The Story of Temple Drake (1933)

Een echte parel voor liefhebbers van controversiële films uit 1929-1934 (Pre-Code). Hopkins speelt aardig, maar Florence Eldridge stal de show.

Naar de novelle "Sanctuary" van William Faulkner, ook in 1961 verfilmd door Tony Richardson.

Op zedigheid en moraal " gewaagde" film die destijds in meerdere staten van de US taboe was.

Het laatste gedeelte met het proces en de traditionele Amerikaanse edelmoedigheid is het beter gedeelte van de film, die wat kort uitvalt.

Miriam Hopkins acteert goed als de levenslustige, hartenbrekende en verwende jonge vrouw die door een rauwe realiteit wordt gesleurd.

De bandietenbende vond ik maar zwak weergegeven, op Jack La Rue na, die precies acteert alsof hij nog in een stomme film zit.

Een weinig subtiel melodrama met Miriam Hopkins als de rebelse, losbandige Temple Drake die zich met haar gedrag afzet tegen haar vader, machtige en rijke rechter [Guy Standing]. Maar haar roekeloze gedrag brengt haar in grote problemen wanneer ze in contact komt met illegale drankstokers.

Het ligt er allemaal duimendik bovenop, maar Jack La Rue is desondanks indrukwekkend als de meedogenloze Trigger en regisseur Stephen Roberts bezit over een visuele flair waardoor dit misdaaddrama vaak een lust voor het oog is. Met name het gebruik van close-ups, waarbij de personages recht in de camera kijken, is indrukwekkend en bovendien is dit een goed voorbeeld van hoe je meer effect bereikt als je bepaalde zaken buiten beeld laat gebeuren. Zeker een kijkje waard.

Tegenvallertje na het opvallende sterker Shanghai Express gisteren, die het jaar ervoor uitkwam. Roberts is geen von Sternberg en Hopkins is evenmin een Dietrich. Alsnog is het met 70 minuten niet onaangenaam, maar er valt genoeg op aan te merken.