Remember Me (2010)

Verrassend sterk maar weinig vernieuwend romantisch drama. De opbloeiende romance tussen hoofdrolspelers Robert Pattinson en Emilie de Ravin is het sterkste punt van de film. Pattinson laat hier zien meer te zijn dan enkel een meisjesidool en De Ravin spat met haar charme van het scherm. De bijrollen -met een prima Pierce Brosnan- zorgen voor de nodige dosis extra drama en humor. Jammer genoeg komt ook Remember Me zoals zo vaak in dit soort films met een clichematige en gezochte reden -die je al van mijlenver aan ziet komen- om wat extra trouble in paradise te creëren. Ook de 9/11 verwijzing richting einde is zwaar geforceerd en maakt de film er niet beter op. Dat neemt niet weg dat de positieve aspecten ruimschoots opwegen tegen de minpuntjes.

Achteraf baal ik ervan dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien. Ik hoor mezelf nog tegen mijn vriendin zeggen toen de trailer langs kwam `Dat is die zeikerd van Twilight, daar hoeven we niet heen te gaan` maar verdomme wat heb ik spijt van die opmerking.

In mijn ogen is deze film The Rebel without a Cause voor deze generatie. Het acteerwerk van Pattinson is een ode aan James Dean en hij weet het gevoel van de gekwelde intellectuele student erg innemend over te brengen.

Tegenspeelster Emilie De Ravin kende ik eigenlijk alleen van de tv serie Lost. Ik heb haar af en toe voorbij zien komen in kleine bijrollen maar nergens kwam zij echt uit de verf. Hier weet zij zeer goed tegenspel te bieden aan Pattinson. Het stel heeft iets ontroerends wat extra word versterkt door de mooie chemie tussen beide acteurs.

Daarnaast zijn de bijrollen ijzersterk. Brosnan, Cooper, Olin en ook het kleine meisje zetten zeer sterke rollen neer.

Het meest overtuigende van alles is het scenario. Natuurlijk is het een en ander nogal dramatisch maar het slaat nergens door. Elk personage heeft iets herkenbaars en komt levensecht over. Mede hierdoor zal ik de mooi opgebouwde climax (let vooral op de subtiele muziek) nooit meer vergeten.

Deze film zal nog lang in mijn top 10 blijven staan.

Een verassend meesterwerk.

Prachtig aangrijpend drama met een cast waarin iedereen schitterde (ik heb genoten van het acteerwerk van Robert Pattinson en Pierce Brosnan). Het tragische verhaal is zeer goed opgebouwd en na alle ellende die ze hebben meegemaakt lijkt de film toch nog te stevenen op een mooi einde, maar dan komt opeens het keiharde abrupte einde. De film grijpt best aan en is ook best emotioneel.

Wat een mooie film met schattige personages en met een ruw pikzwart randje. Het acteerwerk is goed en het scenario, de dialogen zijn uitstekend en levensecht. Dit levert scenes op die soms pijnlijk zijn om naar te kijken maar ook hele fraaie stukjes waarin de liefde een glansrol speelt. En wat een mooi slot.

Ik vond een uitstekende drama/romantiek film...
Ik dacht een laatste stukje een waargebeurd verhaal (11 september), nee het is niet zo...
Uitstekend bekende acteur Robert Pattinson speelt zeer goed...
Prachtig verhaal...
Zeker een mooie ontroerend film...
Zeker een aanrader...

Redelijk.

De manier waarop er gefilmd werd sprak me niet echt aan, een beetje afgeraffeld zonder creativiteit en vaak vanuit dezelfde hoeken.

De beginscène met de trein en de tasjesdieven heeft eigenlijk maar weinig te maken met de rest van het verhaal. Ik vind het een beetje cheap opgelost om zo over te laten brengen dat Ally hierdoor beïnvloed is als persoon.

Pattinson en Emilie de Ravin vormen een leuk koppel met een aparte romance. Zo gooien ze water over elkaar heen op hun tweede afspraak (die huisgenoot: zijn iemands vliezen gebroken ofzo?)
Ik snap niet echt wat geheim agent 007 hier doet want de band met zijn zoon was maar matig uitgewerkt en ik had totaal niet het idee dat hij Tyler's vader was. Ook bij The Ghost Writer vond ik 'm maar een leeg personage zonder enige toevoeging. 'Mag ik de suiker'

Er zijn wat problemen en er worden er een paar opgelost.


