The Room (2003)

Goeie grutten, wat een afgrijselijke, wansmakelijke flop van jewelste. Dit is geen film, het is eerder de misdadig slechte pilootaflevering van een goedkope Duitse soap.

Zoals al bleek uit de begintitels is ene Tommy Wiseau persoonlijk verantwoordelijk voor dit vervallen product. Ongeveer elke functie wordt door hem bekleed, hetgeen eigenlijk erg plausibel klinkt als je hem ziet acteren. Ik heb in mijn nietige leventje al een heleboel slechte films gezien, waar dito acteerwerk uiteraard bijhoort, maar dit slaat werkelijk alles. Zelfs een gemiddelde Asylum/Syfy productie haalt hier zijn neus voor op.

De plot is op zo’n manier uitgewerkt dat niets steek lijkt te houden. Sommige personages zeggen dingen, zonder dat ze ook maar iets van waarde of bijdrage leveren. Alsof ik nu plots ‘Appel’ zou zeggen, en dan verder zou gaan met deze review. Het slaat nergens op. Het eerste half uur stuit je al op vier seksscènes, waarvan de derde haast identiek is aan de eerste, alleen duurt deze iets minder lang. Deze scènes zijn tevens voorzien van vréselijke muziek en vormen zo het dieptepunt van het alreeds diep gevallen kleuterwerkje.

Maar alles kan gebrekkiger. Scènes die zich op het dak afspelen zijn om van achterover te vallen. De zaken die daar plaatsgrijpen zijn als het ware dubbel zo debiel als elke willekeurige andere. Nochtans zijn laatstgenoemde scènes de beste, alleen omwille van de verandering van decor. Want wie nog niet doorhad waarom de film de titel ‘The Room’ meekreeg, denk nogmaals. De helft van het gebeuren speelt zich namelijk in hetzelfde, door IKEA geleverde salon af, zoals het een echte soap betaamt.

Het is moeilijk om precies uit te leggen wat er scheelt aan ‘The Room’. Er zit geen vaart in het verhaal, de acteurs spelen alsof er een gepeperde wortel in hun achterste zit, de dialogen vallen stijf, zielloos en zonder naturel uit de bek en over het algemeen heerst er een zeer raar sfeertje. See it to believe it.

Wiseau is de slechtste acteur die ik al heb mogen aanschouwen. Hoe hij lacht, praat en zelfs huilt kan onmogelijk op een meer misplaatste manier worden voorgebracht. Het is een sufferd, een junkie, langharig tuig. Niet dat de rest van de cast het beter doet, doch Wiseau kan met gemak de opper-sufferd genoemd worden. Uitspraken als “You’re tearing me apart, Lisa!” en “We’re expecting!” komen zo ontzettend ongepast over, mede door zijn apathische smoel.

Drama/Komedie staat bij de genreomschrijving. Nou, dat kan allerminst worden gesteld. Humor is pijnlijk afwezig en in feite heb ik enkel bij het einde moeten lachen, wat dan weer het ultieme dramatische moment moest voorstellen.

Nee, de bal is serieus misgeslagen hier. Desalniettemin begrijpelijk dat de cultstatus inmiddels is bereikt, daar zoveel oneliners niet onopgemerkt konden blijven.

Wiseau out.

0,50

Dit is echt zo'n film die zo slecht is dat hij grappig is. Het verhaal is op zich niet slecht, maar de uitvoering ervan wel. Met name het acteerwerk is echt om te huilen van het lachen.

Hoofdpersoon/regisseur/producer/weetikhetwat Tommy Wiseau spant hierbij toch echt de kroon. Hij heeft gedurende de film elke keer dezelfde gezichtsuitdrukking, alsof hij in een zombiefilm speelt. Zijn accent is nog het meest lachwekkend. Ik kan zijn accent het best omschrijven als iemand met een Frans accent die Borat probeert na te doen en het syndroom van Down heeft. Elke keer als hij iets zegt is het vrijwel altijd lachwekkend, zowel qua uitspraak als hoe hij er bij beweegt. "I did not hit her, I did naaaaaaaht! Oh, hi Mark!"

Ook de gesprekken in de film slaan nergens op. Het grappigste voorbeeld hiervan vind ik als Johnny en Mark in een cafe een gesprek hebben over hun werk, waarna Johnny ineens vanuit het niets vraagt: "Anyway, how's your sex life?" Een ander voorbeeld, als Lisa met iemand aan de telefoon praat: "I'm going to do what I want to do, and that's it. What do you think I should do?"

Ook zit de film vol met subplots en nutteloze scenes waar niks mee gebeurd. Zo vertelt één van de personages middenin een gesprek, vanuit het niets, dat zij borstkanker heeft. Hier wordt verder in de film niet meer op ingegaan.

The Room is slecht op vrijwel alle fronten, maar aan de andere kant heb ik me er wel kostelijk mee vermaakt, en daar gaat het toch om bij een film? "You are tearing me apart, Lisa!"

Ik moet zeggen dat ik erg twijfel wat ik moet stemmen.

