Gainsbourg (Vie Héroïque) (2010)

Ben erg benieuwd naar deze film, aangezien Gainsbourg een van mijn favoriete artiesten is. Op Serge Gainsbourg (vie héroïque) : wwww.gainsbourg-lefilm.com le site officiel du film Gainsbourg - gainsbourglefilm.fr is een teaser te zien.

Dit was trouwens de laatste film die Lucy Gordon (Jane Birkin in de film) had gemaakt voordat ze zelfmoord pleegde in haar appartement in Parijs.

Verwacht veel vrouwelijk schoon.

Joann Sfar is een van de allerbeste striptekenaars en -schrijvers van het moment (zie De Kat van de Rabijn, Kleine Vampier, Donjon, Klezmer,...), werkelijk alles wat hij uitgeeft (en dat is enorm veel) is meesterlijk. Heb dan ook het volste vertrouwen in deze film, al is de overstap van striptekenaar naar live action regisseur natuurlijk wel groot.

Deze ga ik zeker zien, ik ben een zware Gainsbourg fan, dus ik kan daar echt niet onderuit!

Was de verrassingsfilm op het IFFR. Viel me toch wat tegen, maar kan ook komen door de vele films die ik al op het festival zag. Hoogtepunt van de film was het acteerwerk en de parade van langskomend vrouwelijk schoon, maar de film duurt veel te lang en toont ook de typische gebreken van een biopic. Hij zit veel te vol, elk klein detail wordt benoemd en de regisseur springt van de hak op de tak. Maar er is wel genoeg te genieten iig.

Even het stuk wat ik op mijn blog schreef over deze film:

Serge Gainsbourg, Vie Heroïque is zware kost. In het begin lijkt dat overigens nog wel mee te vallen. Als de focus op de jonge en onuitstaanbaar bijdehante Joods-Russische Gainsbourg ligt, die zich bluffend een weg door de oorlog baant. Bovendien laat de striktekenaar en debuterend regisseur Joann Sfar zijn afkomst in deze fase duidelijk laat blijken. De toon van de film slaat echter al snel om als we de Franse zanger en dichter als volwassene volgen. Het is ook meteen het sterkste stuk uit de film. De womanizer en provocateur weet ondanks zijn tekortkomingen onherroepelijk de sympathie van de kijker te winnen en dat ligt voor een groot deel aan het briljante acteerwerk van Eric Elmosnino.

Een ander sterk punt van de film is de hoeveelheid vrouwelijk schoon dat Vie Heroïque herbergt. Laetitia Casta is indrukwekkend als Brigitte Bardot en de scéne waarin je als kijker eindelijk de eerste tonen van Je t’aime… mon non plus hoort is prachtig. De vrouwelijke hoofdrol is echter niet weggelegd voor Bardot maar voor die andere vriendin van de hoofdrolspeler, Jane Birkin. Lucy Gordon, de 29-jarige actrice die vlak na de opnames op 29-jarige leeftijd zelfmoord pleegde, vertolkt haar fantastisch. Je gelooft meteen dat dit deze vrouw met het Amerikaanse accent de vrouw is die Gainsbourgs demonen eronder krijgt.

Kortom heel veel lof voor Serge Gainsbourg Vie Heroïque. Maar toch ook hier wat puntjes van kritiek. Allereerst had het wat korter gemogen. Met twee uur en tien minuten is de ‘biopic’ eigenlijk een half uur te lang. Bovendien is het laatste half uur ondanks de meesterlijke Le Marseillaise scéne het minste deel uit de film. Het afglijden van Gainsbourg is een noodzakelijk kwaad maar maakt toch minder indruk dan de periodes waarin hij sprankelt. Uiteindelijk wegen deze punten van kritiek echter niet op tegen de talrijke memorabele momenten die de day after nog zeer regelmatig naar boven komen.

dikke 4 sterren.

Fraai vormgegeven film, met een stoet fraaie minnaressen om duizlig van te worden en uiteraard de sterke nummers van SG. Beetje over the top hier en daar, dat 'alter ego' voegde wat mij betreft niet altijd wat toe. Laatste half uur inderdaad het zwakste. Eric Elmosnino - ik kende hem niet - is echt verschrikkelijk goed op dreef, zoals de hele casting van deze film er zijn mag. 4*

Serge wil ontsnappen aan het ouderwetse chanson en nieuwe muzikale gebieden ontdekken, onder invloed van Britse en Amerikaanse popmuziek.

Aldus de synopsis.

Het zou beter geweest zijn als de regisseur alleen over dat gedeelte dat Gainsbourg zich bezig hield met het chanson een film gemaakt had, dan hadden wij zeker een mooie en evenwichtige film gehad. De regisseur wilde helaas meer. Vanaf het moment dat de popmuziek zijn intrede deed met die blonde griet die "My Baby Pop" begon te blèren zakte de film compleet in. Het werd een hak op de tak gedoe, gewoon een rommeltje. Dat gedeelte met BB en Jane Birkin vond ik ook totaal oninteressant. De song "Je t' aime, mais non plus" paste ook helemaal niet in deze film. Dat Gainsbourg met deze song pas internationaal bekend werd verandert daar niets aan.