Heeft een paar krachtige scènes maar ik zal het niet lang Rememberen.

Mooi liefdesverhaal dat een lekker loom sfeertje heeft waardoor het heel realistisch overkomt. Het acteerwerk was ook erg sterk. Degene die ik er helemaal uit vond springen was Pierce Brosnan. Wat zette hij zijn rol van koude, afstandelijke ... van een vader indrukwekkend neer. Maar hoe hoe hij later toch heel subtiel in zijn mimiek laat zien dat het hem toch allemaal wel kan schelen wat er met zijn kinderen gebeurd was heel mooi gedaan. Het einde was natuurlijk een complete verassing die niemans zag aankomen dus dat was ook erg knap gedaan.

Het grote probleem van deze film is dat het ogenschijnlijk nergens over gaat. Maar dat vond ik in dit kader niet zo heel erg. Het moddert lekker aan en de chemie tussen de verschillende hoofdpersonen is goed. Ook de heer Pattinson is mij 100% meegevallen.

Toch niet meer dan redelijk en ook weer 'redelijk' snel vergeten. Echt rememberen doe ik deze film niet alhoewel het nog maar een week geleden is dat ik hem gezien heb.

(bijna) Alles voor het einde vond ik nogal povertjes. Weinig nieuws onder de zon; geen creativiteit met de camera, saai kleurgebruik, niet bijster interessante personages, wat clichéverhaaltjes, etc. En er dan zomaar Sigur Ros instoppen tijdens één van die scènes. Nee, zo werkt het niet.

Sommige monologen en dialogen zijn best de moeite waard. Pattinson doet het niet slecht, maar presteert niet constant (als het weer tijdens Hollandse zomers). Brosnan speelt voor de zoveelste keer zichzelf en de Ravin is eigenlijk maar een saaie doos.

Het is jammer dat de film volgepropt was met hints die zich naar het einde lieten raden (de nadruk lag wel errug op New York, American Pie 2 in de bioscoop, kantoorpand op de zoveelste verdieping, zinloos geweld, de titel, zijn leeftijd, hoe alles bij elkaar komt uiteindelijk, etc.) Zo had ik het einde dus al "geraden", maar desondanks werkte het wel.

Kleine 3,5*

Ijzersterke Romantische film. Eindelijk weer eens iets echts. De poster vind ik trouwens weer wat minder want dat oogt erg veel als een feel-good movie, wat Remember Me dus absoluut niet is.

We beginnen al bij de 10 jarige Ally die getuige is dat zijn moeder word doodgeschoten door 2 overvallers, en phoe... had de dag ervoor nog die vreselijke scene uit Enter the Void gezien en nu weer zo'n scene.

Vervolgens maken we een sprong van 10 jaar, van 1991 naar 2001 dus. New York? 2001? zal toch geen toeval zijn. We volgen dit keer het leven van Tyler (ideaal gespeeld door Pattinson uit Twilight die pas zijn broer is verloren aan zelfmoord en maar een beetje aanhikt met zijn egoistische vader en zijn gevoelige zusje. Vond Pierce Brosnan nog wel erg goed spelen eigenlijk als die vader en ook Pattinson was weer erg goed en speelde hierin toch wel beter dan in Twilight. Niet dat ie in Twilight slecht was... ook zijn vriend Aiden Hall had zo zijn leuke onliners.

Ook die relatie tussen Tyler en Ally was niet bepaald iets wat je in een romantische film kon zetten want het liep natuurlijk van de hak op de tak. Allebij hebben ze hun eigen problemen en ook trauma's en de vader van Ally is ook geen lievertje. Sterker nog, hij is degene die Tyler onterecht heeft behandeld als politieagent. En de relatie is slechts een weddenschap. Daar slaapt de duivel tussen.