- Als ik moet stemmen over hoe goed ik de film vond, wordt dit een 0,5 (helaas is lager niet mogelijk...). De beste omschrijving die ik ervan gelezen heb is "een pornofilm zonder porno", want echt elk aspect dat je kunt bedenken is dramatisch. Dit moet je zien om te geloven. Zoals één van de personages zegt: "It's like sitting on an atomic bomb about to explode!"

- Als ik moet stemmen over hoe ik me vermaakt heb, wordt dit een dikke 5; ik moest hier harder om lachen dan om mijn lievelingsfilm, The Big Lebowski. Het is weliswaar hier niet de bedoeling, maar wel topamusement.

- Een 2,5, middelmatig, is de film beslist niet, in geen enkel opzicht.

Tips over hoe ik me hieruit red?

Wat te zeggen over deze film. Niet veel, maar toch maar even proberen.

Een film die zich qua foute oneliners makkelijk kan meten met Troll 2. Geen Horror deze keer, maar een soort romantische komedie,, hoewel komedie nooit echt de bedoeling was geloof ik.

De film begint met A Wiseau Production, gevolgd door Produced by Wiseau, Directed By Wiseau en Starring Wiseau. Laat dat even duidelijk zijn.

Deze Wiseau blijkt fan te zijn van Rocky en vond het een goed idee om dit uiterlijk en accent te gebruiken en dan heel serieus te gaan rondlopen, om vervolgens heel veel oneliners op te dreunen. Allemaal leuk en aardig, maar oneliners zijn alleen leuk als je absoluut geen gevoel voor timing hebt, toch? Neem daarbij dat de film gedubt lijkt te zijn en dat het geluid niet altijd gelijk lijkt te lopen met t beeld en je hebt er nog een extra humor factor bij.

Verder kunnen we nog ingaan op het verhaal. Acteurs die geen duidelijke rol hebben in de film, vreselijke muziek en sex scenes die slecht gefilmd zijn en nooit op gang komen. Heeft het zin? Nee!

Heb ik me vermaakt? Ja! Ga ik de film beoordelen? Nee!

Och Frank (Rabbit) is gewoon een verre neef van de regisseur joh!

OT: Mentaal verkracht voel ik me! Een genadeloze aanslag op je IQ is dit! Echt een voorbeeld van hoe het dus niet moet! Wiseau is zonder enige twijfel het grootste stuk wantalent dat ooit in filmland heeft rondgelopen, twijfel er alleen nog een beetje over op welk vlak (regie, schrijf of acteergebied) het meest? Och waarom ook niet: alledrie gewoon, niet te geloven zeg! Kerel ziet eruit als een ex-boxer die iets van tien beroertes heeft overleeft en al sinds kinds af aan heroine spuit, zo'n lelijk en uitgestreken smoelwerk heeft hij. Z'n accent/manier van spreken maken het nog een stuk dubieuzer. Wie is die gast en uit wat voor gesticht hebben ze hem vrij gelaten? En nog belangrijker, welk weldenkend persoon heeft hier ooit geld in gestoken? Ik had al wat beruchte voorstukjes gezien waar ik toen rijkelijk om heb kunnen lachen maar om dit anderhalf uur aan te moeten zien is toch echt teveel gevraagd, vond het best wel een marteling en heb meerdere malen overwogen hem gewoon uit te zetten. Het is niet alleen pijnlijk slecht en onbedoeld grappig, maar ook nog eens dodelijk saai! Er valt met de beste wil van de wereld ook geen goed woord over te zeggen, werkelijk iedere scene is een aanfluiting en je vraagt je telkens weer opnieuw of of het nog dommer kan worden. Kan me ook nauwelijks voorstellen dat het allemaal expres gedaan is en ja misschien is dat wel wat het voor sommige zo grappig maakt? Zal niet ontkennen dat ik in het begin nog wel wat heb zitten giechelen maar hoe dit ooit aan zijn cultstatus is gekomen? It beats me! Van een Troll 2 of Plan 9 (Ed Wood) snap ik het dan nog wel, maar hier... Nou vooruit een krappe (1*) dan maar, omdat het me hoop geeft en motiveert het zelf ooit beter te doen!

Jammer dat deze film niet meer stemmen heeft, want laten we wel wezen, deze verdient een nummer 1 positie in de flop top 100.

Het is bijna knap om zo'n slecht script te schrijven, en zo'n slecht ''''verhaal'''' te bedenken. Wat zeg ik, er is geen verhaal, heel de film hangt van random scenes aan elkaar.

Lisa's moeder die tussen neus en lippen door vermelt dat ze borstkanker heeft, en Lisa's absurde 'don't worry about it', Danny die ineens door een gangster bedreigd wordt, waarna er nooit meer een woord aan vuil gemaakt wordt, de belachelijke en talrijke seksscenes, het telkens suffe overgooien met de rugbybal, de ''psycholoog'' die op het dak aangevallen wordt door Mark, waarna er niks meer aan de hand is, en zo kan ik nog wel even doorgaan. En dan Tommy's absurd slechte vertolking. Ongelooflijk dat je zo'n film kan maken.