Waardering; 3,0* vanwege het uitstekende eerste uur.

Knappe film van debuterend regisseur Joann Sfar.

Eric Elmosnino die Serge Gainsbourg speelt is "formidable" !

Misschien heb ik het geluk dat ik nagenoeg niets van Serge Gainsbour afweet, zodat ik de film dus "onwetend" kon bekijken zonder me allicht te moeten ergeren aan de afwezigheid van bepaalde belangrijke momenten/liedjes uit Gainsbourg's leven. Voor mij was het dus echt "een sprookje" dat verteld werd, exact wat Sfar belooft aan het begin van de film. En ik vond het best geslaagd.

Wat me aangenaam verraste was de dosis fantasie en kinderlijke verbeeldingskracht die in de film doordrongen zit. Vooral zijn "hoofd" waarmee hij zijn innerlijke dialogen mee voert vond ik een leuke vondst en het zag er nog eens erg cool uit ook. Hiernaast staat de levenswandel van het personage Gainsbourg - knap gespeeld door Elmosnino - garant voor boeiende momenten: mooie minaressen, het leven als een echte bohemien, de hoogte- en dieptepunten van een grote bekendheid/populariteit,...

Misschien dat ik de film anders en allicht kritischer had bekeken mocht ik veel van Gainsbourg afweten, maar nu was het een film die bij momenten prettig knetterde.

3,5*

Best aardige film met originele stijloefeningen.

Hier en daar een beetje cliche.

Had wel meer on-the-edge gemogen.

Wel veel erg knappe vrouwen, buitengewoon!!!

BB was 3 keer knapper dan het origineel.:-)

3 sterren.

Vaak een groot probleem bij het maken van biopics: hoe een interessante film te maken van een niet bijser interessant levensverhaal... Vriendinnetje zus, minnaresje zo, hijgliedje er tussendoor... 'Brigitte Bardot' vond ik fenomenaal, maar dan in de zin van: slecht acteren. 'Est-ce qu'il y a des croissants...?'

Maar ook een pluspunt in de duisternis: het stripverhaaljasje waarin de film is gegoten had mijns inziens nog veel groter mogen zijn. Daarom toch nog:

2,5*

Ben je ook in het bezit van het meer dan prachtige ''Histoire de melody nelson''?

Ik denk dat dat mijn favoriet is en wil hem iedereen van harte aanraden, kippevel!!!

Leuke/Maffe film. Ik hou er wel van, niet dat dit in het genre (biopic/filmhuis/muziek) een super titel was, toch vond ik de film vermakelijk. Zeker ook omdat de muziek van Serge mij al jaren boeit. Het alter ego personage was leuk gevonden, maar niet altijd van evenveel toegevoegde waarde. Wel een hoop pracht vrouwen zeg. En Eric Elmosnino is erg goed gecast.

@mayhemblik Histoire de melody nelson is magisch inderdaad!

Ik wist ook niet zoveel Serge Gainsbour af, dat maakte het verhaal sowieso boeiend. De manier waarop vond ik klasse, het eerste deel was heel vrolijk, met een gruwelijke ondertoon, naderhand werd het eigenlijk steeds triester, maar nooit zwart. Klassiek rock and roll, drank en vrouwen, met een wat intellectueel tintje. En natuurlijk de geschiedenis die imo steeds een rol blijft spelen. En Eric Elmosnino rookte tenminste echt, want als je dat soms ziet...

De film ziet er erg fraai uit, de vrouwen zijn mooi en de gelijkenis van hoofdrolspeler Elmosnino met Gainsbourg is werkelijk frappant. Maar ik vond dat in de film te veel de focus lag op Gainsbourgs succes bij mooie vrouwen en zijn ongezonde levensstijl. Hoe hij zo’n groot en succesvol componist is geworden blijft helaas onderbelicht. Hij is het gewoon vrijwel van het ene op het andere moment. Qua muziek komt hij in deze film niet veel verder dan wat gepingel op zijn piano met een van zijn vrouwen. Ook de surrealistische elementen met zijn alter ego die te pas en te onpas verscheen begonnen me op den duur te vervelen omdat ze onvoldoende toevoegden.

Behalve Gainsbourg zelf wordt in deze film ook zangeres France Gall ernstig tekort gedaan. Ze wordt neergezet als een talentloos en blèrend kind dat beweegt als een houthakker als ze Gainsbourgs liedje Baby Pop zingt. De indruk wordt gewekt dat Gainsbourg haar dit liedje alleen onder druk van haar vader Robert Gall liet opnemen. In werkelijkheid schreef Gainsbourg al twee jaar nummers voor France Gall voordat zij Baby Pop opnam en had ze toen al het Eurovisie Songfestival gewonnen met een andere Gainsbourg-compositie, Poupée de cire, poupée de son.

Uiteraard, maar zijn beste muziek vind ik de platen van mid- en eind jaren 60.

Goede film over het leven en werk van Serge Gainsbourg.

Ik ken de wel een paar nummers van de man, maar lang niet alles, en ook in deze prent zitten er een paar die me wel bevielen en toch onbekend in de oren klonken.

