zich wel en het valt nog niet in verveling.

Tegen het einde aan daalt het wel wat in niveau en leek het er zelfs even op dat ze voor een happy ending zouden kiezen, gelukkig hebben ze dat niet gedaan.

4*

Blijft een vette film dit...goede spanning en fijne gore voor de horrorliefhebbers.

Ook het acteerwerk van de hoofdrolspelers is beter dan de gemiddelde thaise film(die ik gezien heb dan).

Ja dit is een film die ik nog wel op Blu-Ray zou willen hebben.

Binnenkort maar weer eens een herziening geven.

Een film die in ieder geval in Thailand voor opschudding zorgde. De Thaise censuurpolitie wees in eerste instantie de originele titel ‘Human Meat Noodles’ af uit angst dat Thaise vervaardigers van knoedels hun omzet hevig zouden zien afnemen. De censuur stopte niet bij de titel. Ook scènes die knoedelverkopers in een kwaad daglicht zouden kunnen stellen, moesten worden verwijderd. Er zijn uiteindelijk flink wat scènes uit e film verwijderd. Vreemd genoeg betrof het niet per sé gewelddadige en bloedige scènes met betrekking tot de lekkernij, maar slechts (of vooral) scènes die de Thaise eetcultuur zouden kunnen bezoedelen. Nogal vaag dus.

Censuur is nooit goed, is mijn mening. Zeker niet als het kunstzinnige uitingen betreft. Gelukkig zijn er ongecensureerde fillmversies in omloop. Geen idee trouwens of de oorspronkelijke versie beter is dan de gecensureerde. De filmduur is in ieder geval een stuk langer dan de Thaise versie. Nieuwsgierig naar de cuts, vroeg ik me tijdens het kijken steeds af welke scènes nu zoveel ophef veroorzaakten. Ik kon buiten de ongecensureerde hak- en snijscènes geen enkele afschrikwekkende scène ontdekken. Mijn trek in knoedels heeft er in ieder geval niet onder geleden.

Echt goed kon ik de film niet vinden. Het vele geweld en bloed kunnen de povere kwaliteit niet camoufleren. Een matig werkje. Een simpel verhaaltje wordt door de inbreng van artistieke impulsen geheel onnodig ingewikkeld gemaakt. Flashbacks, zwart-wit sequenties en vage droombeelden zijn de boosdoeners. Bovendien rekken zij de filmlengte behoorlijk op. De meerwaarde ontging mij. Nou ja, een enkel aardig shotje en kleurig beeldje levert het natuurlijk wel op. De verdiepende dramatische dimensie van al die artisticiteit ging echter langs mij heen.

De gore is zeer genietbaar. Plezier met de vleeshaak leidt tot veel bloed en afgehakte lichaamsdelen. De meat grinder draait overuren en zorgt voor de suggestieve touch. Verder valt er weinig te genieten. Spanning is er amper. Verhaal en personages maken weinig emoties los. Het verhaal vordert maar langzaam en wordt overdreven dramatisch in beeld gebracht. De personages zijn vlak ingevuld maar het acteerwerk is dan wel weer ok. Vooral de vrouwelijke hoofdpersoon doet het prima.

Maar goed, uiteindelijk is het toch gewoon een zouteloos werkje.

Erg goede maar ook een best moeilijke (als in gewaagde) film! Want voor wie is deze film bedoeld? We zien naast een stevige bloederige martelporno, ook een flink stuk drama, die meer past bij art-house films. Zo als gebruikelijk bij Aziatische films springt de film van het heden naar verleden en zijn daar ook nog flashbacks te zien. Echter is het verhaal niet zo heel erg ingewikkeld. Het zijn dan ook de zwart-wit scènes, het veelal ontbreken van muziek tijdens de meest gruwelijke taferelen, en het inzoomen op het gezicht van Buss die een bijzondere sfeer creëren. En de bereiding van de inhumane delicatesse zijn heerlijk vormgegeven. Het personage Buss wordt meer dan uitstekend vertolkt door actrice Mai Charoenpura. Regisseur Tiwa Moeithaisong weet dan ook een zeer fijne en zeker voor Thai-horror, originele film te brengen.

Tegenvaller.

Voornamelijk warrige vertelling over een getraumatiseerde vrouw die er nogal...curieuze copingsmechanismen op na heeft gehouden. Genre en titel spreken tot de verbeelding, maar de overgestileerde mix van sullig drama en vlezige gore wist me toch vooral onverschillig te laten.

Een veelheid aan visuele stijlen, gerust per scene door elkaar geblend, doet veelal onrustig en een beetje willekeurig aan. Ook de soundtrack wisselt bouquet-melodrama af met pulserende baslijnen alsof het niks is. Ik werd er een beetje moe van na verloop van tijd.

Naar het einde toe krijgt de film wat focus, maar drama en horror krijgen beiden een te gefragmenteerde opzet om betrokken te raken en de compote van visuele stijlen en muziekkeuzes riekt meer naar giswerk dan een kundige, functionele insteek.

Ik klink wel erg negatief, want de film verrast af en toe met aparte, originele keuzes (een gesatureerde emmer bloed in een zwart-witkader) en fraaie fotografie (de groothoek shots van stadszichten) maar dat komt vooral omdat het grote plaatje me weinig boeide. Eervolle vermelding voor originaliteit, maar verre van bevredigend. 2*