Heus wel gelachen hoor, op momenten, maar ook weer niet zo hilarisch dat ik hem vaker zal gaan kijken.

0,5*

Oh hi!

Een geniaal gedrocht dat zijn weerga niet kent. Ik had al de nodige clipjes op joetoep gezien en toen niethie met de titel kwam aanzetten werd The Room er meteen eentje voor de must-see lijst. Een niet te omschrijven catastrofe van een film, deze kruising tussen Jiskefet en Horrible People, en nog wel ogenschijnlijk serieus bedoeld.

Tommy Wiseau is Johnny, een langharige, lijzige bankier die z'n blonde vriendinnetje Lisa ondanks langdurige (repetitieve) pogingen niet meer weet te bevredigen: zij wil meer en vindt (tot ergernis van haar eigen moeder (die in een bijzinnetje meldt borstkanker te hebben)) troost in de armen van Mark, de beste vriend van Johnny. Dan is er ook nog Peter 'de psycholoog' (doorheen de film gespeeld door 2 compleet verschillende acteurs) die een en ander probeert te duiden, de creepy buurjongen Denny die 'houdt van toekijken' als Johnny en Lisa weer eens losgaan, een jong stelletje dat ook 'gebruik' mag maken van de comfortabele bank van het stel en nog wat andere, niet nader te duiden figuren (waaronder een drugsdealer). Het is hoe dan ook een komen van gaan van mensen in het krap bemeten 1 kamer-appartement van de 'succesvolle bankier'.

Als het iedereen allemaal een beetje te veel wordt kan er gelukkig altijd nog gevlucht worden naar het dakterras, een hilarisch lelijk plateautje voor een overduidelijk blauw scherm. Alhier worden diverse filosofische overdenkingen geuit over de relationele problemen van de hoofdrolspelers. Deze kleuterklas-dialogen zijn verreweg het leukste van de film, zeker als Johnny zich er zelf tegenaan bemoeit met zijn absurde accent en 'don't worry' teksten.

The Room is befaamd, berucht en beschimpt als 'slechtste film aller tijden', en er valt gewoonweg niks tegenin te brengen. De film is zo dom dat je het moet zien om te geloven, een onwaarschijnlijk misbaksel dat in niks deugt. Ik zou er nog veel meer over kunnen zeggen, maar...

I don't want to talk about it!

0,5*.

Één van de belangrijkste films van het voorbije decenium, een surrealistisch meesterwerk.

The Room is een film die niet gaat over de dialogen, de bizarre rekwisieten (lepels als symbolisme) noch een film die het moet hebben van een uitstekende mise-en-scène zoals Godard het graag gezien had. Deze film is het product van goddelijke interventie, het is een ervaring die je niet loslaat van begin tot einde. Het is een film zonder waardevolle filosofische inhoud die je filosofisch zal doen nadenken na de climax bereken is. Het is, kortom, een film die je leven zal veranderen. Waar begint The Room en waar eindigt The Room ? Waar slaat die naam alleen al op ? Zovele vraagtekens en zo weinig antwoorden.

Tommy Wiseau (als dat z'n echte naam is) is het creatieve genie hiervoor verantwoordelijk, zelden een man zo enigmatisch fascinerend ontdekt. Wie is hij en waar komt ie vandaan ? Als ie z'n mond opendoet klinkt het alsof ie meerdere beroertes heeft gehad. Anderzijds zijn er aanwijzingen dat het accent die hij spreekt vals zou zijn en het allemaal om een personage zou gaan! In geval dat zou kloppen hebben we hier te maken met een meestertrol die Andy Kaufman nog trots zou gemaakt hebben ware het niet ie dood was.

In de VS geeft ie nog maandelijks screenings die hij persoonlijk bijwoont van deze film 9 jaar na dato. Het heeft daar een soort Rocky Horror Picture Show reputatie opgebouwd met publiekinteractie naar het grote scherm toe.

Veel mensen zullen deze korte review haten die ik zal afsluiten met; bekijk The Room niet met de verwachtingen die je hebt van de gemiddelde film. Er is niks zoals The Room in deze wereld, het is enig in z'n soort in wat voor ervaring het is. (spoiler) Het moment dat de hoofdrolspeler zelfmoord pleegt, zie het als uw eigen spirituele reïncarnatie als mens. Deze film zal uw leven veranderen en maakt u tot een rijker mens, niet onvergelijkbaar met het effect van een pakweg The Shawshank Redemption. 5 sterren.

Moeilijk te beoordelen film ondanks of beter gezegd ómdat hij zo slecht is. Moet je bij het bekijken van deze film de bril opzetten van een filmcriticus die deze film moet beoordelen op het acteerwerk, het camerawerk, het script etc of moet je de bril opzetten van een filmkijker die gewoon geamuseerd wil worden. Ik heb in ieder geval de bril van de laatste opgezet en geamuseerd heb ik mij vooral om die Tommy Wiseau die bij mij als filmacteur uiteraard het laagste cijfer krijgt maar als komiek bij mij toch zeer hoog scoort. Alleen al die scène als hij het dak op komt en zegt;

"I did not hit her, It's not true, it's bullshit. I did not hit her. I did nó...t! ....Oh high Mark!"

is om in te lijsten. Deze scène vergeet ik nooit meer.