Ook het liefdesleven van de man komt uitgebreid aan bod, en dat is op zich al een film waard.

Kortom: prima film als je deze man en zijn werk wat beter wil leren kennen.

Mooi in beeld gebracht, en de manier waarop Gainsbourg's alter ego in beeld gebracht wordt is een leuke vonst. Goed gespeeld ook, denk ik, en het contrast tussen Gainsbourg's leven thuis bij zijn ouders en de glamourwereld is ook wel aardig. Of het historisch verantwoord is wat we hier zien? Lijkt me wat twijfelachtig, maar het zal ook niet meevallen om een veelbewogen leven in een film van een uur of twee te persen.

Maar hoe dan ook, het verhaal raakt me niet echt. Wat niet helpt is dat de muziek me ook niet veel doet.

mooi vormgegeven, maar kon me absoluut niet boeien. Zo interessant was het verhaal niet.

Heb deze film ook maar afgezet en dat gebeurd niet vaak.

Valt me trouwens op dat veel er veel reacties met kritiek zijn, maar dan alsnog een hoog punt (rond de 3) geven.

Geen mooie drama film...

Biopic verhaal is mijn smaak niet...

Een langdradige verhaal...

Slechte acteerwerk...

Geen aanrader...

Jezus hier speelt wel veel mooi vrouwelijk schoon in mee (met heerlijke benen). De film heb ik echter nog niet helemaal gezien maar wat ik er van zag (de vrouwen ) sprak me wel aan.

Absoluut een prachtig vormgegeven film. De set doet erg "toneelachtig" over waardoor het lijkt alsof je naar een toneelstuk aan het kijken bent en dat maakt het verhaal heel bijzonder. Dit in combinatie met de muziek maakt het helemaal een speciaal geheel. Heel mooi gedaan.

Ik vind dat er wel erg van de hak op de tak gesprongen werd. Het begon allemaal goed. We zitten naar een grappig, bijdehand knulletje te kijken die met zijn kinderlijke fantasie toch door een oorlog heen probeert te komen. Maar daarna maakt de regiseur wat mij betreft een te grote sprong. Ik had graag willen weten hoe hij de oorlog uit is gekomen. Verder vind ik het geheel ook te lang duren.

Dus op zich zitten er wat mij betreft wel haken en ogen aan maar door de prachtige vormgeving en muziek geef ik toch een ruim voldoende.

Uiteindelijk toch een tegenvaller. Het begin toen hij nog jong was (hij was best een brutaal jongetje die veel durfde) vond ik de film zeer goed en ook boeiend. Maar na de tijd sprong toen hij ineens volwassen was vond ik het maar een saaie bedoeling. De muziek is best aardig en het vrouwelijk schoon is prachtig maar qua verhaal kon de film met uitzondering van het begin me weinig boeien. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik nog nooit van de beste man gehoord heb. De film duurde me ook veel te lang.

P.S. het zelf bedachte joodse karakter van hem vond ik belachelijk.

Ga eens heel snel Histoire de Melody Nelson aanschaffen!

De beste man heeft zeker in zijn genre prachtige nummers gemaakt. Maar dat is niet echt mijn genre, dat is ook de reden dat ik nog nooit van hem gehoord heb. Als ik deze film niet had gezien had ik waarschijnlijk ook nooit van hem gehoord. Misschien dat ik ooit onbewust een nummer van hem op de radio heb gehoord (beste kans is dan als Radio Tour de France erop is waar ik vroeger vaak naar luisterde).

Ik heb trouwens eens effen op Wikipedia gekeken naar het album "Histoire de Melody Nelson" en daar staat bij genre "Rock" ? Dat lijkt me toch niet echt te kloppen want ik heb de beste man niet echt een Rock nummer horen zingen tijdens de film.

Het album is weldegelijk rock en hij werd niet eens word GENOEMD in de film, wat ronduit belachelijk is, gezien de enorme invloed die Histoire de Melody Nelson heeft gehad. Het was zijn meesterwerk

En dat is ook gelijk wat ik jammer vind aan de film, er worden alleen dingen vertelt die we al weten, dat Gainsbourg een dronken, geile bok was, er word bijna geen album of nummertje besproken.

Het was dan wel een spraakmakende man, maar hij heeft ook een aardig repertoire neergezet en ik denk niet dat deze film mensen nieuwsgierig maakt naar zijn werk, terwijl dat lijkt me toch wel de bedoeling zou moeten zijn.

Rock behoort zeker tot mijn muziek genre. Dus dan moet ik dat album maar eens beluisteren (misschien weer eens "Spotify" installeren op de computer). Zijn muziek wordt inderdaad best onderbelicht in deze film en als hij zingt wordt je meestal afglijdt door een schoonheid waarvoor hij het zingt De aanwezigheid van al die schoonheden heeft trouwens mijn aandacht getrokken om deze film te kijken (deze wordt uitgezonden op Film 1).

En je hebt volledig gelijk dat deze film mensen niet bepaald nieuwsgierig maakt naar zijn werk hoewel ik zijn nummer op het einde in Jamaica (althans ik meen dat hij daar was) best aardig vond.