Zo heeft Remember Me erg veel ontroerende, bikkelharde momenten. Gewoon een blik in het leven van 2 beschadigde personen. Het is dan allemaal erg indrukwekkend maar wat al helemaal een klap op het vuurpijl was was het einde. WOW! en dan echt zomaar uit het niks en zo weten we uiteindelijk in wat voor context de 9-11 thema gebruikt moest worden Zag het eigenlijk wel maar dan ook weer niet aankomen. En dan ook vooral die blik van Pierce Brosnan op dat moment, Kippenvel.

Nee, dit is weer hele andere koek. Een van de beste Romantische films die ik heb gezien uit Amerika. Vaak worden het allemaal van die zoetsappige lebberfilms en gepiep en gejank, maar in Remember Me komt er haast amper gelebber of andere mierzoete meuk aan de pas. Het is gewoon een zeer goede ijzersterke aanrader voor iedereen. Maar zeker geen feel-good movie, zoals de poster doet vermoeden.

4 forse sterren!

Anderen hebben het hierboven al heel mooi verwoord en hele verhalen geschreven over allerlei sterke punten. Ik zal het daarom kort houden (omdat ik me in veel verhalen wel kan vinden):

Zeer aangrijpend romantisch drama!

Toch wel mooi.

Waarom toch wel? Op het eerste gezicht is het geen bijzonder verhaal. Jongen gaat met meisje daten, in eerste instantie uit wraak, maar wordt natuurlijk echt verliefd op haar. Beiden hebben al wat ergs meegemaakt en dat heeft littekens in hun huidige leven achtergelaten. Jongen kan niet door één deur met zijn vader, meisje heeft een veel te beschermende vader. Het is allemaal niet nieuw, beetje gewoon geworden zelfs, maar gelukkig veranderen de acteurs daar nogal wat aan. Pattinson doet het net als de Ravin erg goed. Mooie chemie tussen die twee. Maar degene die me echt opviel was Caroline(Ruby Jerins). Blijdschap door haar broer, verdriet door haar vader, ze deed het zo goed. Maar niet iedereen komt er goed vanaf, Pierce Brosnan is vreselijk. Zo inspiratieloos, stijf, gewoon slecht. Dan het einde, totaal niet verwacht! Als ik zo het een en ander teruglees waren er wel wat hints, maar had dit nooit gedacht. Het heeft ook twee kanten. Natuurlijk is het makkelijk te gebruiken en ik kan begrijpen dat sommige zich wat bedrogen voelen. Maar aan de andere kant past het hier wel volkomen in het plaatje. Ook al is het maar film, zo is wel gegaan. Een ‘gewone’ familie die al wat te verduren heeft gekregen, krijgt vervolgens dit op hun dak. Voor mij werkt het, ik was er stil van.

3,5*

Deze film vind ik zelf foutloos zelf heb ik er genoeg van genoten.
Ik weet dat het cliché klinkt dat ik dit zeg maar het einde was wel heel erg verrassend.
En dat gaf het wel aan wat ze met deze film willen zeggen...
De eerste goeie 9/11 film wat er tot nu toe is gemaakt

Ow Ja..
En Natuurlijk 5 Stars...

Bi-tot-de-zar.

Zomaar op een avond, nu twee dagen geleden, besloten ik en wat vrienden een film te gaan kijken. Er waren een aantal films in huis gehaald, een stuk of 25 in totaal. Er werd een willekeurige film gekozen die geen van de aanwezigen had gezien en iedereen plofte op de bank. Het was de film Remember Me, een standaard drama, redelijk maar niet speciaal: Jongen heeft zijn broer verloren, meisje haar moeder, beide vaders kunnen het verlies niet verwerken, grappige huisgenoot zorgt voor een komische noot, zoiets. Maar toen kwam het extreem verrassende einde. Dat zag niemand aankomen, een "9/11film". Ik geloof dat we nog nooit zo beduusd naar een aftiteling hebben gekeken: "Het is vandaag toch....?" "Ja man," "What the fuck?!" "Ja.." "Ik heb vanmiddag nog de herdenking zitten kijken".

Toeval? Vreemd was het in ieder geval... 3.5* voor de film.

Twee jonge geliefden vinden in elkaars aanwezigheid een bastion tegen de ongelukkige situatie binnen hun gezin. Hij (Robert Pattison) neemt het zijn vader kwalijk dat hij te afstandelijk is en daarom schuld heeft aan de zelfmoord van zijn oudere broer. Zij (Emilie de Ravin) heeft met eigen ogen haar moeder vermoord zien woorden en heeft daarom een dominante, verbitterde vader die alles doet om de macht over haar leven in handen te houden.