Dus, als komedie vond ik deze film best geslaagd, maar als serieus drama - en volgens mij was dat de bedoeling van Tommy Wiseau - gaat deze film natuurlijk af als een gieter. Verder heb ik mij ook wel vermaakt met die "geile" Liza, die er toch best wel lekker uitzag. Acteren kon zij niet en dat kan ook gezegd worden van de rest van de cast, maar toch altijd stukken beter dan die Tommy Wiseau, die voor mij misschien wel de geschiedenis in gaat als de slechtste acteur aller tijden.

Maar goed, who cares. Bij deze film moet je niet te veel nadenken maar gewoon alles op je af laten komen. Dat is voor de beoordeling van deze film denk ik het beste.

Mijn beoordeling;

Voor het acteerwerk, camerawerk en script 1,0*, voor de dakscène 5,0*

Voor Tommy Wiseau; als acteur 1,0*, als komiek 5,0*

Als drama 1,0*, als komedie 4,0*

3,0*

Laat het allereerst duidelijk zijn dat iedereen The Room eens in zijn leven (eenmalig) gezien moet hebben om een beeld te kregen van hoe egotripperij, talentloosheid, misogynie en goedkope porno verantwoordelijk kunnen zijn voor een van de meest walgelijke 'films' die ik ooit heb mogen aanschouwen. Ik hoef de verschillende quotes niet aan te halen omdat iedereen hier boven dat al heeft gedaan en over het non-talent van Tommy Wiseau hoef ik ook niet veel uit te wijden... maar toch ga ik het doen.

Tommy Wiseau is het soort persoon waarvan je wenst dat euthanasie ook onvrijwillig uitgevoerd zou kunnen worden, het sujet dat je toch stiekem doet geloven dat als er een God is a)hij niet algoed is dat hij dit toelaat of b)Satan meer macht heeft dan je jezelf zou kunnen voorstellen. Mogelijkheid c)er is geen God blijft nog steeds het meest logische antwoord, maar eenieder die gelooft dat onze wereld perfect geschapen is, zou zichzelf goed achter zijn oren moeten krabben na het wanstaltige hoopje schijt dat The Room heet. Zijn accent is niet te ontcijferen, de manier hoe hij als producer aan ZES MILJOEN DOLLAR(!!!) is gekomen is niet te begrijpen, terwijl aan de andere kant het feit dat de regie en het script nog harder zuigen dan een futuristische stofzuiger ongelooflijk makkelijk te verklaren is. Deze man is de vleesgeworden walgelijkheid zelve en verdient het niet eens om een cultheld te zijn.

De grootste belediging die Wiseau ons als kijker toewerpt, is het ongelooflijk misogyne script. Kennelijk is de vrouw de bron van alle kwaad en wordt dit ook meerdere malen door de mannen (die de vrouw niet begrijpen) en de vrouwen zelf (moeders geeft toe dat vrouwen en mannen elkaar constant bedriegen, vriendinlief vindt het allemaal wel grappig dat Lisa Johnny bedriegt) bevestigd. Wat Wiseau bezielde toen hij dit schreef en filmde is me in dat opzicht nog steeds een raadsel, al kan ik me goed voorstellen dat hij een hoop blauwtjes heeft gelopen met die blik van een pervert in de metro die achter te jonge dames aanloopt. Dat en het feit dat hij zijn verlepte reet meerdere malen in beeld moet tonen en gedurende de hoeveelheid seksscènes (ongeveer vijfenhalf) kennelijk ook nog aan navelneuken doet (bekijk de scene en begrijp wat ik bedoel) zorgen er gewoon voor dat het voor mij duidelijk is waarom dit figuur doodeng is.

De regie is troep, het script en de dialogen zijn angstaanjagend dom en er is verder in geen enkel opzicht iets te bespeuren van talent of creativiteit. Ik geniet op zijn tijd echt van domme films, maar The Room verdient het niet om geroemd te worden om zijn slechtheid: juist het roemen hiervan zorgt ervoor dat wanstaltige drek beloond wordt en het verdient het om vergeten te worden. Wiseau dient wat mij betreft dan ook opgepakt te worden voor hij ooit overgaat tot de verschrikkelijke misdaden die ik hem aan de hand van deze film al in mijn hoofd heb zien maken en om nooit, maar dan ook nooit meer ooit nog iets met films te maken te hebben. Mensen die deze film gezien hebben en het vanwege het vermakelijkheidsgehalte alsnog hoge cijfers geven, moeten zichzelf toch eens afvragen wat het standpunt is dat ze hiermee duidelijk willen maken: dat je reinste rochelbagger toch een publiek heeft? Ik, als verzamelaar van de meest verschrikkelijke martial arts bagger die je jezelf kunt voorstellen, hoop echt dat dit soort projecten een stop toegeroepen wordt. Kijk The Room als een waarschuwing voor jezelf en de maatschappij en bidt dat jij nooit zoals Tommy Wiseau wordt.

wat een bagger film, vooral het acteerwerk maakt deze film zo slecht!! halve ster is eigenlijk al te veel...

