Searching for Bobby Fischer (1993)

Beetje standaardfilm die niet helder lijkt te hebben wat ze nu eigenlijk willen vertellen: dat ouders die druk leggen op hun kind niet goed is? Of dat de klassieke manier van iets doen niet altijd het beste resultaat oplevert?

Kingsley speelt indrukwekkend, al voelt het enigszins geforceerd.

Ik vond de film halverwege vrij saai worden, en de kind acteur speelt tot die tijd vrijwel emotieloos en vlak. Dat doet het geheel weinig goed.

Het einde wordt nog een klein beetje spanning opgebouwd, maar men kiest dan toch weer de voorspelbare weg.

Geen aanrader, en ik zou zeggen: sla deze lekker over.

Nirenberg stief op 13-jarige leeftijd aan kanker, helaas.

Ik heb me speciaal voor deze film een account gemaakt op deze site, want wil hier wel wat dingen over kwijt.

Aangezien de film op 17 januari Netflix zou verlaten deze bekeken nadat ik hem enkele maanden geleden aan m'n lijstje had toegevoegd. Het onderwerp spreekt me aan aangezien ik zelf op jonge leeftijd in de schaakwereld actief was, ook een privé-coach had, na vele jaren het schaken weer opnam, enz...

Nu was deze film nog geen 20 minuten ver of ik zag de jonge hoofdrolspeler ostentatief zijn witte dame vol genoegen van 'ik heb je' neerploffen en zijn volwassen tegenstander vol ongeloof en in schaamte zijn witte koning ter overgave omver gooien. Hoe kan je zo een filmblunder over het hoofd zien? Zowel winnaar als verliezer kan niet met dezelfde kleur spelen, toch? Er zaten schaaktechnisch nog wel wat foutjes in hier en daar, al heb je dat helaas in de meeste films rond schaken. Wat ik niet begrijpen kan. Een film over zo'n onderwerp hoort toch met passie voor het spel te worden gemaakt? Dat lijkt hier alleszins verre van het geval.

Het overdreven typisch Amerikaans melige neemt in deze film het voortouw, met bewieroking van hun boegbeeld bij uitstek Bobby Fischer voorop (vooral grote held omdat hij als zowat enige en als Amerikaan de toenmalige Sovjet-hegemonie in het schaken een hak kon zetten en zo mee een cultheld werd in Koude Oorlog tijdperk). Er zitten ook tal van elementen in die ver staan van hoe het werkelijk in deze wereld gaat. En dat stoort. Evenals hoe het park-schaken geromantiseerd wordt en de coaching toch wel zwaar overgedramatiseerd. Wat de film voor mij nog redt van de ultieme ondergang is dat er wel vrij aardig in geacteerd wordt en het algemene verhaal niet helemaal de mist in gaat. Maar wat een gemiste kans om ook de kenners mee te krijgen voor en in zo'n film...

Ik open met een eerste bijdrage met een C4-tje...

Er zijn uiteraard tal van child-prodigies die nooit het onderste uit hun potentieel haalden. Dat heb je wel in elke sport. Het grote publiek kent ook enkel de grote ronkende namen enigszins. Een Samuel Reshevsky bvb is bij de meesten wel ongekend, tenzij dan van de belachelijke meme die rondgaat over een kindsterretje dat simultaan-partijen speelde tegen goede schakers en elke partij verloor. Verspreiding van vals nieuws voor een lolletje, want het tegenovergestelde was waar. Reshevsky won ook van menig wereldkampioen zonder zelf ooit die titel te hebben behaald. En zonder titel niet de bijhorende faam bij het grote publiek, uiteraard.

Momenteel overigens enorm onder de indruk van de Argentijnse jongen Faustino Oro, al springen ook enkele anderen zoals een Turkse tiener enorm in het oog.

En ja, 1500 zoog de vader even snel uit z'n duim, waarbij de andere vader grote ogen opzette, terwijl het niet eens, zelfs voor die leeftijd, zo bijzonder hoog is. Ik had zelf op die leeftijd al een hogere rating, en ik was geen nationale top, hoor.