De film laat lang in het midden welke kant het opgaat. Ik heb zelfs even gedacht dat we een thriller zouden gaan zien Ik zag zomaar een verband met de dood van Ally's moeder en de zelfmoord van Tyler's vader De film neemt echter een volstrekt onverwachte wending als blijkt dat Tyler aanwezig is in het WTC ten tijde van 9/11. Al het voorgaande blijkt opeens reliëf te geven aan een veel groter drama: de volstrekte zinloosheid van die grootscheepse terroristische daad Het is die wending die het verder wat inwisselbare verhaaltje toch de moeite van het kijken waard maakt.

Eén blik op Remember Me en je denkt precies te weten wat je krijgt; een standaard Amerikaanse romkom die op geen mogelijkheid, hoe hard ze ook proberen, boven het gemiddelde weet uit te stijgen. Maar dat laatste blijkt niet echt te kloppen. De film opent bijvoorbeeld meteen met klanken van die geweldig verzorgde score door Marcelo Zarvos, waarmee meteen een sterke sfeer wordt neergezet. Vervolgens ontmoeten we een sterke cast, met Chris Cooper in wederom een fantastische bijrol. En ook een Brosnan en comic relief Ellington waren prima. Toch ligt de film grotendeels te rusten op de schouders van de jongen uit Twilight en het meisje uit The Hills Have Eyes. En moet zeggen dat de chemie tussen beide verrassend goed overkwam.

Verder bevat de film een sterke zomerse feel en blijven veel dingen voor Amerikaanse standaard nog best subtiel. En uiteraard het plotselinge einde geeft de film een hele bijzondere nasmaak. Vooral tof hoe ze hier de hele film al een beetje mee spelen, er worden steeds kleine dingen getoond die laten zien dat de film zich in 2001 afspeelt. Desondanks is het shot dat we ineens zien dat het 11 september is sterk gedaan. We zien daarna weinig, maar weten genoeg. Ook sterk dat we vervolgens niets van de ramp zien, maar enkel de reacties van de rest van de karakters. Een mooi einde van een verder uitstekende film. Remember Me is weliswaar geenszins perfect of iets dergelijks, maar goed gemaakt, sfeervol en intrigerend is het wel.

Ruime 3,5 sterren.

Deze eens geprobeerd en 'k vond het geen misse film. De film boeide me wel en was ook niet te klef voor een romantische film/drama. Enkel het einde vond 'k er een beetje over. Zeker niet cliché, verrassend zelfs, maar toch. De cast heeft me ook aangenaam verrast.

'k vond de film de moeite om te bekijken en hij heeft me zeker niet verveeld.

Probeerplotjes.

Sommige verhaallijntjes van dit romantische drama zijn best aardig, maar de warrige en tevens clichématige vertelwijze, alsmede het opgeklopte sentiment laten een dubbel gevoel achter. De aanwezigheid van Brosnan maakt een hoop goed, maar het overdreven en onnodige einde rondt naar beneden af. Een en ander voelt aan als half werk omdat een aantal plotjes probeersels lijken.

Redelijk.

Het enige wat ik mooi vond was het einde en de rol van de kleine Carolina.

Ik had er meer van verwacht. Leuk om gezien te hebben, maar niet direct een aanrader.

Het slot van de film slaat letterlijk en figuurlijk in als een bom. Daaraan vooraf gaat een tamelijk rustig voortkabbelend verhaal over de liefdesrelatie van twee jonge mensen, die op totaal verschillende wijze omgaan met een trauma uit hun verleden en de daaruit voortgesproten verhouding met hun vader. Niet erg opwindend allemaal, totdat het slot het hele verhaal in een totaal ander daglicht plaatst en de kijker geschokt achterlaat. Die laatste vijf minuten of zo tillen de film uiteindelijk naar een redelijk hoog niveau.

Ik wil de film nog een keer bekijken om te zien hoe het voelt, wanneer je de verrassende afloop kent.