Aliens.

Een betere verklaring heb ik er niet voor. Erger zelfs, het is zowat de enige verklaring die ik voor deze film kan bedenken. Aliens die ons 30 jaar lang hebben gadegeslagen, zonder echt te begrijpen hoe en wat en dan gepoogd hebben om zelf een film te maken.

De elementen zijn herkenbaar, het lijkt allemaal enigszins menselijk, maar het loopt echt voor geen meter. De random beelden van San Fransisco, die dialogen die harkerig aan elkaar hangen, Denny die een soort van Full House reject is, het dramatisch belachelijke plot. En da's eigenlijk gewoon nog maar doorsnee slechte cinema.

Daarbovenop komt echter Wiseau zelf. Met z'n mond-vol-proppen gemompel, z'n extreem houterige bewegingen en complete non-delivery (inclusief belabberde dub) en rare emotionele uitbarstingen. Hij heeft z'n uiterlijk verder ook niet echt meezitten, maar dat kan je hem dan nog vergeven. Het is echter zo'n vreemd, onwerkelijk wezen dat het amper te bevatten valt. Het lijkt allemaal zo surreëel en/of absurdistisch, maar het is bloedserieus bedoeld.

Typisch filmpje dat pas sinds een jaar of 15 een cultpubliek kan aanspreken. Dit is de "zo slecht dat het weer goed wordt" ver voorbij. Wiseau gaat er echt voor, ondanks z'n complete onkunde. Het is onmogelijk te begrijpen dat de mensen die aan dit project hebben meegewerkt de tristesse en kwaliteitsloosheid van deze film niet ingezien hebben, maar toch hebben ze zich er gezellig ingesmeten.

Ik kan het maar met één ding vergelijken, en dat is deze muziekvideo. Je kan er 100 keer naar kijken en nog steeds niet begrijpen welke weg het afgelegd heeft tot eindproduct. Het gaat mijn verstand duidelijk te boven.

0.5*

Volgens mij is het een erotische thriller, maar erg erotisch is het niet en veel thriller zit er ook niet tussen.Tommy Wiseau heeft op een vreemde manier een bepaalde aantrekkingskracht, met zijn vreemde accent en zijn overdreven maniertjes ('Oh Hi Mark'). Ook het script is absurd op een manier dat je niet voor mogelijk houdt dat een volwassen persoon het allemaal heeft uitgetikt. Een soort egocentrische fetisj van een man die zich de rol heeft toebedeeld van 'de perfecte echtgenoot' in een wereld waarin iedereen- en dan ook echt iedereen- op zijn begeerlijke vrouw aast. Het allervreemdste is dat Wiseau hier een budget van 6 miljoen dollar voor heeft gehad!? Nou ja, bij vlagen is het hilarisch, maar 99 minuten is aan de lange kant voor een derderangs productie.

Geweldig om eens gezien te hebben, maar voor een tweede keer bedank ik vriendelijk. Na een tijdje wen je zelfs aan de grootste absurditeiten. Van de bizarre dialogen tot het dramatische acteerwerk en van de smakeloos lange seksscènes tot het totale gebrek aan een plot of spanningsboog. En dan is het vooral een vermoeiend lange zit.

Zo zeg, dit is even andere koek. Deze vermeende slechtste film aller tijden is inderdaad bizar slecht, maar op zo'n maffe ontwapenende manier dat je toch gefascineerd blijft kijken. Personages, dialogen, sfeer, plot- alles is zo raar en subtiel vervreemdend dat dit eigenlijk best een bijzondere film is geworden. Volledig onbedoeld natuurlijk. Hoofdrolspeler en regisseur Tommy Wiseau is één van de minst getalenteerde mensen die de filmindustrie ooit heeft voortgebracht, maar hij heeft wel iets volstreks unieks in elkaar weten te flansen. En dat neemt niemand hem meer af.

Had al de nodige scenes gezien op Youtube. Dus dat was wel een feest van herkenning, maar goed, nu dan The Room in het geheel. Aiaiai, dit was wel pijnlijk, maar zo'n Tommy Wiseau lijkt het ook geen reet te kunnen schelen. In het echt zal ie ook wel zo'n getormenteerde psycho zijn denk ik. De rest van de cast doet ook niet veel moeite om iets te maken van zijn film dat het meest lijdt onder een incoherent script en bizarre dialogen.

Meest verbijsteringwekkende is wel hoe de film een budget nodig had van 6 miljoen dollar. Het is echt low-budget gemaakt op een hatseflats-manier. Het valt ook op dat bij de eindmontage er met scenes gehusseld lijkt te zijn, waardoor je met een en al verwarring deze film bekijkt. Enfin, nu maar The Disaster Artist gaan kijken .

