Searching for Bobby Fischer (1993)

RIP Bobby Fischer. Altijd op het randje van geniaal en gek, en soms er overheen...

Deze film jaaaaren geleden eens gezien, was in mijn herinnering toch wel aardig. Eén scene staat me nog erg bij, als de stukken worden weggevaagd en het jongetje (ik wist niet eens dat het op een echt persoon was gebaseerd) op een leeg bord moet spelen. Welke omroep herhaalt dit werkje eens?

Op IMDB staat al jaren een waardering van 6/10, dus hier 3*.

Helaas heb ik geen kaas gegeten van schaken. Toch vond ik deze film heel fascinerend om naar te kijken. Hele mooie en spannende beelden van de schaakwedstrijden. Ik zat iedere keer toch heel gespannen mee te kijken ook al heb ik er weinig verstand van. Het maakte, dat ik ook heel graag wil leren schaken. Dan heb je toch wel iets bewerkstelligt om dat bij een persoon op te wekken.

Het verhaal vond ik ook heel boeiend. Iedereen had het welzijn van het jongetje voor ogen en eigenlijk had iedereen wel een punt. Normaal zie je vaak dat bij een discussiepunt in een film er altijd een hele foute en een hele goede partij is. Hier had iedereen een gezamelijk doel voor ogen (het geluk van het kind) en was er eigenlijk geen sprake van goed of slecht. Tussen de discussies door wat wel of niet goed voor hem was ging het mannetje voor zijn eigen geluk en dat was heel mooi om te zien.

Ja, ik was zeker heel erg onder de indruk van deze film.

Prima drama met een boeiend verhaal en een paar (vooral voor de liefhebbers) leuke schaakscenes, met name de potjes in het park vond ik zeer de moeite waard. De tussenstukjes over Bobby Fischer waren bovendien erg interessant.

Acteerwerk verdient ook een compliment, Max Pomeranc doet het geweldig als ingetogen schakertje met zijn hart op de juiste plek. Maar Joe Mantegna steelt wat mij betreft de show, uitstekend acteur waar ik steeds meer waardering voor krijg.

3,5*

Aardig drama met een goede rol van Max Pomeranc. Ook zijn eind tegenstander Michael Nirenberg vond ik wel aardig. Van beide jonge acteurs is in in de filmwereld weinig meer van terecht gekomen.

Waardering: 4,5. Deze film zou een voiceover moeten krijgen voor de 6- en 7-jarige schakers van Nederland. Als zij deze film kunnen verstaan, zouden ze hem net zo waarderen als Ik ben de Konining.

Goeie film over een zeven-jarige jongen die wonderkind blijkt te zijn in schaken. Een redelijk boeiend verhaal waarbij de druk die op de jongen wordt uitgeoefend goed overkomt. Ook het verhaal van schaakgrootmeester Bobby Fisher is op een mooie wijze in de film verworven. Goed acteerwerk, en je hoeft zelf niet te kunnen schaken om deze film te kunnen waarderen.

Toch een beetje slap filmpje. Had ook zomaar over een willekeurige andere sport kunnen gaan, schaken, het spel op zichzelf kwam niet echt in beeld/speelde eigenlijk geen rol (ik meen zelfs een fout uitgevoerde rokade gezien te hebben...).

Beetje standaardfilm die niet helder lijkt te hebben wat ze nu eigenlijk willen vertellen: dat ouders die druk leggen op hun kind niet goed is? Of dat de klassieke manier van iets doen niet altijd het beste resultaat oplevert?

Kingsley speelt indrukwekkend, al voelt het enigszins geforceerd.

Ik vond de film halverwege vrij saai worden, en de kind acteur speelt tot die tijd vrijwel emotieloos en vlak. Dat doet het geheel weinig goed.

Het einde wordt nog een klein beetje spanning opgebouwd, maar men kiest dan toch weer de voorspelbare weg.

Geen aanrader, en ik zou zeggen: sla deze lekker over.

Ik heb me speciaal voor deze film een account gemaakt op deze site, want wil hier wel wat dingen over kwijt.

Aangezien de film op 17 januari Netflix zou verlaten deze bekeken nadat ik hem enkele maanden geleden aan m'n lijstje had toegevoegd. Het onderwerp spreekt me aan aangezien ik zelf op jonge leeftijd in de schaakwereld actief was, ook een privé-coach had, na vele jaren het schaken weer opnam, enz...

Nu was deze film nog geen 20 minuten ver of ik zag de jonge hoofdrolspeler ostentatief zijn witte dame vol genoegen van 'ik heb je' neerploffen en zijn volwassen tegenstander vol ongeloof en in schaamte zijn witte koning ter overgave omver gooien. Hoe kan je zo een filmblunder over het hoofd zien? Zowel winnaar als verliezer kan niet met dezelfde kleur spelen, toch? Er zaten schaaktechnisch nog wel wat foutjes in hier en daar, al heb je dat helaas in de meeste films rond schaken. Wat ik niet begrijpen kan. Een film over zo'n onderwerp hoort toch met passie voor het spel te worden gemaakt? Dat lijkt hier alleszins verre van het geval.

Het overdreven typisch Amerikaans melige neemt in deze film het voortouw, met bewieroking van hun boegbeeld bij uitstek Bobby Fischer voorop (vooral grote held omdat hij als zowat enige en als Amerikaan de toenmalige Sovjet-hegemonie in het schaken een hak kon zetten en zo mee een cultheld werd in Koude Oorlog tijdperk). Er zitten ook tal van elementen in die ver staan van hoe het werkelijk in deze wereld gaat. En dat stoort. Evenals hoe het park-schaken geromantiseerd wordt en de coaching toch wel zwaar overgedramatiseerd. Wat de film voor mij nog redt van de ultieme ondergang is dat er wel vrij aardig in geacteerd wordt en het algemene verhaal niet helemaal de mist in gaat. Maar wat een gemiste kans om ook de kenners mee te krijgen voor en in zo'n film...

Ik open met een eerste bijdrage met een C4-tje...