De film windt er met het heftige begin geen doekjes om, en ook daarna weet het de aandacht prima vast te houden. Heel soepel neemt de film je mee. Een fijne naturelle sfeer, en een prima balans tussen humor en drama.
Er zijn veel films die een beste vriend voor het comic relief hebben, en dat is in deze film zelfs een zeer geslaagde.

Jammer dat het allemaal wat ongeloofwaardig uit de bocht vliegt op het moment dat hij aan Ally zijn aanvankelijke plannen vertelt. Waarom zou hij, het is vanaf het eerste moment al anders gelopen, en ze voelen nu echt iets voor elkaar. Sowieso vond ik het hele vader van Ally/Tyler-plotje wat storend.

De film is verder heel prettig geschoten, mooie camerastandpunten, fijn kleurgebruik en interieurs.

Net toen ik me begon af te vragen wat ik precies aan moest met de film en waar de titel eigenlijk op sloeg, kwam er een ouderwets 'wtf nee!' moment. Lang geleden dat ik weer eens overeind veerde bij een film.

Het is prachtig in al zijn subtiele gruwelijkheid. Het frappante is wel dat ik er nog aan dacht een paar minuten daarvoor, (waarschijnlijk toch onbewust ingegeven door de kleine hints). '2001, New York, zou het niet mooi zijn als er eens een film was die eindigde met de aanslagen, al is het maar de laatste paar seconden.' En ik werd op mijn wenken bediend. Uitendelijk gaat de film dan nog iets te lang door, het is jammer dat het niet eindigt met het uitzoomen op de Two Towers. Er was dan wat meer overgelaten aan de filosofie van de kijker zelf, en het was dan met een echte dreun die nog nagalmde binnengekomen.

Hoe dan ook, het einde 'redt' de film, die bijna een bovengemiddeld tussendoortje leek te worden. Ben er best van onder de indruk.

ruime 4* voorlopig

Prima indrukwekkende (romantische) drama. Het romantische was niet overdreven aanwezig, wat ik wel een pluspunt vind. Het script biedt meer drama dan dat alleen.

Er valt eigenlijk weinig op aan te merken. Wat het einde betreft, dat komt hard aan, maar de score die ik aan deze film toeken is niet daardoor bepaald. Zonder dat einde was het ook een prima film geweest.

Prachtige film, heeft me zeker wat traantje gekost en een behoorlijk diepe indruk achter gelaten. Vind een aantal reacties hier erg onterecht, als je dit niks vind, moet je niet beginnen aan dit genre. klaar.

Ik raad hem zeker aan!

Wat een verademing, deze film, na alle zoetsappige romcoms. Het decor is grijs en bedrukt en in het begin vroeg ik me echt af waar deze film nou eigenlijk naartoe ging.

Een aanrader voor iedereen die eens een 'andere' romantische film wil zien.

Ik geef zelden een 5 voor een film, en dan al helemaal niet aan romans.
De reden voor dit cijfer is dan wel dat ik op het einde toch echt een traan moest laten.

Ontzettend goed acteerwerk van Rob Pattinson, die tegenwoordig toch wel de Twilight status meedraagt en het dus erg moeilijk is om hem daar van te onderscheiden. Denk bijvoorbeeld aan Daniël Radcliff. Denk je Dan dan denk je Harry.

Dit is overigens de eerste keer dat ik mocht genieten van Emilie de Ravin. Maar wat een topprestatie. Ik zal spoedig op zoek gaan naar wat andere films om mijn oordeel over haar bij te scherpen.

Iedereen weet dat Pierce Brosnan onwijs goed is in onze geliefde actiefilms. maar tegenwoordig ook een leuke vent kan zijn in komedies en drama (denk bijvoorbeeld aan Mama Mia)
Verder ken ik Chris Cooper niet heel goed dan eigenlijk alleen uit Americsn beauty en the Horse wisperer. Maar ook hier eer een over-beschermende vader, die niet wilt dat zijn kind een foute beslissing maakt.