De eerste vijf minuten voelden al aan als een half uur. Tommy Wiseau is een werkelijk abominabel acteur, met ook nog eens verschrikkelijke teksten die dan met een raar accent en een creepy uitstraling opgedreund worden. En dan binnen vijf minuten ook gelijk een treurigmakend neppe seksscene met kazige muziek. Dan weet je in ieder geval waarom Tommy Wiseau de film gemaakt heeft. Na wat uber-beroerde gesprekken volgt de tweede seksscene al snel, met hetzelfde recept - het zelfde blonde actricetje mag haar rondingen laten zien, maar dan met een ander, wederom met rampzalige muziek eronder. Het vervolg van de film kan je daarna wel invullen. Ik heb een hoop van de films die vaak genoemd worden in het rijtje slechtste-films-ooit al wel gezien (Troll 2, Monster a Go Go, Plan 9 from Outer Space, Manos, Night Train to Mundo Fine, Pledge This), maar deze is er een beetje tussendoor gefietst, ook omdat ik meer van cultige sci-fi en horror hou dan van cultige, tja, romantische dramafilms? Maar nu, in voorbereiding op The Disaster Artist moest het er toch maar eens van komen.

Tja, er is weinig positiefs te vertellen, behalve dan misschien dat het zo tenenkrommend slecht is dat het zo heel af en toe toch wel weer vermakelijk is in een soort van film-ramptoerisme. De acteurs zijn zonder uitzondering beroerd, al staat Tommy Wiseau op eenzame laagte. Het voelt bijna genant, de man lijkt serieus zwakbegaafd (misschien is ie dat ook wel) en ik kreeg soms het gevoel alsof ik de Jostiband uitlachte. De dialogen zijn misschien nog wel slechter, ik kan me niet voorstellen dat iemand in het echte leven ooit dit soort teksten uit z'n keel kan krijgen. Ik vermoed dat Wiseau deze ook geheel geschreven heeft. Het verhaal, tja, het is een serie oerdomme gesprekken en ongeloofwaardige gebeurtenissen met een verhaaltje over overspel (Tommy Wiseau heeft duidelijk wat issues) en met als terugkerend thema hoe goed het karakter van Tommy Wiseau wel niet is. Daarbij zien we elke tien minuten een (halve) seksscene. Onsamenhangend en dertien in een dozijn zijn positieve omschrijvingen, en bij het filmwerk is ook niks interessants te bekennen. En toch maakt de extreme kazigheid van de dialogen en de compleet onnatuurlijke dictie en timing toch nog wel wat goed. Zo slecht dat het toch nog wel een klein beetje vermaak oplevert door de plaatsvervangende schaamte, maar alsnog heel heel slecht. Ik wou na een half uurtje al de hele cast met een honkbalknuppel te lijf, laat staan tegen het einde.

Maar de slechtste film ooit? Een goede kandidaat, maar ik heb me er toch net iets beter mee vermaakt dan met Monster a Go-Go, Pledge This en Night Train to Mundo Fine. Toch, ondanks het beetje leedvermaak en citeerbaarheid("You're tearing me apart, Lisa!", "I didn't hit her!", die hele dakscene met het pistool) kreeg ik na een tijdje zo de schurft aan alles en iedereen in de film, dat ik toch niet verder kom dan een halve ster.

Wie op zoek is naar de slechtste seksscènes aller tijden kan niet om deze film heen. Het heeft namelijk de slechtste, de op één na slechtste, de op twee na slechtste... en ja, ook de op drie na slechtste seksscène ooit. Maar dat is nog niet het enige rampzalige aan deze productie. Tommy Wiseau - producer, regisseur, scenarist én hoofdrolspeler - kan er werkelijk he-le-maal niks van in een film die een cultaanhang heeft gekregen omdat een geduchte concurrent is van o.a. Plan 9 From Outer Space, Robot Monster en niet te vergeten Eegah voor de titel van slechtste film aller tijden. Een paar flinke borrels en een bak chips en vermaak je met deze afgrijselijke film, zonder enige twijfel de slechtste film van de 21 eeuw... tot nu toe. Vormde de inspiratie voor James Franco's film 'The Disaster Artist'.

De film is één grote bron van filosofische rijkdom die in een meeslepende vertelling uitgebeeld door fantastische acteurs, de kijker alle hoeken van het levensspectrum laat zien om hem tenslotte verbluft achter te laten in de deprimerende wetenschap dat hij voor immer gedoemd is om weg te kwijnen in de uitzichtloosheid van zijn eigen onbetekenende 'room'. Verlichting bestaat niet.

Ja, de film is één grote onbetaalbare levensles.

En dan nu weer serieus. Het is heel erg.

Verhaal, dialoog, camerawerk, montage, acteerwerk. Niets deugt. Er bestaat niet eens een genreaanduiding voor iets dat zo onaangenaam en erbarmelijk is als dit.

Ik las dat de titel van de film verwijst naar de potentie van een kamer als plaats waar zowel goede als slechte gebeurtenissen plaatsvinden. In de 'room' in deze film gebeuren enkel belachelijke dingen. Slecht dus. De potentie van de antipool is er niet en wordt echt nergens tot leven gewekt.

Is 'bagger' een genre?

