La Sentinelle (1992)

In zekere zin conventioneel, in zekere zin behoorlijk apart. La sentinelle blinkt niet echt uit in de vormgeving. De fletse kleuren en de gebruikte korrel geven de film zelfs de aanblik zo'n tien jaar ouder te zijn. Het verhaal echter is onderhoudend, en de vertelwijze, die soms gefragmenteerd aandoet, zeker als het aankomt op de subplots, prima. Sterker nog, ik vond de onafheid en de sprongsgewijze behandeling van de zijverhaaltjes en de bijpersonages erg goed uitpakken. Dat gezegd hebbend zijn de karakters niet altijd even geloofwaardig. Daar zit hem ook het bijzondere van de film deels in: hoofdpersoon Matthias werkt als patholoog-anatoom in opleiding, wordt tijdens een treinreis opgescheept met de restanten van een lichaam en besluit om onduidelijke redenen het geval tot op de bodem uit te zoeken. Zonder de kijker enig detail te besparen worden allerlei ontledende handelingen in beeld gebracht, soms werkt de hoofdpersoon zelfs met blote handen. Dit lijkt me niet ieders meug (hoewel het gaat om een gemummificeerd hoofd, maar toch). Hoe het nou precies zit met het complot is me trouwens niet helemaal duidelijk geworden. Al met al zeker wel de moeite waard, hoewel de hierboven genoteerde prijzenregen me weer overdreven lijkt.

"Chaotisch" is inderdaad wel het juiste woord dat deze film mag vergezellen.

Een tijdje is het wel behoorlijk ordelijk en zelfs boeiend en suspensvol zodat ik dacht wat we op een prima film afstevenden, maar nadien - en dat toch voor minstens 2/3 van de film - gaat de film als het ware verdrinken in allerlei nevensituaties. Zo blijft het verhaal warrig en moeilijk te begrijpen

Het acteren is naar behoren, maar een 3 is wel het allerhoogste dat ik aan deze film kan toekennen.