Over de film zelf valt niets aan te merken, ik heb ruim 105 minuten mogen genieten en heb geen stukje gemist. Het enige kleine nadeel was (het punt is echter zo klein dat ik daar geen aftrek voor hoef te geven) op het moment dat Tyler (Rob) uit het raam van het kantoor kijkt, valt er natuurlijk niet meer te betwisten dat het om de bewuste 9/11 gaat. de schok en deels ook het besef van een deel in me dat nog niet helemaal zeker was, kwam pas echter toen de juf het op het schoolbord had staan.

Dus als afsluiter, een aanrader voor iedereen die zich makkelijk in films kan meeleven en graag eens naar een mooie jongen kijkt zonder dat deze zich moet vermommen als vampier

Best oké filmpje, vooral mooi naar het einde toe, maar inhoudelijk net iets te dun. De cast tilt één en ander iets boven de middelmaat uit en het is altijd leuk om Pierce Brosnan in een dergelijke knorrige bijrol te zien. Wel jammer dat de personages enigzins oppervlakkig uitgewerkt zijn. Echt heel meeslepend qua gebeurtenissen wil het ook maar niet worden. Regisseur Coulter heeft een paar aardige films op zijn naam staan, maar die halen het niet bij zijn televisiewerk: The Sopranos, Rome, Boardwalk Empire, House Of Cards en ga zo maar door. Een indrukwekkend resumé.

Beetje vreemde film met vreemd verhaal dat af en toe lijkt te rammelen. Ik ben (daarom?) ook nog niet helemaal met een aantal zaken (vb. wat komt het 9/11-verhaal erbij doen op het einde, wat was de relevantie van de moord bij het treinstation in het begin, ...

Degelijke romantische film. Via Lost kan ik mij toch wel fan van Emilie de Ravin noemen, waardoor ik deze toch graag eens gezien wilde hebben. Het plot van deze film wist mij maar bij mate echt te boeien. De 9-11 climax aan het einde is wel enorm goed gedaan. Uitzoomen op de Twin Towers, waardoor je je als kijker ineens pijnlijk bewust wordt van de werkelijkheid.. mooi! De Ravin vond ik redelijk sterk, maar aan Pattinson heb ik mij nogal geërgerd. Ook Brosnan vond ik niet erg bijzonder in zijn stereotype bijrol. Met name vanwege Pattinson kon het liefdesplot mij niet zo boeien. De verhaallijn rondom het artistieke zusje (die wel sterk acteerde) vond ik dan een stuk interessanter. Verder heeft deze film voor dat ze niet echt cliché is, maar dat levert echter helaas niet automatisch een goede film op.
Redelijk, maar nergens echt goed. 3*

Goeie film waarin een jongen en meisje elkaar ontmoeten die allebei een verlies hebben in hun leven. Een romantisch drama met een traag, maar aangenaam tempo. Er is zeker sprake van chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Het einde is niet bepaald subtiel (je ziet het ook al ver van te voren aankomen), maar toch wel mooi.

De laatste acht minuten van de film maken veel goed. Het lijkt ook wel of er een andere regisseur dan bezig is. Het tempo gaat omhoog, het voelt allemaal aan als één gehele scène en de emotie wordt aangesproken. En hoewel dat gedoe van de Twin Towers allicht goedkoop sentiment is en niets met de film verder vandoen heeft, werkte het wel. En los daarvan vond ik het al een veel beter stuk dan die zeven kwartier daarvoor. Goed einde dus die de film enigszins redt, anders was de score nog lager uitgevallen, want wat een vreselijk saaie langdradige film is dit verder.

Pattinson doet zijn best, maar ik vond hem nogal de uitstraling hebben van een zak aardappelen, zeker als hij met zijn vriendin is waar geen enkele chemie is te vinden (die hij overigens wel met zijn zusje heeft). Nu is dat deels wel zijn rol die hij moet spelen, maar ik ben ervan overtuigd dat een echt goed acteur daar net wat meer mee kan. Verder vond ik ook de doorgaans sterke Cooper wat clichématig (met nadruk op matig) en was eigenlijk alleen Brosnan vrij sterk. Ook een stereotype, maar wel met volle overtuiging gespeeld en dan werkt dat vaak wel. Aantal kleine fijne momenten verder in de film (dat stukje met muziek ban Sigur Ros bijvoorbeeld) maar verder veel te weinig voor twee uur film. Kon me ook allemaal lange tijd weinig boeien. 2,0*.