Slechte film over een man wiens verloofde vreemd gaat met zijn beste vriend. Niet zo slecht dat het goed is, maar zo slecht dat het slecht blijft. Belachelijke dialogen in combinatie met belabberd acteerwerk. Een aantal licht erotische liefdes-scenes met verschrikkelijke muziek eronder. Ook technisch gezien valt er genoeg op aan te merken. Na het zien van deze film kan ik concluderen dat film maken zeker een vak is.

Deze film alleen gekeken vanwege The Disaster Artist die hierna op het programma staat.

Zó slecht dat het grappig wordt, is niet altijd van toepassing meer op deze film.

“Film”. Wiseau levert op zóveel fronten ondermaats werk af, dat je je steeds meer afvraagt of het nog aan de definitie voldoet. Dat hij niet alleen zowel script, regie, productie als de hoofdrol voor eigen rekening neemt, maar het tevens met bravoure serveert, maakt het tot het meest trieste vehikel dat ik in tijden heb mogen aanschouwen.

Persoonlijk vond ik het totale gebrek aan plotontwikkeling het meest absurd. Vrouw gaat vreemd tot man zelfmoord pleegt. That’s it. (Zelfs spoilertags plaatsen voelt wat onnozel.) Alle overige scenes dienen om of hem op te hemelen of haar slecht af te schilderen. Afgezien van de cringy ongemakkelijke sex-scenes dan, met die onheilspellende fade-in van al even erbarmelijke muziek; wat was daar de bedoeling van. Verbaasde me trouwens dat Wiseau niet ook zelf verantwoordelijk was voor de soundtrack.

Het besef van hóe slecht deze film is, is een opstapelende ervaring van ongeloof die je moet ondergaan. Bij het recenseren wil je eigenlijk een exemplarisch dieptepunt aanstippen maar die is er niet. Of beter: het zijn er teveel.

Van borstkanker tot drugsdealers; personages die we niet kennen die praten over andere personages die we niet kennen; dialoog, dat in real-time een eerder dialoog herhaalt; super doorzichtige plot-ingrepen die het gebrek aan plotontwikkeling alleen maar benadrukken; emoties en gesprekken die niet alleen geschreven aandoen, maar waar ook een echo van het onbegrip van de schrijver doorheen klinkt; een sex-scene die overduidelijk dezelfde beelden als een eerdere sex-scene bevat; totaal gebrek aan timing; crappy delivery; onbegrijpelijke kaderkeuzes - op een gegeven moment wordt het kader zelfs in opzichtige kleine schokjes verschoven als een personage er niet binnen blijkt te vallen.

Het is allemaal even surreëel en laveert constant tussen slecht, grappig slecht en ongemakkelijk slecht. Je gaat op den duur niet anders kunnen dan een mentaal turflijstje van foutheid bijhouden.

Wiseau lijkt weinig van vrouwen, relaties en de wereld te begrijpen maar heeft nog altijd de waan dat het niet aan hem ligt. Ondertussen wordt de hechtheid van vriendschap uitgebeeld middels stoeipartijen, wordt inhoud die hij niet kan doorgronden afgekapt met “i don’t wanna talk about it” en staat tragiek gelijk aan ongegeneerd uitvergroot en belabberd gebracht melodrama.

Buitencategorisch slecht. Je gaat er bijna al je andere 0,5-films van willen opwaarderen. Fascinerend, als je de plaatsvervangende schaamte ervan kunt dragen: Tommy Wiseau’s Joker Audition Tape (Nerdist Presents) - YouTube - m.youtube.com

Het genre spreekt het al.

Ik keek hem dan alleen voor zijn status. We kunnen natuurlijk allemaal zeggen dat Wiseau de film maakt, maar naast Wiseau blijft het nog steeds een extreem zwakke film. Sterker nog, als Wiseau alleen in de regiestoel bleef, was het cijfer exact hetzelfde geweest.

Zo krijgen we al in de eerste minuten te zien dat deze film als een tak op een varken slaat. Al snel worden we gebombardeerd met zwakke scenes, pijnlijke dialogen en onverzorgde romantiek. Alles is perfect in de eerste scene, en plots komt er al een groot probleem 2 minuten daarna.

Wiseau is bovendien natuurlijk slecht, maar zowat het enige wat de film overeind houdt. Alhoewel ik weinig om hem kon lachen, daarvoor was alles te ongemakkelijk, is hij zo'n bizarre verschijning dat het de film nog een beetje vermakelijk houdt.

De dialogen zijn vaak ook bizar slecht, maar ook van een niveau waarvan ik me afvraag of iemand naast Wiseau macht erover heeft gehad. Hier moet je toch een stokje voor steken als de regisseur zelf te blind is om dit te zien? Zinnen als "Hi, bye" en "You're my favourite customer, thanks, bye" zijn toch wel van een zeer bedenkelijk niveau.

Dan zou je denken dat er naast Wiseau nog een beetje talent is, maar die hoop kan je ook al snel laten varen. Ik kan je verzekeren dat de rest net zou houterig en ongemakkelijk is als Wiseau. Op de drugsdealer na. Maar die verliet het toneel al na enkele minuten.

De film slaat voor de rest eigenlijk ook nergens op en het verhaal, zelfs al zou de opzet beter zijn en de acteurs talentvoller zijn, is nog steeds standaard. Het komt niet verder dan de "I have feelings for someone else" opzet. Het is eigenlijk gewoon gedoemd te mislukken als film.

Ergens even een geinig momentje, meestal afkomstig van Wiseau. Maar als ik als kijker niet meer kan zien wanneer de film grappig moet zijn, of dramatisch moet zijn, scoor je automatisch een slecht cijfer. Deze film heeft dan wel een status opgebouwd vanwege Wiseau, maar alles naast deze kerel is nog steeds abominabel.

Dit is zo'n film die je eigenlijk niet kunt beoordelen. Waarom ik hem gekeken heb? Ik was wel benieuwd naar deze cult klassieker die door het leven gaat als DE slechtste film ooit gemaakt. Als dat het criterium is: 5 sterren! Met vlag en wimpel geslaagd. Oei, oei, oei, wat was dat slecht. Hele grappige fouten (hoofdpersoon werkt bij een bank en twee zinnen later werkt hij in de ICT ) en ook sommige echt grappige keuzes zoals een schilderijtje van een lepel. De dialogen lijken te zijn voorgelezen. Men heeft alles uit de kast gehaald om het zo onnatuurlijk mogelijk te doen overkomen. Feiten die bekend zijn, is de hoofdpersoon een scene later weer vergeten. Oh en misschien wel het hoogtepunt: als je één gesprek opvangt dat je aanstaande schoonmoeder teleurgesteld is over het feit dat je een kennis van haar niet hebt willen helpen met een hypotheek (okay, dus toch een bankier ) én dat je vrouw vreemd gaat, waar schrik je dan het meest van? Natuurlijk! Dat je die kerel niet met z'n hypotheek hebt geholpen!! Vervolgens komen er allerlei extra verhaallijnen in, maar niet één van die verhaallijnen krijgt een vervolgstap (laat staan dat ze uitgewerkt worden). En dan het camerawerk: elke scene begint opnieuw met het bewijs materiaal dat nog steeds echt in San Francisco zijn. En de zoetsappige soundtrack die ze waarschijnlijk uit de failliete boedel van porno bedrijf hebben kunnen overnemen. Het is echt een bizar geheel geworden.

Zou je de film moeten kijken? Tja, als je benieuwd bent naar 's werelds slechtste film met cult status, ja! Als je met een groep vrienden een lollig avond wil hebben, ja! Als je het serieuze vervolg 'the disaster artist' wil kijken (tip!), ja! Als je een leuke film avond wil hebben, nee! Mijn score? 5 sterren voor de slechtste film die ik de laatste jaren gezien heb en dus een 0,5 ster! Vind je dit niet logisch? Kijk dan de film maar en probeer de logica van het plot te begrijpen

De film op zich is nog geen halve ster waard. Pluk een willekeurige voorbijganger van straat, geef hem 5 miljoen om een film te maken, en het resultaat is vrijwel zeker minder beroerd dan The Room. Het is onvoorstelbaar dat iemand zo'n gedrocht maakt en tegelijkertijd gelooft dat hij iets geweldigs neerzet. En juist dat maakt het zo'n boeiende kijkervaring. Je zit met open mond te kijken.

Het fascinerende is dat de keuzes die Wiseau uit onkunde maakt, in arthouse juist als geniaal zouden worden gezien. In die zin had The Room ook van Godard kunnen zijn geweest. Of van Wim T. Schippers. Al weet ik niet zeker hoe je de film dan bekeken had. Ongetwijfeld heel anders. Meestal zijn films boeiend als ze je kunnen laten vergeten dat je een film aan het kijken bent (suspension of disbelief), kijken naar The Room is juist interessant omdat je weet dat je een film kijkt.

De volgende keer dat ik hem ga zien (ik weet zeker dat het niet bij één kijkbeurt blijft), ga ik proberen om de film te bekijken met het idee dat hij door een serieuze regisseur gemaakt is.

Mijn drie sterren zijn een gemiddelde tussen de film zelf en het fenomeen dat de film überhaupt gemaakt is.

Tja, hoe beoordeel je zoiets. Ik ben maar op een 3 gaan zitten. Maar dit is nu een cultfilm geworden waarbij voorstellingen in de hele wereld gepaard gaan met rituelen en zinnen die naar het scherm worden geroepen en ja, deze film is echt zo slecht dat het lachwekkend wordt.

Wisseau speelt de hoofdrol, regisseert en schrijft en hij bezit voor geen van drieën talent. Zijn timing als acteur is vaak hilarisch beroerd en slechtere dialogen als hier hoor je eigenlijk nooit. Daarbij is de hele film erop gericht om Johnny als een fantastische kerel neer te zetten, eigenlijk zelfs een held die als het moet je nog even komt redden van iemand die een vuurwapen tegen je hoofd zet en die gemene Lisa (of zo is de suggestie eigenlijk: de vrouw) maakt die fijne man volledig kapot.

Ik heb me prima vermaakt.

Al is het ook weer niet iets wat ik elk jaar moet gaan zien op groot scherm. Eens per pakweg vijf jaar is genoeg.